จดหมายที่ไม่มีจ่าหน้า

หมึกสีชาดเข้มข้นหยดลงบนกระดาษสาเนื้อดี กลิ่นหอมจางของกำยานและชาอู่หลงชั้นเลิศลอยวนอยู่รอบห้องหนังสือที่ปิดทึบ รวิศตวัดปลายพู่กันขนกระต่ายป่าด้วยความนิ่งสงบ ท่วงท่าของเขาช่างเยือกเย็นและสง่างามดั่งภาพวาดโบราณ แม้ในยามที่ปลายนิ้วกำลังร้อยเรียงถ้อยคำแห่งความตายลงบนแผ่นกระดาษ กระดาษแผ่นนั้นไม่มีชื่อผู้รับ ไม่มีตราประทับตระกูล และไร้ซึ่งจ่าหน้าใดๆ ทั้งสิ้น มีเพียงตัวอักษรจีนหวัดๆ เพียงแปดคำที่เขียนด้วยลายมืออันเป็นเอกลักษณ์ ซึ่งหากตกไปอยู่ในมือของคนผู้นั้น ย่อมเพียงพอที่จะทำให้แผ่นดินใต้หล้าสั่นสะเทือนได้ทันที *“หนี้เลือดเจ็ดปี ถึงเวลาทวงคืนทีละต้น”* รวิศวางพู่กันลงบนแท่นหินฝนหมึกอย่างเชื่องช้า สายตาสีดำสนิททอดมองออกไปนอกหน้าต่างบานแกะสลักลวดลายวิจิตร ที่ซึ่งแสงจันทร์สีนวลสาดส่องลงมาอาบไล้สวนหย่อมเบื้องล่าง ความเงียบงันยามวิกาลไม่ได้ทำให้จิตใจของเขาหวั่นไหว ตรงกันข้าม... มันคือดนตรีบรรเลงแห่งการล้างแค้นที่หอมหวานที่สุด เจ็ดปีที่แล้ว ตระกูลของเขาต้องมอดไหม้กลายเป็นจุลด้วยเพลิงอำนาจของอัครเดช มิตรสนิทผู้สวมหน้ากากแห่งความเมตตา แต่กลับแทงข้างหลังด้วยดาบแห่งความโลภ เจ็ดปีที่รวิศต้องกลืนเลือด กลืนความอัปยศ และยอมย้อนเวลากลับมาเหยียบย่างบนกระดานหมากรุกแห่งนี้อีกครั้ง เพื่อจะพบว่า... ศัตรูผู้ยิ่งใหญ่กำลังหลงระเริงในชัยชนะจอมปลอม โดยไม่รู้ตัวเลยว่า บ่วงบาศแห่งความพินาศได้ถูกคล้องไว้ที่คอเรียบร้อยแล้ว "คุณชายเจ้าคะ..." เสียงเคาะประตูเบาๆ พร้อมกับร่างของบ่าวรับสารภาพสาวที่ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ นางค้อมกายลงต่ำด้วยความเคารพ "ทุกอย่างเรียบร้อยตามคำสั่งแล้วเจ้าค่ะ จดหมายถูกส่งถึงมือคนสนิทของเสนาบดีอัครเดชอย่างไร้ร่องรอย และ... ไม่มีใครล่วงรู้ว่ามาจากเรือนของเราเจ้าค่ะ" รวิศไม่ได้หันกลับไปมอง เขายกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ ไออุ่นที่ลอยกรุ่นไม่ได้ช่วยให้ความเย็นเยือกในอกของเขาลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานในความเงียบ "ดี... นี่เป็นเพียงปฐมบทเท่านั้น" รวิศวางถ้วยชาลงกระทบจานรองกระเบื้องเคลือบเกิดเสียงกังวานใส "อัครเดชเป็นคนระแวดระวังตัวแจ เขาจะไม่เชื่อคำขู่ลมๆ แล้งๆ แต่เมื่อจดหมายฉบับนี้ไปถึงมือ... ความหวาดระแวงจะกัดกินจิตใจของเขาจากภายใน เขารักอำนาจยิ่งกว่าชีวิต และความกลัวที่จะสูญเสียมันไป จะทำให้เขาเริ่มเดินหมากพลาดด้วยความลนลาน" สตรีนางนั้นเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชมระคนหวาดหวั่น "บ่าวเกรงว่า... หากเขาคลุ้มคลั่งและส่งคนมาตรวจสอบที่เรือนของเราเล่าเจ้าคะ?" รวิศหันกลับมา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก รอยยิ้มที่งดงามราวกับบุปผาแรกแย้ม ทว่ากลับเย็นชาเสียยิ่งกว่าน้ำค้างกลางฤดูหนาว "ให้เขามา..." รวิศกล่าวสั้นๆ "ยิ่งเขาดิ้นรนมากเท่าไหร่ ตาข่ายที่ข้าถักทอขึ้นมาก็จะยิ่งรัดแน่นขึ้นเท่านั้น จงจำไว้... การแก้แค้นที่สะใจที่สุด ไม่ใช่การลงมือสังหารทันที แต่คือการทำให้มันผู้Gนั้นค่อยๆ สูญเสียทุกสิ่งไปทีละน้อย จนกระทั่งเหลือเพียงความสิ้นหวังในวาระสุดท้าย" บรรยากาศภายในห้องหนังสือกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่แทบจะทำให้หายใจไม่ออก รวิศก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกครั้ง นิ้วเรียวยาวสัมผัสแผ่นกระดาษสาที่เหลืออยู่ ในขณะเดียวกัน ณ คฤหาสน์หลังงามใจกลางเมืองหลวง อัครเดช เสนาบดีผู้เรืองอำนาจ กำลังยืนมองจดหมายปริศนาบนโต๊ะทำงานด้วยใบหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผม แม้รอบกายจะอบอุ่นด้วยเตาผิงและเสียงหัวเราะจากงานเลี้ยงด้านนอก แต่ความหนาวยะเยือกกลับแล่นริ้วขึ้นมาจากกระดูกสันหลัง ดวงตาที่เคยคมกริบทอประกายความหวาดกลัวอย่างปิดไม่มิด เมื่อตัวอักษรแปดคำนั้นราวกำลังกระซิบเรียกชื่อเขาจากขุมนรก *“หนี้เลือดเจ็ดปี ถึงเวลาทวงคืนทีละต้น”* ใครกัน? ใครที่รู้เรื่องนี้? หรือว่าวิญญาณของตระกูลนั้นกำลังตามมาล้างแค้น? อัครเดชกำจดหมายในมือจนยับยู่ยี่ เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ แต่ก่อนที่เขาจะได้สั่งการให้คนสนิทไปตรวจสอบ ทันใดนั้น... เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ตามด้วยเสียงขององครักษ์ประจำตัวที่รายงานเข้ามาด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "ท่านเสนาบดีขอรับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... มีคนพบศพทหารยามหน้าประตูจวน พร้อมกับ... สัญลักษณ์ประจำตระกูลที่ควรจะสูญหายไปเมื่อเจ็ดปีก่อน ถูกปักไว้ที่หน้าอกของมันขอรับ!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินหมากตานี้ไปพร้อมกับรวิศนะคะ มนตรากรรมสะท้อนสัญญาว่าจะถ่ายทอดทุกความแค้นให้เข้มข้นถึงใจที่สุดค่ะ