กลยุทธ์ไข่ไก่เปลี่ยนชีวิต

เสียงเคาะประตูไม้เก่าๆ สามครั้งด้วยจังหวะที่คุ้นเคย ทำเอาหัวใจของหลินฟางกระตุกวูบเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะน้ำเสียงของคนที่เอ่ยประโยคทิ้งท้ายไว้เมื่อวานยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“พี่เหว่ย... อยากรู้ไหมคะว่าภรรยาของพี่แอบไปทำธุรกิจอะไรลับๆ จนรวยเงียบอยู่คนเดียว?”* คำพูดเสี้ยมหนามของป้าสะใภ้จอมเจ้าเล่ห์ที่หวังจะยุยงให้สามีของเธอกลับมาหวาดระแวง กลายเป็นชนวนชั้นดีที่ทำให้หลินฟางต้องขยับหมากตานี้อย่างรวดเร็ว แกร็ก... ประตูห้องครัวเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่แม้จะปลดกระดุมคอเสื้อลงเพื่อความผ่อนคลาย แต่ไอคุกรุ่นของความเป็นนายผู้คุมกฎระเบียบก็ยังคงแผ่ออกมาอย่างชัดเจน ผู้กองจางเหว่ยยืนนิ่ง ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองภรรยาตัวน้อยที่กำลังงละมุนอยู่กับการคัดแยกบางสิ่งบนโต๊ะไม้ ไม่มีคำถามคาดคั้น ไม่มีแววตาแห่งความระแวงสงสัย มีเพียงความเงียบที่ทรงพลัง และประกายความอบอุ่นลึกล้ำที่ฉายชัดอยู่ในหน่วยตาคู่นั้น “พี่นึกว่าเธอแอบไปซ่อนทองคำแท่งไว้ใต้ถุนบ้านเสียอีก... ที่แท้ก็ตื่นมาจัดการ ‘กองทุนไข่ไก่’ ของเธอนี่เองสินะครับ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่หาดูได้ยาก จางเหว่ยสาวเท้าเข้ามาใกล้ กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นจางๆ ของสนิมเหล็กปะปนกับกลิ่นหอมสะอาดลอยเข้าเตะจมูกหลินฟาง เธอชะงักมือเล็กน้อยก่อนจะหันไปสบตาเขา แววตาของสามีไม่มีร่องรอยของการคล้อยตามคำยุยงของญาติผู้พี่แม้แต่น้อย กลับกัน เขากลับก้าวเข้ามาช่วยจัดเรียงตะกร้าไม้ไผ่ด้วยซ้ำ “พี่ไม่ถามสักคำหรือคะว่าเมื่อวานฉันหายไปไหนมาทั้งวัน?” หลินฟางเอ่ยถามพล้งหรี่ตามองสามีอย่างหยั่งเชิง ในฐานะอดีตนักเก็งกำไร เธอย่อมชอบการอ่านใจคู่ค้า และจางเหว่ยก็คือคู่ชีวิตที่เธอต้องลงทุนลงแรงหัวใจให้คุ้มค่าที่สุด “ถ้าภรรยาของผมจะไปหาเงินมาเลี้ยงสามีให้พุงกาง ทำไมผมต้องขัดขวางด้วยล่ะครับ?” จางเหว่ยตอบหน้าตาย มือหนาหยิบไข่ไก่สีนวลขนาดใหญ่ผิดปกติขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ “อีกอย่าง... ไข่พวกนี้ไม่ได้มาจากแม่ไก่ธรรมดาในหมู่บ้านแน่นอน ผิวเปลือกเนียนละเอียดแถมยังมีพลังงานบางอย่างแผ่ออกมาจางๆ เธอไปเอาของพวกนี้มาจากไหนกันแน่ หืม... คุณภรรยา?” หลินฟางยิ้มกริ่ม สมเป็นอดีตทหารหน่วยรบพิเศษ ความรู้สึกไวต่อความผิดปกติเป็นเลิศ แต่เธอยังไม่พร้อมจะเปิดเผยความลับเรื่อง “มิติลับ” ในหัวตอนนี้ แม้จะไว้ใจเขาแค่ไหน แต่วิถีของเซียนหุ้นคือการเก็บไพ่ตายไว้ในมือเสมอ “ความลับค่ะ... เอ๊ย ความลับครับ” หลินฟางเกือบเผลอหลุดปากพูดสำนวนติดปาก แก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นคิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างนึกขัน “เอาเป็นว่านี่คือ ‘กลยุทธ์ไข่ไก่เปลี่ยนชีวิต’ ของเรา ในยุคที่ข้าวยากหมากแพง ใครมีสินค้าคุณภาพสูง คนนั้นคือเจ้าตลาดตลาดมืดคืนนี้ครับ” คำว่า “ตลาดมืด” ทำให้บรรยากาศในห้องครัวเปลี่ยนไปชั่วขณะ จางเหว่ยหุบยิ้ม ดวงตาคมกริบหรี่ลงด้วยความกังวลในฐานะสามี “มันเสี่ยงเกินไป ฟางฟาง ทางการเริ่มกวาดล้างพ่อค้าคนกลางช่วงนี้ ถ้าเธอโดนจับได้...” “ฉันไม่ใช่เด็กอมมือนะคะ... เอ๊ย ไม่ใช่เด็กอมมือครับ” หลินฟางขยับเข้าไปใกล้ ใช้ปลายนิ้วเรียวจิ้มเบาๆ ที่อกเสื้อของสามี “ถ้าไม่มีแผนสำรอง ยุงสักตัวฉันก็ไม่ยอมให้มันมากัดหรอกค่ะ... อื้อ! ครับ!” จางเหว่ยหลุดหัวเราะพรืดออกมากับความลนลานของภรรยา ก่อนที่มือใหญ่จะรวบเอวบางเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายสะอาดและไออุ่นจากร่างหนาทำเอาหลินฟางหายใจสะดุด “ถ้าเธออยากรวย ผมจะคอยเป็นโล่ให้ แต่มีข้อแม้...” จางเหว่ยกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความคลั่งรัก “กลับมาแล้วต้องทำอาหารอร่อยๆ ให้ผมกิน ห้ามอดมื้อกินมื้อเด็ดขาด เข้าใจไหมครับ?” “รับทราบค่ะ... ครับท่านผู้กอง!” หลินฟางค้อนวงใหญ่ใส่ความเจ้าเล่ห์ของสามี แต่ใบหูที่แดงก่ำกลับทรยศความรู้สึกทั้งหมด --- ยามวิกาลมาเยือน เงาดำทะมึนปกคลุมตรอกซอกซอยแคบๆ ของตลาดมืดแห่งอำเภอเฟิงเฉิง บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึมครึม กลิ่นอับชื้นของโคลนและกลิ่นคาวปลาคละคลุ้งไปทั่ว แต่บริเวณมุมอับด้านหลังโรงสีร้าง กลับมีกลุ่มคนกำลังรอคอยบางสิ่งด้วยใจจดจ่อ “เฮ้ย... มึงแน่ใจนะว่าวันนี้ ‘แม่ค้าหน้าใหม่’ คนนั้นจะมาจริง?” เสียงแหบพร่าของชายร่างท้วมฉายแววหงุดหงิด เขาคือ “เสี่ยเฉิน” เจ้าพ่อตลาดมืดผู้ทรงอิทธิพล ที่กุมบังเหียนการค้าของเถื่อนเกือบทั้งหมดในเขตนี้ “จริงครับลูกพี่! เมื่อวานไอ้เปี๊ยกมันลองซื้อไข่ไก่ของนางไปฟองนึง เอาไปต้มกินตอนเช้า ปรากฏว่าไอ้โรคปวดข้อเรื้อรังของแม่มันหายเป็นปลิดทิ้งแถมเรี่ยวแรงดีขึ้นผิดหูผิดตา! คนในตลาดต่างลือกันว่านี่คือ ‘ไข่อายุวัฒนะ’!” ลูกน้องคนสนิทรีบรายงานด้วยความตื่นเต้น ทันใดนั้น ร่างระหงในชุดเสื้อผ้าสีเข้มคลุมทับด้วยเสื้อกันหนาวตัวโคร่งและสวมหมวกคลุมศีรษะอำพรางใบหน้าก็ก้าวออกมาจากความมืด หลินฟางเดินถือตะกร้าไม้ไผ่สานสองใบด้วยท่าทีเยือกเย็นราวกับเดินอยู่บนฟลอร์หุ้นวอลล์สตรีท ไม่มีความตื่นกลัวแม้แต่น้อย “มาช้าไปสามนาทีนะแม่สาวน้อย” เสี่ยเฉินหรี่ตามองประเมินผู้มาใหม่ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก “รู้ไหมว่าของที่เธอเอามาขาย มันล่อตาล่อใจแค่ไหน... ว่าแต่ ของอยู่ในตะกร้าคุณภาพดีจริงอย่างที่ลือกันหรือเปล่า?” หลินฟางไม่ตอบคำถาม เธอเพียงแค่วางตะกร้าลงบนลังไม้เก่าๆ ก่อนจะเปิดผ้าขาวบางที่คลุมอยู่ออก เผยให้เห็นไข่ไก่สีนวลนับร้อยฟองที่เปล่งประกายเรืองรองจางๆ ในความมืด กลิ่นหอมสะอาดบริสุทธิ์โชยเข้าจมูกของทุกคนในรัศมีสามเมตรทันที เสี่ยเฉินถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แค่กลิ่นก็รู้แล้วว่านี่ไม่ใช่สินค้าธรรมดา! “ตั้งราคาเท่าไหร่?” เสี่ยเฉินถามเสียงแหบพร่า ความโลภเริ่มครอบงำ “ฟองละสิบหยวน” หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง “อะไรนะ?! สิบหยวน?!” ลูกน้องรอบข้างส่งเสียงฮือฮาทันที ไข่ไก่ปกติราคาแค่ไม่กี่เฟิน (เศษหยวน) แต่นี่ขายฟองละสิบหยวน เท่ากับเนื้อหมูชั้นดีครึ่งกิโลกรัมเลยทีเดียว! “เธอกล้าขูดรีดเลือดเนื้อชาวบ้านเรอะ!” หลินฟางแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเข้มใต้หมวกคลุมสบตากับเสี่ยเฉินนิ่งสนิท “ขูดรีดหรือครับ? เสี่ยเฉินลองคิดดูสิครับว่า ถ้าท่านเอาไข่เหล่านี้ไปให้ ‘นายอำเภอหลี่’ ที่กำลังป่วยเรื้อรัง หรือเฒ่าแก่ใหญ่สมาคมการค้า... คิดว่าเงินร้อยหยวนหรือพันหยวน พวกเขาจะยอมจ่ายไหมเพื่อแลกกับสุขภาพที่ดีขึ้น?” เสี่ยเฉินชะงักกึก เหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผม เขามองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความทึ่งแกมหวาดกลัว เด็กนี่อายุเท่าไหร่กัน ทำไมถึงอ่านเกมขาดและจิตใจนิ่งสงบได้ขนาดนี้! “ฉลาดนัก... ข้าซื้อหมดนี่!” เสี่ยเฉินตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ควักปึกเงินสดออกมาเตรียมยื่นให้ ทว่า... ในวินาทีที่ธนบัตรกำลังจะส่งต่อถึงมือหลินฟาง เสียงฝ่าเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากปากตรอก พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำเอาหัวใจคนในตลาดมืดหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม “ตำรวจตรวจค้นพิเศษ! ห้ามใครขยับ!” ไฟฉายแรงสูงสาดส่องตรงมาที่หลุมพรางแห่งการค้านอกกฎหมาย เสี่ยเฉินหน้าถอดสี ร้องลั่นด้วยความตกใจ “ชิบหายแล้ว! ทางการรู้ได้ยังไงวะ!” หลินฟางยืนนิ่งท่ามกลางแสงไฟฉายที่สาดเข้ามา เธอยังคงถือตะกร้าไข่ไก่ไว้มั่น มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างไร้ความกังวล เพราะในเงาสลัวของมุมตึกฝั่งตรงข้าม ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารยศนายพันกำลังยืนกอดอกพิงผนัง ส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาให้เธอ พร้อมกับรอยยิ้มที่แปลความได้ว่า... *“งานนี้... สามีคนนี้ขอเป็นคนเคลียร์พื้นที่ให้เองครับภรรยา”* --- **[CLIFFHANGER HOOK]** ท่ามกลางความโกลาหลของการตรวจค้นและเสียงฝ่าเท้าของเจ้าหน้าที่ที่กรูเข้ามาล้อมวง ผู้กองจางเหว่ยกลับเดินแหวกวงล้อมตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าภรรยาตัวน้อยของเขา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เสี่ยเฉินและทุกคนในที่นั้นอ้าปากค้าง— *"ภรรยาครับ... สินค้าล็อตนี้ ทางการขอเหมาหมดเพื่อใช้เป็นเสบียงกองทัพ... แบบนี้พอจะถูกกฎหมายหรือยังครับ?"* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกชีวิตไปกับเซียนหุ้นย้อนเวลานะครับ