การลอบสังหารที่ล้มเหลว

ปลายมีดสั้นอาบยาพิษเรืองแสงสีเขียวมรกตสะท้อนกับเปลวเทียนวับวาม กลิ่นอายความตายพุ่งตรงเข้าสู่ลำคอของรวิศด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ ทว่าดวงตาคมกริบของบุรุษผู้ผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่งกลับมิได้ปรากฏแววตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก ดุจปีศาจจำแลงที่กำลังรอคอยเหยื่อเดินเข้าสู่กรงขังด้วยความสมัครใจ ในความเงียบสงัดของยามวิกาล ณ เรือนรับรองท้ายจวนอันเงียบเชียบ เสียงโลหะกระทบกันดัง “เคร้ง!” ก้องกังวานขึ้นอย่างเฉียบพลัน รวิศเบี่ยงกายหลบคมมีดได้อย่างงดงามราวกับสายน้ำไหลผ่านโขดหิน อาภัพนักสำหรับมือสังหารเงาผู้เลื่องชื่อแห่งพรรคอัสนีทมิฬ ที่ยามนี้กลับพบว่าเป้าหมายของตนหาได้ไร้การป้องกันไม่ “ช้าไปก้าวหนึ่งนะท่านนักฆ่า…” สุ้มเสียงทุ้มนุ่มลึกเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ทว่ากลับทรงพลังราวดั่งค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจผู้ฟัง รวิศพลิกข้อมือ สะบัดพัดเหล็กกล้าที่ซ่อนไว้ใต้อกเสื้อปัดป้องประกายคมมีดจนกระเด็นหลุดจากมือ มือสังหารเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกยามเมื่อตระหนักว่า ตนมิได้เป็นผู้ล่า… หากแต่เป็นกวางตัวน้อยที่วิ่งเข้าสู่ฝูงราชสีห์โดยไม่รู้ตัว รอบกายของห้องโถงมืดทึบ บัดนี้พลันสว่างวาบขึ้นด้วยคบเพลิงนับสิบด้ามที่ถูกจุดขึ้นพร้อมเพรียงกันโดยเงาขององครักษ์ผู้จงรักภักดี แสงไฟสีส้มสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เปี่ยมด้วยความสุขุมของรวิศ เขายืนกอดอกมองร่างในชุดดำสนิทที่กำลังคุกเข่าลงด้วยพิษจากควันธูปที่ถูกจุดเตรียมไว้ล่วงหน้า “เป็นอย่างไรบ้าง ยาพิษสลายกำลังของสำนักท่าน รสชาติพอจะกลมกล่อมถูกใจหรือไม่?” รวิศก้าวเข้าไปใกล้ชิดทีละน้อย ฝ่ายตรงข้ามพยายามจะกัดฟันลุกขึ้นเพื่อปลิดชีพตนเองตามกฎเหล็กแห่งความตาย ทว่าเส้นเอ็นทุกส่วนกลับชาด้านไร้ความรู้สึกเสียแล้ว “แก… แกรู้อยู่แล้ว?” เสียงแหบพร่าลอดไรฟันของมือสังหารเอ่ยอย่างยากลำบาก เลือดสีดำคล้ำไหลรินจากมุมปาก “หมากตานี้ อัครเดชเป็นผู้เดิน… แต่ผู้ที่คุมกระดานคือข้า” รวิศย่อตัวลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงราบเรียบไร้ความปราณี “เขานึกว่าความโลภในอำนาจจะทำให้ข้าตาบอด และคิดว่าความเงียบงันในอดีตจะทำให้ข้าหวาดกลัว ช่างน่าขันนักที่สหายรักผู้นั้นยังไม่เรียนรู้เลยว่า… คนที่เคยตกตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ย่อมไม่เกรงกลัวแม้แต่ความตายในครั้งที่สอง” มือสังหารผู้นั้นตัวสั่นเทา ไม่ใช่ด้วยฤทธิ์ยาพิษ หากแต่เป็นความหวาดกลัวที่แผ่ซ่านจากก้นบึ้งจิตวิญญาณยามสบตากับรวิศ บุรุษผู้นี้มิใช่ขุนนางตกอับผู้รอวันพิพากษาอีกต่อไปแล้ว แต่คือพญายมที่กุมชะตากรรมของทุกคนในราชสำนักไว้ในกำมือ “หากเจ้าอยากรอดชีวิต จงบอกข้ามาว่า… จดหมายลับฉบับนั้น อัครเดชซ่อนไว้ที่ใดในห้องหนังสือ” รวิศเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่ากดดันจนอีกฝ่ายแทบหายใจไม่ออก ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มือสังหารหลับตาลงอย่างจำนนต่อโชคชะตา ก่อนจะพยักหน้ารับสารภาพด้วยเสียงอันแผ่วเบา รวิศลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความยินดีปรีดา ราวกับชัยชนะครั้งนี้เป็นเพียงแค่เรื่องสามัญธรรมดาที่ควรจะเป็น ทว่า ในขณะที่รวิศกำลังจะหันไปออกคำสั่งจัดการขั้นเด็ดขาด เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากนอกประตู พร้อมกับร่างขององครักษ์คนสนิทที่พุ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนแทบเสียอาการ “นายท่าน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ... เอ๊ย ไม่ใช่! เรียนรวิศ โคมไฟอาณาเขตทางทิศเหนือถูกจุดขึ้น และมีราชทูตจากจวนอัครเสนาบดีนำราชโองการลับมาเยือนถึงหน้าประตูเรือนแล้วขอรับ!” รวิศชะงักฝีเท้าลง ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงทันที ความรู้สึกเย็นเยียบวาบแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง อัครเดชไม่เพียงแต่ส่งมือสังหารมาปลิดชีพ แต่ยังเตรียมหมากสำรองไว้อย่างรัดกุมเพื่อบีบให้เขาจนมุมในค่ำคืนเดียวกันนี้ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดัน รวิศเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาอุ่นที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาจิบช้าๆ รสชาติขมฝาดบาดคอ ลมหายใจของเขายังคงสม่ำเสมอ ทว่าแววตากลับลุกโชนด้วยประกายเพลิงแห่งการแก้แค้นที่ทวีความรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ในเมื่ออีกฝ่ายเลือกที่จะเปิดฉากปะทะกันอย่างแจ้งชัด เขาก็พร้อมจะพลิกกระดานนี้ให้แหลกคามือเช่นกัน ก่อนที่ประตูกลางเรือนจะถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล แสงจันทร์ยามวิกาลสาดส่องร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มอันคุ้นเคย—รอยยิ้มของอัครเดชผู้มาเยือนด้วยตนเอง ในมือของเขากำม้วนกระดาษสีทองอร่ามที่พร้อมจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ในพริบตาเดียว! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและกลยุทธ์อันล้ำลึกนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ