กาแฟแก้วนั้นที่จำไม่ลืม

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วเข้มผสมกลิ่นกระดาษพิมพ์เขียวในห้องประชุมใหญ่ไม่ได้ช่วยให้อุณหภูมิความหงุดหงิดลดลงเลยแม้แต่น้อย รินรดาตวัดสายตามองแก้วกระดาษในมือสลับกับร่างสูงของสถาปนิกหนุ่มที่ยืนกอดอกตีสีหน้าเรียบเฉยอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ด "ผมสั่งอเมริกาโน่เย็น ไม่หวาน... และนี่คืออะไรครับคุณภัคคิน" น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความประชดประชันดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบของทีมงานโปรเจกต์รีสอร์ทที่ต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างพร้อมเพรียง ไม่มีใครกล้าสบตาสถาปนิกหนุ่มมาดขรึมผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและวาจาร้ายกาจ ยกเว้นก็แต่ครีเอทีฟสาวปากกล้าคนนี้ที่พร้อมจะปะทะได้ทุกเมื่อ ภัคคินปรายตาลงมองแก้วในมือเธอ ริมฝีปากหยักได้รูปเม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างคนฟอร์มจัด "ก็กาแฟไงครับ หรือคุณรินรดาอ่านไม่ออกว่ามันคือภาษาอังกฤษตัวพิมพ์ใหญ่ว่าอะไร" "ค่ะ อ่านออก... ลาเต้หวานน้อยใส่ไซรัปคาราเมล" รินรดาเน้นย้ำทีละคำ แววตากลมโตฉายแววเอาเรื่อง "ฉันสั่งอเมริกาโน่เพื่อเอาคาเฟอีนไปกระตุ้นสมองคิดงานครีเอทีฟ ไม่ใช่สั่งน้ำเชื่อมรสกาแฟมาเพื่อเบาหวานขึ้นตา คุณเป็นสถาปนิกหรือคนตาบอดสีกันแน่ ถึงแยกสีดำกับสีนมไม่ได้" เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นรอบห้องประชุม ภัคคินขบกรามแน่น สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามวิสัยของคนไม่ชอบยอมแพ้ แต่ถ้าใครสังเกตให้ดี จะเห็นประกายความไหววูบในดวงตาคมกริบคู่นั้นแวบหนึ่ง—ประกายความลับที่เขาไม่มีวันปริปากบอกใคร ว่าเขายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์กาแฟเกือบสิบนาทีด้วยความสับสน เพราะจำได้รางๆ ว่าผู้หญิงตรงหน้าเคยบ่นเรื่องใจสั่นเวลากินกาแฟดำเข้มๆ แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอเกินกว่าจะเอ่ยปากสารภาพความหวังดีที่โคดจะซุ่มซ่ามนั้นออกไป "ถ้าสมองคุณต้องพึ่งพาคาเฟอีนเข้มข้นขนาดนั้นเพื่อคิดงาน ผมเกรงว่าโปรเจกต์นี้คงไม่รอดตั้งแต่สัปดาห์แรกแล้วล่ะครับ" ภัคคินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา แต่นัยน์ตากลับไหวระริก "ถือซะว่าผมเมตตาไม่อยากให้คุณช็อกคาโต๊ะทำงานก็แล้วกัน" "โอ้โห! เมตตาเหรอคะ?" รินรดากระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่นจนคนสะดุ้ง "ขอบพระคุณในความกรุณานะคะคุณภัคคิน แต่คราวหลังถ้าความเมตตาของคุณมันทำให้ฉันหงุดหงิดมากกว่าเดิม กรุณาเก็บมันใส่กระเป๋าเสื้อสูทแพงๆ ของคุณไปซะเถอะค่ะ!" บรรยากาศในห้องคุกกรุ่นขึ้นทันตาเห็น เคมีที่ฟุ้งกระจายอยู่ระหว่างคนทั้งสองไม่ได้มีแต่ความขัดแย้ง แต่มันกลับเจือไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ชวนให้คนรอบข้างรู้สึกเหมือนกำลังนั่งดูละครโรแมนติกคอมเมดี้รสจัดจ้าน ภัคคินก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าว ความสูงโปร่งและแรงกดดันจากมาดนิ่งขรึมทำให้รินรดาต้องเงยหน้าขึ้นสู้สายตา แต่เธอก็ไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว "ปากเก่งจังนะครับ..." ภัคคินโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นมี้นต์จางๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มใสจนรินรดาเผลอชะงัก "ว่างๆ น่าจะเอาเวลาไปคิดสlog-an งานให้ผ่านเร็วกว่ามานั่งเถียงเรื่องกาแฟกับผมนะครับ" "ฉันจะผ่านหรือไม่ผ่าน มันก็เรื่องของฉันค่ะ ถอยไปเลยนะ คุณเข้ามาใกล้เกินไปแล้ว" รินรดายกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาไว้ ความรู้สึกแปลกประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วปลายนิ้วเมื่อสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแน่นตึงใต้รื้อผ้าเชิ้ตสีขาว หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาเสียดื้อๆ เพียงเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินความจำเป็น ภัคคินไม่ได้ถอยหนี เขากลับฉวยจังหวะที่เธอกำลังเสียหลัก คว้าแก้วลาเต้แก้วปัญหานั้นขึ้นมาถือไว้เอง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับจะค้นหาความลับบางอย่าง "งั้นก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิครับ ว่าสมองคุณดีสมกับปากหรือเปล่า... ในที่ประชุมบ่ายนี้" พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินกลับไปนั่งที่หัวโต๊ะ ปล่อยให้รินรดายืนค้างอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธ หรือเพราะความเขินที่ก่อตัวขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทว่า ในขณะที่สงครามประสาทกำลังดำเนินต่อไปอย่างไร้ทีท่าว่าจะจบลง เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นเคยในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ "ขอโทษทีครับทุกคน พอดีผมได้ยินเสียงทะเลาะกันดังมาถึงข้างนอก... ภัคคิน นายยังแกล้งรินรดาเหมือนเด็กๆ เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ" ภัคคินชะงัก เปลือกตาคมกริบหรี่ลงเล็กเมื่อมองผู้มาใหม่ ส่วนรินรดากลับเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นใบหน้าของชายหนุ่มที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องประชุม ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "เมทริกซ์ซีโร่" นะครับ