สิ่งที่สูญเสียไปอีกครั้ง

กลิ่นคาวเลือดเจือจางในสายลมยามราตรี ช่างเป็นกลิ่นที่รวิศคุ้นชินเสียจนเกือบจะเรียกว่าหอมหวานได้ หากกลิ่นนั้นไม่ได้มาจากร่างไร้ลมหายใจของ ‘บัวตอง’ สตรีผู้เป็นดั่งดวงใจและสายใยสุดท้ายที่เชื่อมโยงเขากเข้ากับความเป็นมนุษย์ นิ้วเรียวยาวที่เคยจรดพู่กันวาดแผนผังการเมืองอันแยบยล บัดนี้เปื้อนคราบโลหิตสีชาดที่กำลังแห้งกรัง ดวงตาคมกริบภายใต้เงาจันทร์เสี้ยวไม่ได้ทอประกายความโศกเศร้าฟูมฟายตามวิสัยคนอ่อนแอ มีเพียงความว่างเปล่าอันเย็นเยียบดุจน้ำแข็งพันปี และเปลวเพลิงแห่งความแค้นที่แผดเผาอยู่ลึกถึงก้นบึ้งวิญญาณ สาส์นลับประทับตราครั่งสีชาดร่วงหล่นลงแทบเท้า ม้วนกระดาษนั้นระบุแผนการอุบาทว์ของอัครเดชอย่างหมดเปลือก ชายผู้ซึ่งครั้งหนึ่งรวิศเคยยกย่องให้เป็นมิตรแท้ผู้ร่วมเป็นร่วมตาย บัดนี้หน้ากากแห่งความโอบอ้อมอารีถูกกระชากออก เผยให้เห็นใบหน้าของอสรพิษที่ฉีกยิ้มเหี้ยมเกรียมบนกองซากศพของคนในตระกูล และบดขยี้ลมหายใจของสตรีผู้บริสุทธิ์เพื่อเหยียบย่างขึ้นสู่อำนาจ “ท่านพี่... ข้าบอกท่านแล้ว... ว่าคนเช่นมัน... ไร้ซึ่งหัวใจ...” เสียงกระซิบสุดท้ายก่อนสิ้นลมของบัวตองยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงตัดพ้อต่อว่า แต่เป็นเสียงเตือนสติที่กรีดลึกลงในเนื้อหนัง มังส และกระดูก ทุกหยาดหยดของความอาดูรถูกกลั่นกรองให้กลายเป็นความนิ่งงัน รวิศค่อยๆ หลับตาลงช้าๆ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อซึมซับความเจ็บปวดนี้ไว้เป็นเชื้อเพลิง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาของอดีตขุนนางผู้ปราชญ์เปรื่องก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไร้ซึ่งความลังเล ไร้ซึ่งความเมตตา มีเพียงหมากตานี้บนกระดานแห่งกาลเวลาที่เขาจะต้องเดินมันด้วยเลือดและหยาดน้ำตาของศัตรู ศาลาแปดเหลี่ยมกลางสระบัวอันเงียบสงบในจวนสกุลรวิศ กลายเป็นลานประหารไร้เสียง กองกำลังเงาของเขายืนคุกเข่าเรียงรายนับร้อยชีวิต ทุกคนต่างก้มหน้ารอคอยคำสั่งด้วยความยำเกรง “ท่านรวิศ...” เสียงทุ้มต่ำของหัวหน้าองครักษ์เงาดังขึ้นอย่างระมัดระวัง “ข่าวกรองจากในวังหลวงแจ้งว่า ท่านอัครเดชเตรียมจัดงานเฉลิมฉลองการเลื่อนขั้นเป็นแม่ทัพใหญ่ในอีกสามวันข้างหน้า และ... และมันได้ส่งเทียบเชิญมาถึงท่านโดยเฉพาะ เพื่อเยาะเย้ยถากถางถึงความพ่ายแพ้ในครานี้ขอรับ” รวิศแย้มสรวล รอยยิ้มที่งดงามราวกับบุปผาแรกแย้ม ทว่ากลับหนתหนาวเยือกเย็นเสียยิ่งกว่าลมเหมันต์ “เยาะเย้ยงั้นหรือ...” น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าทรงอำนาจเอ่ยขึ้น “ช่างเป็นเกียรติยศที่มันอุตส่าห์บรรจงมอบให้ถึงมือ... ในเมื่อมันปรารถนาจะเห็นข้าคุกเข่าต่อหน้าอำนาจของมันนัก ข้าก็จะไปร่วมงานอัคมงคลครั้งนี้ด้วยตนเอง” เขาค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปใกล้ร่างไร้ลมหายใจของบัวตองเป็นครั้งสุดท้าย มืออุ่นที่เคยประคับประคองนางบัดนี้เย็นเฉียบ เขาบรรจงดึงปิ่นมุกประจำตัวนางขึ้นมาเสียบไว้ที่มวยผมของตนเองอย่างทะนุถนอม ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์สะท้อนกับแสงจันทร์ ดูราวกับยมทูตผู้ลงมาทวงคืนวิญญาณจากขุมนรก “เตรียมสุรามงคลสามไห... และกระบี่ไร้พ่าย หนี้เลือดในครานี้ ข้าจะใช้ศีรษะของอัครเดชมาเซ่นไหว้ดวงวิญญาณของเจ้าให้จงได้” การตัดสินใจถูกประกาศกร้าวออกมาโดยไม่มีความลังเล เส้นทางแห่งการล้างแค้นเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญ รวิศไม่ได้เป็นเพียงผู้เล่นในกระดานหมากรุกแห่งกาลเวลาอีกต่อไปแล้ว แต่เขาคือผู้ถือสิทธิ์ขาดในการพลิกกระดานและคว่ำกระดานนี้ทิ้งเสียด้วยมือของตนเอง ในขณะที่รวิศกำลังก้าวเท้าออกจากศาลาเพื่อมุ่งหน้าสู่การเตรียมการขั้นสุดท้าย เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดของใครบางคนก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเงาร่างของสายสืบคนสนิทที่พุ่งเข้ามาคุกเข่าด้วยอาการตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือกจนไร้สีเลือด “นายท่าน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ! ทางเรือนรับรองของท่านอัครเดช... ส่งคนมาแจ้งข่าวลับว่า... ว่าองค์หญิงซินถงถูกลอบปลิดชีพในตำหนักในแล้ว และพวกมันกำลังโยกย้ายความผิดทั้งหมดมาให้ท่านเป็นแพะรับบาป!” รวิศหยุดชะงักฝีเท้าลงทันที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี หมากตานี้ไม่ได้อยู่ในแผนการ... และมันรวดเร็วกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้ก้าวหนึ่ง ก่อนที่เขาจะได้กล่าวสิ่งใด ประตูจวนด้านหน้าก็ถูกพังทลายลงด้วยกำลังพลนับร้อย แสงคบเพลิงสว่างโชติช่วงราวกับกลางวัน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องกังวานของราชองครักษ์หลวงที่ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงกึ่งคำราม “ราชโองการด่วน! รวิศ สมรู้ร่วมคิดกับกบฏและลอบปลิดชีพองค์หญิง! จงวางอาวุธแล้วยอมจำนนแต่โดยดี มิฉะนั้น... จะมีโทษประหารล้างตระกูลเก้าชั่วโคตร!” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับกลเกมอันล้ำลึกนี้ด้วยกันนะคะ