ปากไม่ตรงกับใจ

"ถ้าสมองส่วนหน้าของคุณมันว่างงานมากนัก ทำไมไม่เอาเวลาไปตรวจแบบแปลนโครงสร้างตึกสิครับ ภัคคิน มายืนเถียงเรื่องความสูงของต้นไม้ปลอมกับผมเนี่ย มันไม่ได้ทำให้งานเสร็จเร็วขึ้นหรอกนะ" รินรดาตวัดสายตาคมกริบมองร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์แพนทรีด้วยท่าทางน่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก ใบหน้าคมคายของสถาปนิกหนุ่มมาดขรึมบึ้งตึงจนแทบจะเป็นเลขแปดอยู่รำคาญ ยิ่งเห็นท่าทางเชิดรั้นและวาจาคมปลาบของเธอ ภัคคินก็ยิ่งรู้สึกเหมือนมีก้อนสะเก็ดไฟมาสุมอยู่ในอกอย่างไรอย่างนั้น "ผมไม่ได้ว่างงาน รินรดา แต่ที่ผมต้องมาเสียเวลาท้วงคุณเนี่ย เพราะไอ้ต้นไทรใบสักพลาสติกบ้านี่มันวางขวางทางเดินระบายฉุกเฉิน มันผิดกฎความปลอดภัยอาคารขั้นพื้นฐานที่คุณก็ควรจะรู้ตั้งแต่เรียนจบอนุบาลแล้วมั้ง" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเยียบเย็นตามสไตล์คนเจ้าระเบียบถูกพ่นออกมา พร้อมกับดวงตาคมปลาบที่มองลอดกรอบแว่นสายตาด้วยความหงุดหงิด ทั้งที่จริงแล้ว... เขาแค่อยوبเดินผ่านมาเห็นเธอยืนยกกระถางต้นไม้หนักอึ้งด้วยตัวเองจนไหล่บางๆ นั่นสั่นเทาต่างหากล่ะ ความเป็นห่วงที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางปากร้าย จึงกลายเป็นการหาเรื่องทะเลาะกันในเรื่องไร้สาระแบบนี้แทน รินรดายกมือขึ้นกอดอกบ้าง ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความไม่ยอมคน เธอก้าวเข้าไปประชิดร่างสูงในระยะประชิด ชนิดที่ว่ากลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นกาแฟคั่วเข้มจากตัวเขาปะทะเข้ากับปลายจมูกทันที "นี่คุณ! จะหาเรื่องติผมหรือติงานผมกันแน่คะ... อ๊ะ! พูดผิด จะติงานผมหรือหาเรื่องผมกันแน่หะ!" รินรดาเผลอหลุดปากเสียงดังเมื่อเกือบจะเสียหลักสะดุดพรม ดีที่มือหนาของภัคคินคว้าหมับเข้าที่เอวบางไว้ได้ทันท่วงที แรงดึงมหาศาลทำให้ร่างของเธอพุ่งปะทะเข้ากับแผงอกกว้างอย่างจัง ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวชั่วขณะ เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาหวิวกลายเป็นเสียงเดียวที่ได้ยิน ภัคคินชะงักค้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาคมกริบก้มลงมองคนในอ้อมแขนที่ตอนนี้ตัวแข็งทื่อไม่แพ้กัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้หัวใจของสถาปนิกหนุ่มเต้นรัวผิดจังหวะ มือหนาที่บีบกระชับอยู่ตรงเอวบางเผลอออกแรงรั้งแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว "ปล่อยเลยนะ..." รินรดาพึมพำเสียงเบา ความมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อปลายนิ้วของเขาที่สัมผัสผ่านเนื้อผ้าให้ความรู้สึกร้อนผ่าวราwกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วร่าง "ถ้าไม่อยากให้จับ ก็ยืนให้มันมั่นคงหน่อยสิครับ ตัวก็แค่นี้ ทำไมชอบทำอะไรเกินตัวอยู่เรื่อย" ภัคคินแก้เก้อด้วยการใช้น้ำเสียงดุกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกในอก ปากหยักได้รูปเอ่ยว่ากระ sátกระเซียด แต่สายตาที่ก้มมองเธอกลับอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด มันเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ระPอออกมาจนคนถูกมองใจกระตุกวูบ "ก็คุณมาหาเรื่องผมก่อนนี่นา..." ครีเอทีฟสาวอ้อมแอ้มตอบเสียงเบาลง ความแข็งกร้าวเมื่อครู่หายไปไหนหมดก็ไม่รู้ เหลือเพียงความรู้สึกร้อนผ่าวที่เห่อขึ้นมาถึงใบหู รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาโดยบังเอิญ และวินาทีนั้นเองที่โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น ภัคคินมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันน้อยๆ ของคนตรงหน้า ความคิดที่จะต่อปากต่อคำหายวับไปกับตา หัวใจของเขาเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เขารู้ตัวดีว่าตัวเองเป็นคนปากร้าย แสดงออกไม่เก่ง พูดจาขวานผ่าซาก แต่ทุกครั้งที่เห็นรินรดาดื้อดึงแบกรับงานหนักคนเดียว เขากลับรู้สึกเหมือนมีหนามแหลมมาทิ่มแทงในอกอย่างน่าประหลาด "ดื้อ..." ภัคคินพึมพำออกมาคำเดียวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงจนแทบกระซิบ ปลายนิ้วมืออีกข้างที่ว่างอยู่ยื่นออกไปโดยสัญชาตญาณ ปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความทะนุถนอมนั้นทำเอารินรดากลั้นหายใจ สมองขาวโพลนไปหมด "ใครดื้อกันล่ะคะ... ผมแค่..." "ถ้าวันหลังยังดื้อแบกของหนักคนเดียวอีก..." ภัคคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนสันจมูกโด่งเกือบจะแตะกับแก้มใส น้ำเสียงทุ้มเอ่ยลอดไรฟันด้วยความคาดโทษที่เจือความเอ็นดูแบบสุดขั้วหัวใจ "...ผมจะทำโทษคุณด้วยวิธีที่ไม่อาจปฏิเสธได้แน่" รินรดาใจเต้นแรงระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอกำลังจะอ้าปากเถียงกลับตามสัญชาตญาณความปากเก่ง แต่ทว่า... *กริ๊งงงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูละมุนในทันที พร้อมๆ กับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังก้าวใกล้เข้ามาทางห้องแพนทรีอย่างเร่งรีบ ภัคคินสะดุ้งเล็กน้อย รีบปล่อยมือจากเอวบางแล้วถอยหลังกลับไปยืนเว้นระยะห่างทันที รินรดาหน้าแดงก่ำ หันไปเสมองทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มเขินอายที่ห้ามไว้ไม่อยู่ "พี่ภัค! คุณริน! แย่แล้วครับ!" เสียงตะโกนของลูกน้องในทีมดังลั่นพร้อมกับการพุ่งพรวดเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ลูกค้าวีไอพีจากโปรเจกต์ใหญ่ โผล่มาที่ล็อบบี้ตอนนี้เลยครับ แถม... แถมบอกว่าจะยกเลิกสัญญาถ้าไม่ได้เจอสถาปนิกกับครีเอทีฟหลักเดี๋ยวนี้!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและใจฟูไปกับตัวละครของ "เมทริกซ์ซีโร่" นะครับ