กำไรก้อนแรก

เสียงกระแทกของธนบัตรปึกหนาบนโต๊ะไม้เก่าๆ ดังทึบ แต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในความเงียบของห้องครัวอย่างชัดเจน รอยยับย่นของกระดาษเงินหยวนแต่ละใบในยุคทศวรรษที่ 70 นี้ เปรียบเสมือนร่องรอยแห่งชัยชนะของนักเก็งกำไรผู้มองเห็นอนาคต หลินฟางกวาดสายตาคมกริบมองเม็ดเงินตรงหน้า รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างพึงพอใจ นี่คือกำไรก้อนแรก... ก้อนแรกจริงๆ ที่ได้จากการเอาชนะระบบตลาดมืดและความโลภของพวกเหลือบไรในตระกูลจอมสูบ! "ไม่น่าเชื่อเลยนะครับ... แค่การเอาสมุนไพรป่าจากในมิติไปแปรรูปและคัดเกรดใหม่ จะทำให้เราได้เงินมากขนาดนี้ในเวลาแค่สองวัน" เสียงทุ้มต่ำของจางเหว่ยดังขึ้น นายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง นั่งคุกเข่าลงข้างโต๊ะ สายตาของเขาไม่ได้มองกองเงินตรงหน้าแม้แต่น้อย แต่กลับทอดมองภรรยาด้วยความรักใคร่และทึ่งระคนกัน มือใหญ่หนายื่นไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยของหลินฟางอย่างเบามือ กลัวว่าเธอจะเจ็บ หลินฟางหันไปสบตากับสามี รอยยิ้มของเธอบานสะพรั่งยิ่งกว่าดอกไม้ แรกเริ่มเดิมที เธอก็แค่ตั้งใจจะหาเงินทุนก้อนเล็กๆ เพื่อตั้งตัวและตัดขาดจากบ้านใหญ่ที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อ แต่ใครจะคาดคิดว่า ด้วยทักษะการวิเคราะห์ตลาดและการจับจังหวะของเซียนหุ้นมือฉมัง ประกอบกับวัตถุดิบชั้นเลิศจากมิติลับ จะทำให้มูลค่ามันพุ่งทะยานได้รวดเร็วปานนี้ "คุณคิดว่ามันเยอะแล้วหรือครับ จางเหว่ย?" หลินฟางเลิกคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงประกายความท้าทายแบบนักลงทุน "นี่เพิ่งเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น ในตลาดทุน... หรือแม้แต่ตลาดมืดแห่งนี้ เงินก้อนนี้เป็นเพียงเศษเสี้ยวของความมั่งคั่งที่เราจะสร้างขึ้นในอนาคตต่างหาก" จางเหว่ยหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกริบทอประกายอบอุ่น "สำหรับผม เงินพวกนี้สำคัญก็จริง แต่คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าผมตอนนี้สิครับ สำคัญยิ่งกว่า คุณเหนื่อยมามากแล้วนะ หลินฟาง พักเสียหน่อยเถอะครับ" "พักไม่ได้หรอกครับ โอกาสทองแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ ยุคสมัยกำลังเปลี่ยนผ่าน นโยบายเปิดประเทศกำลังจะมาถึง ถ้าเราไม่รีบกวาดซื้อตั๋วปันผลและอสังหาริมทรัพย์ทำเลทองไว้เสียตั้งแต่ตอนนี้ อนาคตเราคงต้องวิ่งตามหลังคนอื่น" หลินฟางเอ่ยพร้อมกับเริ่มแยกธนบัตรออกเป็นกองๆ อย่างคล่องแคล่ว มือเรียวบางนับเงินด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ราวกับเครื่องจักรคำนวณราคาหุ้นไม่มีผิดเพี้ยน การได้เห็นภรรยามีความสุขและมุ่งมั่นเช่นนี้ ทำให้จางเหว่ยรู้สึกฮึกเหิม เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นอายความเป็นชายและกลิ่นอายสะอาดๆ แบบทหารทำให้ห้องครัวแคบๆ อบอุ่นขึ้นมาถนัดตา "ถ้าอย่างนั้น ในฐานะสามีและผู้ช่วยมือหนึ่งของคุณ... ผมควรทำหน้าที่อะไรต่อไปดีครับ? จะให้ผมไปกว้านซื้อที่ดินแปลงไหน หรือจะให้จัดการใครที่กล้ามาขัดขวางการค้าของคุณ บอกมาได้เลยนะครับ" หลินฟางชะงักมือที่กำลังนับเงิน เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความซาบซึ้ง ในชาติก่อน เธอมองข้ามความรักความจริงใจของชายคนนี้ไปมัวแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานรับใช้ตระกูลสามีจนชีวิตพังพินาศ แต่ในชาตินี้ จางเหว่ยผู้นี้คือเกราะกำบังที่แข็งแกร่งที่สุด และเป็นพันธมิตรทางธุรกิจที่รู้ใจที่สุดของเธอ "คนที่ต้องจัดการ... ยังมีอีกครับ" หลินฟางหรี่ตาลง รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปาก "ป้าสะใภ้ใหญ่กับแม่สามีตัวดี คงจะเริ่มส่งเสียงโودโอยที่พวกเราไม่ยอมส่งเงินไปให้พวกนางเดือนนี้แล้วล่ะป่านนี้ ป่านนี้คงกำลังประชุมกันว่าจะมาอาละวาดที่บ้านเรายังไงดี" "ปล่อยให้พวกนางมาเถอะครับ" จางเหว่ยแค่นเสียงในลำคอ แววตาฉายแววดุดันขึ้นมาทันทีเมื่อเอ่ยถึงญาติจอมปลอมพวกนั้น "บ้านหลังนี้เป็นชื่อผม และพวกนางไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบเข้ามาขโมยข้าวสารสักเมล็ด ถ้ากล้ามาหาเรื่องคุณอีก ผมนี่แหละจะเป็นคนจัดการเอง" "ไม่ต้องถึงมือคุณออกโรงหรอกครับ แค่ใช้สมองนิดหน่อย... ก็ทำให้พวกนางกระอักเลือดได้แล้ว" หลินฟางยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ เธอวางปึกเงินลงแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "เงินก้อนแรกนี้ เราจะแบ่งเป็นสามส่วน ส่วนแรกเก็บเป็นทุนสำรอง ส่วนที่สองใช้ขยายกิจการค้าส่งในตลาดมืด และส่วนที่สาม..." เธอเว้นจังหวะไว้เล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายระยับ "...เราจะเอาไปทำอาหารชั้นเลิศกลิ่นหอมฟุ้ง ต้มให้ลอยไปถึงบ้านใหญ่ ให้พวกนางน้ำลายสอและอกแตกตายด้วยความอิจฉาไปเลยดีกว่าครับ!" จางเหว่ยฟังแล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ภรรยาตัวน้อยของเขาช่างร้ายกาจและน่ารักในเวลาเดียวกันเสียนี่กระไร เขารีบก้าวเข้าไปช่วยเธอจัดเตรียมวัตถุดิบในครัวทันที ไม่นานนัก กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อตุ๋นเครื่องเทศเข้มข้นและซุปสมุนไพรบำรุงกำลังก็เริ่มส่งกลิ่นตลบอบอวลทะลุกำแพงบ้าน ลอยละลิ่วไปตามสายลมยามเย็น กระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้านอย่างยั่วยวน กลิ่นอาหารที่หอมหวลจนแทบหยุดหายใจนี้ ทำให้บ้านเรือนข้างเคียงเริ่มส่งเสียงฮือฮา แต่ในขณะเดียวกัน... ที่หน้าประตารั้วไม้ไผ่เก่าๆ ของบ้านหลินฟางและจางเหว่ย เสียงทุบประตูดังปังๆ อย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงแหลมสูงคุ้นหูที่ตะโกนแผดร้องโวยวายด้วยความเกรี้ยวกราดก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางกลิ่นหอมของอาหาร "หลินฟาง! นังตัวดี! แกแอบซ่อนอาหารอะไรกินกันในบ้าน ทำไมถึงไม่ส่งส่วนแบ่งให้บ้านใหญ่! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้รึ!" หลินฟางและจางเหว่ยหันไปมองหน้ากันทันที รอยยิ้มของหลินฟางกว้างขึ้นกว่าเดิม แต่มันเป็นรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษไว้อย่างสมบูรณ์แบบ "มากันเร็วกว่าที่คิดเสียอีกนะครับ..." หลินฟางกระซิบเสียงเบา ดวงตาประกายความสนุกสนานระยับ "สงสัยกลิ่นเนื้อตุ๋นฝีมือคุณ จะเรียกสุนัขหิวโซมาได้เร็วกว่าที่ตลาดมืดเรียกเสียอีกนะจางเหว่ย" จางเหว่ยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมลงถนัดตา เขาเอื้อมมือไปคว้าท่อนไม้พายฟืนข้างเตามาถือไว้ด้วยท่าทีสบายๆ แต่ทรงพลัง "นั่งรอตรงนี้ก่อนนะครับภรรยา เดี๋ยวผมออกไปต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้เอง... ว่าแต่คุณจะให้ผมต้อนรับพวกนางด้วยวิธีไหนดีล่ะครับ?" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความมั่งคั่งของ "เซียนหุ้นย้อนเวลา" นะครับ