มิติลับในข้อมือ

กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวสวยร้อนๆ และซุปกระดูกหมูตุ๋นครึ่งชั่วยามลอยอบอวลตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวเก่าๆ จนจางเหว่ยต้องชะงักฝีเท้า ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มหันขวับกลับมามองหน้าภรรยาด้วยความสงสัยปนระแวงเล็กน้อย ในบ้านหลังนี้มีเพียงแป้งข้าวโพดหยาบๆ ครึ่งถุงกับผักกาดดองขึ้นราไม่กี่ใบ แล้วกลิ่นหอมเย้ายวนใจระดับภัตตาคารหลวงนี้เล็ดลอดออกมาจากที่ใดกัน? หลินฟางสะดุ้งเล็กน้อย หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก แต่ด้วยสัญชาตญาณของอดีตนักเก็งกำไรผู้ผ่านสมรภูมิหุ้นนับร้อยศพ เธอกลับสูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยได้อย่างรวดเร็ว "คุณมองอะไรคะ... เอ๊ย มองอะไรหรือครับ?" หลินฟางเกือบเผลอหลุดคำพูดสมัยใหม่ ชายหนุ่มตรงหน้าหรี่ตามองเธออย่างพินิจพิจารณา บรรยากาศรอบตัวกดดันขึ้นมาทันที จางเหว่ยไม่เอ่ยคำใด เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวภรรยา ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่แม้จะเก่าและมีรอยปะชุนแต่ก็สะอาดสะอ้าน ทำให้มุมห้องแคบๆ ดูแคบลงไปถนัดตา ฝ่ามือหนากร้านจากการจับปืนและถือจอบเอื้อมมาแตะที่ข้อมือเรียวของหลินฟางเบาๆ เพื่อสำรวจ ทว่าในวินาทีนั้นเอง— *วูบ!* ความรู้สึกแปลกประหลาดราวกับกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นพล่านผ่านผิวสัมผัส หลินฟางรู้สึกเหมือนจิตใต้สำนึกของเธอดึงดูดเข้าไปในพื้นที่ว่างสีขาวโพลนขนาดมหึหา มันคือ 'มิติลับ' ติดตัวที่เธอเคยครอบครองในชาติก่อนและติดตามข้ามเวลามาด้วย! บนชั้นวางของทอดยาวสุดลูกหูลูกตาในมิตินั้น เต็มไปด้วยเมล็ดพันธุ์พืชหายากแห่งยุค ข้าวสาลีพันธุ์ดี เมล็ดพันธุ์โสมร้อยปี วัตถุดิบชั้นเลิศ และเครื่องมือทุนนิยมยุคหน้าที่ถูกเก็บรักษาไว้ในอุณหภูมิที่สมบูรณ์แบบที่สุด "ฟางฟาง... มือคุณเย็นเฉียบ" เสียงทุ้มต่ำและอบอุ่นของจางเหว่ยดึงเธอกลับสู่โลกความเป็นจริง หลินฟางเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี ดวงตาคู่นั้นไม่มีความระแวงหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความห่วงใยและแววตาคลั่งรักที่ซ่อนไม่มิด นายทหารหนุ่มผู้นี้ไม่เคยถามจู้จี้ในสิ่งที่เธอไม่อยากบอก ขอเพียงแค่เختรอดปลอดภัย เขาพร้อมจะเอาชีวิตเข้าแลกด้วยซ้ำ "ฉัน... ผมแค่นึกถึงเรื่องเมื่อเช้าที่พวกป้าสะใภ้มาอาละวาดน่ะครับ เลยเผลอเกร็งไปหน่อย" หลินฟางปรับคำสรรพนามในใจแทบไม่ทัน เธอถอนหายใจเบาๆ แล้วตักซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนใส่ชามยื่นให้เขา "กินเสียเถอะครับ ร่างกายคุณจะได้มีแรงไปฝึกซ้อมที่ค่าย" จางเหว่ยรับชามเซรามิกบิ่นๆ มาถือไว้ กลิ่นหอมของซุปทำให้เขาตะลึงงันไปชั่วขณะ รสชาตินี้... ไม่ใช่สิ่งที่ชาวบ้านยากจนข้นแค้นในชนบทจะหามาปรุงได้ง่ายๆ แน่นอน แม้เขาจะสงสัยว่าภรรหาไปเอาวัตถุดิบเหล่านี้มาจากไหน แต่ความห่วงใยและสัมผัสละมุนละไมที่ภรรยามอบให้ ทำให้เขายอมเก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจ "ขอบคุณครับ... ภรรยา" จางเหว่ยเอמהเบาๆ พลางซดซุปอุ่นๆ เข้าไป คำว่า 'ภรรยา' จากปากชายหนุ่มรูปร่างกำยำคนนี้ ทำให้หัวใจที่ด้านชาจากการถูกตระกูลเดิมสูบเลือดสูบเนื้อในชาติก่อนของหลินฟางเกิดความอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด ในช่วงบ่าย ขณะที่จางเหว่ยออกไปรายงานตัวที่ค่ายทหาร หลินฟางใช้จังหวะที่ไม่มีใครอยู่ ล็อคประตูบ้านไม้เก่าๆ แน่นหนา แล้วตั้งสิตกลงไปในมิติลับอีกครั้ง "เอาล่ะ มาดูกันว่าในยุ่งฉางสวรรค์แห่งนี้ มีอะไรพอจะเปลี่ยนชีวิตเราให้รวยพลิกฟ้าได้บ้าง" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนักเก็งกำไรปรากฏขึ้นที่มุมปากเรียวสวย หลินฟางกวาดสายตามองกองข้าวสารชั้นเลิศและแป้งสาลีขาวบริสุทธิ์นับร้อยชั่ง เธอยังพบขวดโหลบรรจุน้ำผึ้งป่าแท้และสมุนไพรหายากที่ในตลาดมืดสามารถทำเงินได้มหาศาล ยุค 70 ปลายๆ กำลังจะก้าวเข้าสู่ยุคเปิดประเทศ การค้าขายเสรีเริ่มมีช่องโหว่ นี่คือ 'ทองคำ' ที่ซ่อนอยู่ใต้ดินชัดๆ! เธอเลือกหยิบเมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวและพริกไทยดำพันธุ์ทนแล้งออกมาอย่างละกำมือ พร้อมกับแป้งสาลีขาวหนึ่งถุงใหญ่ เพื่อเตรียมทำ 'ซาลาเปาไส้เนื้อหมูสับชุ่มฉ่ำ' ไปวางขายแอบแฝงในตลาดเช้าวันพรุ่งนี้ เพื่อทดลองตลาดและสั่งสอนพวกญาติจอมเปรตที่ชอบมาขอส่วนบุญให้รู้สำนึกเสียบ้าง เสียงฝีเท้าหนักๆ ย่ำเข้ามาใกล้ประตูรั้วบ้านไม้ไผ่ขัดแตะ หลินฟางรีบดึงสิตัวเองกลับออกมาจากมิติลับในพริบตา เธอกำลังจะเดินไปเปิดประตู แต่แล้วเสียงทุบประตูก็โครมใหญ่ พร้อมกับเสียงแหลมแสบแก้วหูของ 'ป้าสะใภ้ใหญ่' จอมหน้าเลือดที่ตะโกนแว้ดเข้ามาทันที "หลินฟางนังตัวดี! แกแอบซ่อนอาหารอะไรไว้ในบ้าน ทำไมกลิ่นมันถึงหอมโชยไปสามบ้านแปดบ้านแบบนี้! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ถ้าแกไม่เอาเนื้อกับแป้งออกมาแบ่งบ้านใหญ่ วันนี้ฉันจะแหกอกแกให้ดู!" หลินฟางหรี่ตาลง รังสีอำมหิตพุ่งวาบขึ้นในแววตา เธอยังไม่ทันได้ไปหาเรื่องพวกมันก่อน แท้ๆ แต่พวกมันกลับรนหาที่ตายเองเสียแล้ว มือเรียวบางเอื้อมไปปลดกลอนประตูช้าๆ สูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมรับมือกับสงครามน้ำลายรอบใหม่ที่จะทำให้ตระกูลจอมสูบต้องกระอักเลือด ทว่า ในจังหวะที่ประตูไม้ถูกผลักเปิดออก กลิ่นอายอันคุ้นเคยของใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังป้าสะใภ้ใหญ่กลับทำให้หลินฟางต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ— **ไม่ใช่แค่ป้าสะใภ้ใหญ่ แต่ยังมี 'ชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาจากเมืองหลวง' ที่เธอจำได้แม่นว่าเป็นตัวการใหญ่ที่เคยโกงมรดกทั้งหมดของสามีเธอในชาติก่อน ยืนยิ้มเย็นเยียบอยู่หน้าบ้าน!** --- ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "เซียนหุ้นย้อนเวลา" เสมอมานะครับ