กฎของการอยู่รอด

"ถ้าคุณยังลากเส้นเกินอาณาเขตมาอีกแค่เซนติเมตรเดียว ผมจะถือว่านั่นคือการประกาศสงคราม" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบที่เจือแววหงุดหงิดนิดๆ ดังขึ้นทันทีที่รินรดาก้าวเข้ามาในห้องทำงานรวม ครีเอทีฟสาวชะงักเท้าเล็กน้อย ก่อนจะกวาดสายตามองเทปกาวสีส้มที่ถูกแปะแบ่งครึ่งโต๊ะทำงานตัวยาวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เส้นตรงคมกริบราวกับใช้เลเซอร์วัดสะท้อนความโรคจิตของสถาปนิกหนุ่มเจ้าของพื้นที่ฝั่งตรงข้ามได้อย่างชัดเจน รินรดายกยิ้มมุมปาก ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยความนึกสนุก เธอไม่ได้ถอยหลังกลับ แต่กลับเดินเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดแล้วหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้หมุนฝั่งของตัวเองอย่างไม่ี่เกรงกลัว "ประกาศสงครามเลยเหรอครับ คุณภัคคิน ฟังดูยิ่งใหญ่เกินเบอร์ไปหน่อยไหมคะ... อ๊ะ ขอโทษที พอดีฉันติดพูดคำลงท้ายแบบนั้นน่ะครับ" เธอยามาเสียงล้อเลียนในช่วงท้าย ตั้งใจเลียนแบบสรรพนามที่เขาชอบใช้ด้วยความหมั่นไส้ล้วนๆ ภัคคินเงยหน้าขึ้นจากแปลนกระดาษตรงหน้า แว่นสายตาไร้กรอบสะท้อนแสงไฟนีออนวับวาว ดวงตาคมกราบมองคู่กรณีด้วยสายตานิ่งสนิทที่แฝงไปด้วยความดุดัน ทว่าลึกๆ แล้วกลับมีประกายความไหววับบางอย่างที่แม้แต่เจ้าตัวก็อาจไม่รู้ตัว "ถ้าสมองของคุณยังว่างพอที่จะมาต่อล้อต่อเถียงเรื่องไร้สาระ ผมแนะนำให้เอาเวลาไปแก้สคริปต์โปรเจกต์คาเฟ่แมวที่โดนตีกลับมาเมื่อเช้าดีกว่านะ รินรดา" สถาปนิกหนุ่มสวนกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ปากร้ายกาจสมกับฉายาที่เธอลอบตั้งให้ในใจว่า 'หุ่นยนต์ติดแอร์เคลื่อนที่' "สคริปต์ของฉันน่ะเพอร์เฟกต์แล้ว ปัญหาคือคุณต่างหากที่เข้าใจคอนเซปต์ 'ความอบอุ่นแบบมินิมอล' เป็น 'ห้องขังนักโทษเด็ดขาด' โต๊ะทำงานคุณเนี่ย..." รินรดาชี้ไปยังกองเอกสารและโมเดลกระดาษที่จัดเรียงตั้งฉาก 90 องศาอย่างไร้ที่ติ "ขาดแค่โซ่ตรวนกับผู้คุมก็กลายเป็นเรือนจำความมั่นคงสูงได้เลยนะคะ" "มันคือความเรียบร้อยที่เป็นระเบียบ ซึ่งเป็นสิ่งที่สมองมนุษย์ปกติเขาใช้ทำงานกัน ไม่ใช่สนามเด็กเล่น" ภัคคินวางปากกาหมึกซึมลงบนโต๊ะเสียงดัง *คลิก* ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แววตาคมกริบจดจ้องมองใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ "และจำไว้ว่า กฎข้อแรกของการใช้พื้นที่ร่วมกับผมคือ ห้ามล้ำเส้น ห้ามส่งเสียงดังเกิน 45 เดซิเบล และห้าม... ยุ่งกับของบนโต๊ะผมเด็ดขาด" "แล้วถ้าฉันทำล่ะคะ?" รินรดาโน้มตัวตามเข้าไป ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดลงจนแทบจะสัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ จากตัวตนของกันและกัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์ลอยวนอยู่ในอากาศรอบตัว "คุณก็จะเจอมาตรการตอบโต้ที่คาดไม่ถึง" ภัคคินตอบเสียงกระซิบ เสียงของเขาต่ำลงจนชวนให้ใจสั่น รินรดาชะงักไปชั่ววินาทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่ดึงดูดสายตาอย่างประหลาด มันเป็นความใกล้ชิดที่อันตรายและเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตที่พร้อมจะสпарกได้ทุกเมื่อ ทว่า ก่อนที่สงครามประสาทบนโต๊ะทำงานจะลุกลามไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งตามมารยาท "ขออนุญาตครับ คุณภัคคิน... เอ่อ คือว่า" น้องฝึกงานฝ่ายกราฟิกโผล่หน้าเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ลูกค้าจากบริษัทเดคคอร์โทรมาแจ้งด่วนครับ เขาบอกว่าอยากเปลี่ยนธีมสีทั้งหมดของโปรเจกต์ใหม่เป็น 'โกธิคดาร์ก' ทันที และต้องการให้เราส่งร่างดราฟต์แรกภายในบ่ายวันนี้ครับ!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันตาเห็น รินรดาเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าภัคคินที่บัดนี้ขมวดคิ้วมุ่นจนรอยย่นบนหน้าผากแทบจะชนกัน สถาปนิกหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความระอา ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาบนผนังที่ฟ้องเวลาสิบเอ็ดโมงเช้า โกธิคดาร์ก... กับคาเฟ่แมวสีพาสเทลเนี่ยนะ? ภัคคินหันกลับมามองหน้าครีเอทีฟสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่มชั่วแวบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่ทำเอารินรดาอยากจะคว้าแฟ้มฟาดหัวเขาสักที "ดูท่าทาง... กฎการแบ่งโซนของเราคงต้องพับเก็บไว้ก่อนแล้วล่ะครับ คุณครีเอทีฟคนเก่ง เพราะดูเหมือนเราสองคนต้องติดแหงกอยู่ในนรกขุมเดียวกันยาวๆ จนถึงเที่ยงคืนแน่ๆ" รินรดาเม้มปากแน่นอย่างขัดใจ แต่ในอกกลับเต้นรัวด้วยความท้าทาย เธอเชิดหน้าขึ้นรับคำท้าทันที "เชิญเลยค่ะคุณสถาปนิกมาดนิ่ง มาดูกันว่าระหว่างฉันกับคุณ ใครจะสติหลุดก่อนกัน!" ทั้งสองสบตากกันนิ่ง ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดและความท้าทายที่พุ่งสูงลิ่ว ทว่าในจังหวะที่ไฟแห่งการแข่งขันกำลังลุกโชนขึ้นถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะของภัคคินก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ สถาปนิกหนุ่มก้มลงมองหน้าจอเพียงแวบเดียว สีหน้าเคร่งขรึมเมื่อครู่ก็เปลี่ยนเป็นความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นชื่อผู้โทรเข้า ภัคคินเงยหน้าขึ้นสบตารินรดา ชั่วขณะนั้นแววตาของเขามีความลังเลและซับซ้อนบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มือหนายื่นออกไปกดรับสายโดยไม่ละสายตาไปจากหญิงสาว ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของคนฟังสะดุดกຶก "ว่าไงครับ... แม่?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "เมทริกซ์ซีโร่" นะครับ