กับดักในงานรื่นเริง

เสียงดนตรีบรรเลงจากพิณสายไหมขับกล่อมห้องโถงใหญ่ให้หรูหรา หากแต่บรรยากาศภายใต้แสงเทียนนับร้อยเล่มกลับเย็นเยียบราวน้ำค้างกลางฤดูเหมันต์ อาภรณ์ผ้าไหมปักดิ้นทองระยิบระยับสะท้อนกับเครื่องเพชรนิลจินดาบนเรือนร่างของบรรดาศักดินาชั้นสูง ขุนนางผู้ทรงอิทธิพลต่างแย้มรอยยิ้มเข้าหากันอย่างเสแสร้ง ทว่าสายตาที่เหลือบมองกันนั้นเต็มไปด้วยการคำนวณและชั่งน้ำหนักผลประโยชน์ รวิศยืนนิ่งสงบอยู่ ณ มุมหนึ่งของระเบียงทางเชื่อม สายตาคมกริบดั่งใบมีดซ่อนในฝักกวาดมองผ่านม่านโปร่งสีมุกไปยังเบื้องล่าง ร่างระหงในชุดผ้าไหมปักลายหงส์เหินสีนวลตาขับเน้นให้กิริยาท่าทางของเขาสง่างามเยือกเย็น ทุกย่างก้าวที่เคลื่อนไหวไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความมั่นคงดั่งหินผาที่ผ่านการกัดเซาะจากคลื่นลมแห่งความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง "เจ้าดูระแวดระวังเสียเหลือเกินนะ รวิศ..." สุริยเสียงนุ่มนวลทว่าแฝงความเยียบเย็นดังขึ้นเบื้องหลัง อัครเดชก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง รอยยิ้มอบอุ่นที่เป็นอาวุธประจำตัวถูกคลี่ออกอย่างสมบูรณ์แบบ ดวงตาคู่นั้นพยายามซ่อนประกายความระแวงที่ยังหลงเหลือจากเหตุการณ์เมื่อคราวก่อน รวิศไม่หันไปมองทันที เขายกจอกสุราขึ้นจิบช้าๆ ลิ้มรสชาติความขมปร่าที่บาดคอ ก่อนจะผินพักตร์มาสบตากับชายผู้เป็นทั้งมิตรในอดีตและศัตรูในปัจจุบัน "ความระแวดระวังคือเกราะป้องกันที่ดีที่สุดในราชสำนักแห่งนี้ ท่านอัครเดช... โดยเฉพาะเมื่อเรามิอาจรู้เลยว่า ผู้ใดกำลังถือมีดซ่อนไว้เบื้องหลังรอยยิ้ม" รวิศเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าคมคายจนอีกฝ่ายชะงักไปชั่วขณะ อัครเดชหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางยื่นมือไปหยิบจอกสุราจากถาดของนางสนองพระโอษฐ์ที่เดินผ่าน "เจ้ายังคงคมคายไม่เปลี่ยน... แต่ในงานเลี้ยงรื่นeเริงระดับมหาสมุทรเช่นนี้ บางทีการผ่อนคลายเสียบ้างอาจทำให้อายุขัยของเจ้ายาวนานขึ้น" "ข้าเกรงว่าอายุขัยของข้าจะสั้นลง หากมัวแต่หลงใหลไปกับภาพมายาที่ท่านเพียรสร้างขึ้นนะคะ" รวิศตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา สรรพนามและน้ำเสียงสุภาพทว่ากดดันทำให้อัครเดชหุบยิ้มลงเล็กน้อย ในวินาทีนั้นเอง จังหวะดนตรีในโถงใหญ่ก็เปลี่ยนเป็นท่วงทำนองอันเร้าใจ สัญญาณแห่งการเปิดฉากหมากตานี้ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว รวิศส่งสัญญาณด้วยสายตาไปยังเงาร่างหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่หลังเสาหิน อนงค์ นางกำนัลผู้กุมความลับสำคัญก้าวเท้าออกไปเบื้องหน้าพระพักตร์ขององค์เสด็จผ่าน ท่ามกลางสายตาของผู้คนนับร้อย นางทรุดกายลงกราบแทบเบื้องบาทพร้อมกับชูหีบไม้แกะสลักลวดลายประณีตขึ้นเหนือหัว "ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันมีหลักฐานชิ้นสำคัญเกี่ยวกับคดีทุจริตงบประมาณคลังหลวงเมื่อสามปีก่อน ซึ่งเกี่ยวข้องกับขุนนางระดับสูงในราชสำนักเพคะ!" เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันทีราวกับคลื่นซัดสาด บรรดาขุนนางที่กำลังดื่มด่ำกับสุราต่างสำลักและวางจอกในมือลงอย่างลนลาน อัครเดชหน้าถอดสี รอยยิ้มอบอุ่นสลายหายไปในพริบตา ดวงตาคมกวาดมองไปยังหีบไม้เบื้องล่างด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะหันมาจ้องรวิศเขม็ง "นี่คือฝีมือเจ้า..." อัครเดชเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาดุจสัตว์ป่าจ้องมองรวิศราวกับจะฉีกร่างให้เป็นชิ้นๆ รวิศเพียงแต่แย้มยิ้มอย่างงดงาม ท่วงท่าอ่อนช้อยดุจสตรีสูงศักดิ์หากแต่เด็ดเดี่ยวราวยอดกุนซือ "ข้าเพียงแต่นำความจริงที่ถูกฝังกลบขึ้นมาให้แสงอาทิตย์ได้ส่องถึงเท่านั้นเองค่ะ ท่านอัครเดช... ท่านตื่นเต้นเกินไปหรือเปล่าคะ?" ภายในหีบไม้ ถูกเปิดออกโดยขันธ์หลวง บัญชีลับรายชื่อและตราประทับประจำตัวที่ปรากฏเด่นชัดต่อหน้าพระพักตร์ ทำให้ความน่าเชื่อถือของกลุ่มอำนาจเก่าพังทลายลงในชั่วพริบตา เสียงซุบซิบนินทาดั่งเสียงผึ้งแตกรัง อัครเดชถูกเรียกตัวให้ออกไปชี้แจงท่ามกลางสายตารังเกียจเดียดฉันท์และตื่นตระหนกของผู้คนรอบข้าง รวิศยืนมองภาพความพินาศที่ค่อยๆ คืบคลานเข้าหาศัตรูด้วยหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะมั่นคง ความแค้นที่สุมอกได้รับการชำระไปทีละเปลาะอย่างงดงามและไร้ความปราณี ทว่า ในขณะที่รวิศกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าสู่ความมืดของระเบียง ขันทีหนุ่มผู้หนึ่งก็ก้าวเข้ามาขวางทางพร้อมกับถาดรองรับจดหมายประทับตราลับสีชาด "มีราชโองการลับส่งตรงจากตำหนักใน... มอบให้แก่ท่านรวิศโดยเฉพาะขอรับ" รวิศขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบม้วนกระดาษขึ้นมาคลี่ออกอ่านด้วยความสงสัย ทว่าทันทีที่กวาดสายตาผ่านตัวอักษรบรรทัดแรก ลมหายใจของเขาก็สะดุดกึก ร่างทั้งร่างแข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน *“ความลับเรื่องการย้อนเวลาของเจ้า... ข้าล่วงรู้ทั้งหมดแล้ว หากไม่อยากให้ความพินาศตกแก่คนที่เจ้าปกป้อง จงมาพบข้าที่ศาลาริมน้ำหลังอุทยานในยามวิกาลนี้แต่เพียงผู้เดียว”* ไร้ซึ่งลายมือชื่อ ทว่ากลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมันต์ที่ติดมากับกระดาษแผ่นนั้น กลับทำให้รวิศตระหนักได้ทันทีว่า... หมากตานี้ มิได้มีเพียงเขากับอัครเดชที่เป็นผู้เล่นเสียแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินหมากตานี้ไปพร้อมกับรวิศนะคะ มนตรากรรมสะท้อนสัญญาว่าจะถ่ายทอดทุกความแค้นให้เข้มข้นถึงใจที่สุดค่ะ