ลมหายใจที่สอง

ปึก! ชามกระเบื้องเคลือบสีหม่นร้าวรานกระแทกลงบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบ น้ำซุปข้นคลักระเด็นเลอะเปรอะเปื้อนขอบโต๊ะ เสียงทุบโต๊ะตามมาด้วยน้ำเสียงแหลมสูงที่เจือความเย้ยหยันจนน่าสะอิดสะเอียนดังขึ้นทันที "หลินฟาง! แกอย่ามาทำสำออยนอนซมอยู่บนเตียงนะ! งานซักผ้ากองโตหลังบ้านกับฟืนที่ยังไม่ได้ผ่า นึกว่าผีที่ไหนจะมาทำให้รึไง? อย่าลืมนะว่าบ้านหลังนี้ไม่ได้เลี้ยงคนไร้ค่าข้าวสุกไว้กินฟรีๆ!" เสียงของป้าสะใภ้ใหญ่—จ้าวซิ่วหลัน—แผดลั่นทะลุประตูไม้ผุๆ เข้ามา เสียงฝีเท้าหนักอึ้งเดินกระแทกกระทั้นวนเวียนอยู่หน้าห้องราวกับแม่พญาผู้กุมชะตากรรมของทุกคนในบ้านตระกูลจوف บนเตียงไม้ไผ่แข็งกระด้างที่ส่งกลิ่นอับชื้น หลินฟางค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตากลมโตที่เคยอ่อนล้าและหวาดกลัว บัดนี้กลับฉายแววคมกริบเยือกเย็นราวกับคมมีดผ่าตัด ความทรงจำอันมืดมนและเจ็บปวดจากการถูกหลอกลวง แย่งชิงสมบัติ และถูกผลักให้ตกหน้าตายังคงวนเวียนชัดเจนในหัว ทว่าความรู้สึกเจ็บแค้นเหล่านั้นถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เหยียดยันอย่างเหนือชั้น *น่าขันสิ้นดี... ชาติก่อนฉันโง่เขลาเบาปัญญา ยอมให้คนพวกนี้สูบเลือดสูบเนื้อจนวินาทีสุดท้ายของชีวิต แต่สวรรค์คงเมตตา หรืออาจจะเป็นเพราะความอาฆาตมันรุนแรงเกินไป ถึงได้ส่งฉันย้อนเวลากลับมาในปี 1978... ปีที่ทุกอย่างยังพอแก้ไขได้ และที่สำคัญที่สุด มิติลับคู่กายของฉันยังตามติดมาด้วย!* หลินฟางสูดลมหายใจเข้าลึก ภายในจิตสำนึกของเธอรับรู้ได้ทันทีถึง "พื้นที่มิติลับ" ขนาดมหาสมุทรที่บรรจุคลังสินค้าอุปโภคบริโภคระดับไฮเอนด์จากโลกอนาคต ข้าวสาร ธัญพืช เครื่องปรุงรสชั้นเลิศ ยารักษาโรค และทองคำแท่งบริสุทธิ์นับไม่ถ้วนซ่อนอยู่ภายในนั้น มันคืออาวุธลับที่จะเปลี่ยนชีวิตเธอจากเหยื่อผู้ถูกกระทำ ให้กลายเป็นเจ้ามือใหญ่ผู้กุมชะตากรรมของตระกูลจอมสูบเหล่านี้! "นังฟาง! หูหนวกเป็นใบ้ไปแล้วรึไง ออกมาเดี๋ยวนี้!" เสียงทุบประตูดังขึ้นอีกระลอก พร้อมกับแรงกระแทกจนบานประตูสั่นไหว หลินฟางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าเก่าๆ ให้เข้าที่ ใบหน้าสวยหวานที่เคยซีดเซียวบัดนี้กลับมีเลือดฝาดและแววตาที่เด็ดเดี่ยว เธอเดินไปเปิดประตูช้าๆ ทว่ามั่น and ชวนให้คนมองรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด แอ๊ด... ประตูไม้เปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าบึ้งตึงและริมฝีปากที่เบะคว่ำด้วยความดูถูกของจ้าวซิ่วหลัน ทว่าก่อนที่ป้าสะใภ้ตัวแสบจะได้พ่นคำด่าทอชุดใหม่ออกมา หลินฟางกลับชิงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และทรงพลังจนอีกฝ่ายถึงกับชะงักงัน "งานบ้านพวกนั้น ป้าสะใภ้ก็ทำเองเถอะครับ... อ้อ ไม่สิ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ใครกินข้าวบ้านนี้ คนนั้นก็ต้องทำงาน คนที่เอาแต่แบมือขอส่วนบุญและจ้องแต่จะเอาเปรียบคนอื่น... บ้านหลังนี้ไม่มีที่ยืนให้หรอกนะจ๊ะ" "แก! นังเด็กนี่! กล้าดียังไงมาพูดจาก้าวร้าวกับฉัน!" จ้าวซิ่วหลันหน้าดำคร่ำเครียด ชี้หน้าด่าด้วยความโกรธเกรี้ยวจนตัวสั่น "คิดว่ามีไอ้ทหารบ้านนอกนั่นหนุนหลังแล้วจะปีนเกลียวฉันได้เรารึไง? สามีแกมันก็แค่ไอ้ทหารชั้นผู้น้อยที่ออกไปตายสนามรบวันไหนก็ไม่รู้!" ทันทีที่คำว่า "สามี" ถูกเอ่ยขึ้น ประตูรั้วหน้าบ้านก็ส่งเสียงเอี๊ยดอาร์ดเบาๆ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เปรอะเปื้อนฝุ่นควันจากการเดินทางไกลก้าวเข้ามาในลานบ้าน ร่างนั้นแผ่รังสีความน่าเกรงขามและดุดันออกมาอย่างเด่นชัด นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยววับวาวกวาดมองผู้คนในบ้านด้วยความเย็นชา ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างบางของหลินฟาง ความดุดันในแววตาคู่นั้นพลันแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและห่วงใยในเสี้ยววินาที "ใครบอกว่าผมจะไปตาย?" เสียงทุบต่ำทรงพลังดังขึ้นจากปากของผู้กองจางเหว่ย สามีหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคร่งขรึมและรักภรรยายิ่งชีพ เขาก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวหลินฟาง ยกมือหนาขึ้นโอบไหล่บางไว้หลวมๆ เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของและปกป้องอย่างชัดเจน สายตาที่เขามองจ้าวซิ่วหลันนั้นคมกริบราวจับวางคมมีด "ถ้าใครกล้ารังแกภรรยาผมอีกแม้แต่ปลายนิ้ว... อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจศักดิ์ศรีญาติผู้ใหญ่ก็แล้วกัน" จ้าวซิ่วหลันหน้าซีดเผือด ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวต่อรัศมีคุกามของนายทหารหนุ่มผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน หลินฟางเงยหน้าขึ้นมองสามีที่ยืนหยัดเคียงข้างเธอด้วยความรู้สึกอุ่นวาบในหัวใจ ชาติก่อนเธอโง่เง่าที่ผลักไสผู้ชายคนนี้ ชาตินี้... เธอจะจับมือเขาและก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดร่วมกัน! ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดที่กำลังระอุ ท้องของหลินฟางก็ส่งเสียงร้อง "โครกคราก" เบาๆ ออกมาอย่างไม่ยอมรับกาลเทศะ จางเหว่ยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะก้มมองภรรยาด้วยแววตาเอ็นดูระคนขบขัน เขารู้ดีว่าภรรยาตัวน้อยต้องอดอยากปากแห้งมานานแค่ไหนภายใต้การกดขี่ของคนพวกนี้ "หิวแล้วใช่ไหม?" จางเหว่ยกระซิบถามเสียงนุ่ม มือหนายื่นเข้าไปลูบหัวเธอบนศีรษะอย่างทะนุถนอม "รอเดี๋ยว... ในย่ามของผมมีเนื้อหมูสามชั้นแล่สดๆ ที่เพิ่งซื้อมาจากตลาดชายแดน กับเห็ดหอมป่าตากแห้ง เดี๋ยวผมจะเข้าครัวก่อไฟทำ 'หมูตุ๋นซีอิ๊วดำสูตรพิเศษ' ให้คุณกินเอง รับรองว่าความนุ่มละมุนลิ้นจะทำให้คุณลืมความเหนื่อยยากไปเลย" สิ้นคำพูดนั้น กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและซีอิ๊วคั่วหอมๆ ก็พลันโชยลอยออกมาจากมิติลับในจิตสำนึกของหลินฟาง ราวกับมันกำลังประสานเสียงกับวัตถุดิบในโลกจริงที่จางเหว่ยถืออยู่ กลิ่นหอมเย้ายวนใจนั้นลอยฟุ้งกระจายขจรขจายไปทั่วทั้งห้องหับและลานบ้าน จนเพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงเริ่มชะโงกหน้าออกมาสูดปากด้วยความอยากรู้อยากเห็น จางเหว่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมลึกลับที่ลอยอบอวลขึ้นมาโดยที่เขายังไม่ได้จุดเตาไฟด้วยซ้ำ ดวงตาคมกริบหันขวับกลับมามองหน้าภรรยาด้วยความสงสัยปนระแวงเล็กน้อย—ความลับบางอย่างในตัวหลินฟางกำลังจะถูกเปิดเผยขึ้นในวินาทีนี้... ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลามาตบเกรียนญาติจอมสูบและสร้างความมั่งคั่งไปด้วยกันนะครับ!