คืนที่ต้องทำงานโต้รุ่ง

"ถ้าคุณยังแก้เส้น Perspective ตรงนี้ไม่จบ เราคงต้องนอนเฝ้าสตูดิโอกันจนเห็นพระอาทิตย์ขึ้นนั่นแหละ คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดของภัคคินดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงัดของสตูดิโอในยามเที่ยงคืน เขาไม่ได้เงยหน้ามองคนข้างตัว ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นยังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์เครื่องใหญ่ มือหนาขยับเมาส์อย่างคล่องแคล่วราวกับกำลังทำสงครามกับแบบร่างตรงหน้า รินรดาที่นั่งเท้าคางอยู่ข้างๆ พ่นลมหายใจออกมาพรืดใหญ่ เธอหมุนเก้าอี้ทำงานกลับมาเผชิญหน้ากับคนมาดนิ่งที่เอาแต่กดดันกันไม่หยุด "คุณภัคคินคะ... นี่มันตีหนึ่งแล้ว กาแฟแก้วที่สามของฉันกำลังจะกลายเป็นพิษในกระเพาะอยู่แล้วนะ แล้วไอ้เส้นที่ว่าเนี่ย ฉันแก้ไปสามรอบแล้วค่ะ ถ้าคุณจะบอกว่ามันยังไม่ได้เรื่อง ช่วยกรุณาบอกให้ชัดเจนกว่าคำว่า 'มันยังขาดจิตวิญญาณ' ได้ไหมคะ?" ภัคคินชะงักมือที่กำลังพิมพ์คำสั่งคีย์บอร์ด เขาวางเมาส์ลงช้าๆ ก่อนจะถอดแว่นสายตาออกแล้วนวดสันจมูกเบาๆ ท่าทางเหนื่อยอ่อนนั้นทำให้คนมองใจอ่อนยวบลงไปชั่วขณะ แต่ทว่าปากที่ไวพอๆ กับสมองของเขาก็ยังคงทำงานได้ดีเยี่ยม "จิตวิญญาณคือสิ่งที่ผมมองเห็น แต่คุณมองข้ามมันไปเสมอ" เขาหันมาสบตาเธอ ดวงตาคมเข้มคู่นั้นดูนิ่งสงบ ทว่ากลับแฝงประกายบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศในห้องแคบลงถนัดตา "คุณเก่งนะ คุณรินรดา แต่บางครั้งความมั่นใจของคุณก็ทำให้คุณลืมใส่ 'ความรู้สึก' ลงไปในงาน" "ความรู้สึกเหรอ?" เธอเลิกคิ้วขึ้น ท้าทาย "แล้วคุณล่ะ คุณใส่ความรู้สึกแบบไหนลงไปในงานกันแน่? ความซึนเดเระ หรือความต้องการจะทรมานคนทำงานกันแน่คะ?" แทนที่จะโกรธ ภัคคินกลับหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้จนไหล่ของเขาเกือบชิดกับไหล่ของเธอ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นไอของกระดาษและกาแฟจากตัวเขาทำเอารินรดาใจเต้นผิดจังหวะ "ผมแค่ไม่อยากให้งานชิ้นนี้จบลงแบบผ่านๆ" เขาขยับเข้าใกล้จนรินรดารู้สึกถึงไออุ่นจากตัวเขา "เพราะถ้ามันจบลงแบบ 'ผ่านๆ' เราก็คงไม่มีเหตุผลที่จะต้องมานั่งโต้รุ่งด้วยกันแบบนี้อีก... จริงไหม?" ประโยคนั้นทำให้รินรดาชะงัก เธอจ้องมองนัยน์ตาคู่คมที่เริ่มอ่อนแสงลง เขาสบตากับเธอนิ่งนาน จนวินาทีนั้นราวกับเวลาในสตูดิโอถูกหยุดไว้ ความใกล้ชิดที่เกินเส้นแบ่งของเจ้านายและลูกน้องทำให้รินรดาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "คุณ... พูดอะไรของคุณเนี่ย" เธอหลบสายตาไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์แก้เก้อ แต่หัวใจในอกกลับเต้นรัวเหมือนกลองรบ "ผมพูดความจริง" ภัคคินขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนแทบจะโอบเธอไว้ในวงแขน มือหนึ่งของเขาเอื้อมไปแตะขอบโต๊ะข้างกายเธอ บังคับให้เธอตกอยู่ในอาณาเขตของเขาโดยสมบูรณ์ "ริน... งานชิ้นนี้มันสำคัญสำหรับผม และคุณก็สำคัญ... สำหรับโปรเจกต์นี้" "แค่โปรเจกต์เหรอคะ?" เธอสวนกลับทันควัน แม้จะรู้ว่าเสียงตัวเองสั่นเล็กน้อย "อยากให้มากกว่านั้นไหมล่ะ?" คำถามท้าทายนั้นเบาหวิวแต่กลับดังก้องในความเงียบ รินรดาหันกลับไปสบตาเขาอีกครั้ง ครั้งนี้เธอไม่ถอยหนี เธอจ้องลึกเข้าไปในตาของเขาเพื่อหาคำตอบที่ซ่อนอยู่ข้างใน และสิ่งที่เธอพบคือความปรารถนาที่เขาพยายามปิดบังมาตลอด ภัคคินเอื้อมมือไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าเธอเบาๆ สัมผัสนั้นแผ่วเบาทว่าหนักแน่นและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้น เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน รินรดาหลับตาลงรับสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้นอย่างยอมจำนน แต่ทว่า... *ปัง!* เสียงประตูกระจกสตูดิโอถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับเสียงของเลขาฯ ส่วนตัวของภัคคินที่พุ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "บอสคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ ข่าวฉาวของโปรเจกต์เราหลุดออกไปหน้าเพจบริษัทแล้วค่ะ!" ภัคคินผละออกจากรินรดาทันทีอย่างเสียดาย แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่เปลี่ยนกลับมาเป็นมาดนิ่งดุดันในพริบตา เขาหันไปหาเลขาฯ ด้วยใบหน้าเรียบเฉยเหมือนคนละคน ในขณะที่รินรดาได้แต่เบิกตากว้างมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงหน้าเพจบริษัทพร้อมพาดหัวข่าวที่เป็นภัยร้ายแรงต่อโครงการที่พวกเขาทุ่มเททำมาตลอดทั้งคืน ภัคคินแค่นหัวเราะในลำคอแล้วหันมามองรินรดาที่ยังคงช็อกอยู่ "ดูเหมือนคืนโต้รุ่งของเราจะไม่ได้จบลงที่การพักผ่อนแล้วล่ะ... พร้อมจะออกไปสู้กับโลกข้างนอกนั่นหรือยัง?" เมทริกซ์ซีโร่ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านกันมาจนถึงตอนนี้ครับ