หงุดหงิดอะไรครับ?

“เลิกทำตัวเป็นเจ้าของเข้าที่เข้าทางสักที พี่ธันไม่ใช่เจ้าชีวิตพายนะคะ” ประโยคที่พายตะโกนออกไปในวินาทีที่ความอดทนขาดสะบั้น ไม่ได้ทำให้คนตรงหน้าสะทกสะท้านเลยสักนิด ธันยืนกอดอกพิงกำแพงตึกคณะบริหารฯ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยกลับมีรอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตราย ดวงตาคู่คมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวราวกับจะค้นหาคำตอบอะไรบางอย่าง คีย์ที่ยืนอยู่ข้างกายพายไม่ได้ถอยหนี เขากลับขยับตัวเข้ามาใกล้พายมากขึ้นอีกนิด มือหนาของรุ่นพี่หนุ่มเอื้อมมาจัดปอยผมที่ปรกหน้าพายอย่างถือวิสาสะ สายตาของเขาจงใจจ้องมองไปที่ธันด้วยความท้าทาย “พาย... พี่ว่าเราไปหาอะไรทานกันดีกว่านะ อย่าสนใจคนพาลเลย” คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ราวกับตั้งใจจะเน้นคำว่า ‘คนพาล’ ให้ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของอีกฝ่าย ธันแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนพายรู้สึกขนลุก เขาผลักตัวออกจากกำแพง ก้าวเข้ามาประชิดตัวพายด้วยความเร็วที่ทำให้หญิงสาวถอยหลังกรูดไปชนกับแผงอกของคีย์โดยไม่ตั้งใจ มือหนาของธันคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของพาย แล้วกระชากเบาๆ ให้หลุดพ้นจากระยะประชิดของคู่แข่ง “หงุดหงิดอะไรครับ?” ธันถามเสียงต่ำ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงอารมณ์ที่เขาพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างถึงที่สุด “ถามว่าหงุดหงิดอะไร หรือแค่กลัวว่าความลับที่เพิ่งพูดถึงเมื่อกี้... มันจะทำให้พายกลายเป็นคนอื่นในสายตาใครบางคน?” พายเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอไม่ได้กลัวธัน แต่กลัว ‘ความลับ’ ที่กำลังจะพังทลายลงมาถ้าหากธันยังขุดคุ้ยไม่เลิก “พี่ธันจะเอาอะไรกับพายนักหนา! เรื่องของพาย... พี่ไม่มีสิทธิ์มายุ่ง!” พายสะบัดข้อมือออกจากการกอบกุมของเขาอย่างแรงจนร่างเซไปด้านข้าง ธันมองมือตัวเองที่ว่างเปล่าสลับกับสายตาตัดพ้อของเด็กสาว บรรยากาศรอบข้างที่เคยพลุกพล่านไปด้วยนักศึกษาเริ่มเงียบสงัดลง ผู้คนต่างพากันหยุดมองเหตุการณ์การปะทะกันของเดือนวิศวะและรุ่นพี่บริหารฯ ที่ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครยอมใคร “ไม่มีสิทธิ์?” ธันทวนคำเสียงพร่า เขาเดินเข้าไปหาพายอีกครั้งคราวนี้เขาไม่สนใจสายตาใคร มือหนาคว้าข้อมือพายอีกข้างดึงให้เดินตามไปที่มุมอับของตึก คีย์พยายามจะเข้ามาขวางแต่ก็ต้องชะงักเมื่อธันหันมาปรายตามองด้วยสายตาที่บอกว่า ‘อย่าเสือก’ จนคีย์ได้แต่กำหมัดแน่นด้วยความโกรธ ในมุมลับตาคน ธันต้อนพายจนหลังติดกำแพง เขาโน้มตัวลงมาใช้แขนทั้งสองข้างกักขังหญิงสาวเอาไว้ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความแมนของวิศวะหนุ่มทำเอาพายแทบหายใจไม่ออก “พี่ไม่ได้อยากยุ่ง” ธันกดเสียงต่ำ ลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน “แต่พี่ทนไม่ได้ที่เห็นพายไปยืนให้ไอ้หมอนั่นจีบ ทั้งที่รู้ว่ามันหวังอะไร... พายซื่อบื้อหรือแกล้งโง่กันแน่?” “พายก็แค่... พายแค่ไม่ได้คิดอะไรกับพี่คีย์ พายก็แค่!” “แค่เหงา? หรือแค่หาที่พึ่ง?” ธันตัดบท แววตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกๆ “รู้ไหมว่าเวลาเห็นพายยิ้มให้มัน ใจพี่มันร้อนจนแทบจะเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางหน้า พี่ไม่ใช่คนใจดีนะพาย... และพี่ก็ไม่ใช่พระเอกในนิยายที่จะมายืนมองนางเอกโดนคาบไปต่อหน้าต่อตาด้วย” พายเบิกตากว้าง เธอไม่เคยเห็นมุมนี้ของธัน มาดนิ่งๆ ที่มักจะคอยแกล้งเธอเป็นประจำบัดนี้กลายเป็นผู้ชายที่เต็มไปด้วยความหึงหวงและเปราะบางอย่างไม่น่าเชื่อ มือเล็กสั่นเทาขณะที่พยายามผลักอกกว้างของเขาออก แต่ธันกลับกดทับลงมาหนักกว่าเดิม “พี่ธัน... ถอยไปเถอะค่ะ พายหายใจไม่ออก” “ห้ามไปไหนอีก” เขาเอ่ยเสียงเข้ม “ถ้าก้าวเท้าไปหาไอ้คีย์อีกก้าว พี่จะทำมากกว่าการดึงตัวพายกลับมา... เข้าใจไหม?” พายกลั้นหายใจ เธอจ้องมองเข้าไปในนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความจริงจังของเขา กำแพงที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปิดบังความลับเริ่มร้าวฉาน แต่ก่อนที่พายจะได้เอ่ยอะไรแก้ตัว หรืออธิบายสถานการณ์ที่เธอกำลังเผชิญ มินนี่ที่วิ่งหน้าตื่นมาก็หยุดชะงักลงที่หัวมุมตึก “พาย! พี่ธัน! แย่แล้ว!” มินนี่หอบแฮก ใบหน้าซีดเผือดราวกับไปเห็นผีมา “เมื่อกี้... เมื่อกี้มีคนเห็นรูปที่พายอยู่กับพี่คีย์ในเพจคณะบริหารฯ แล้ว มีคนเอาไปปล่อยแฉว่าพาย ‘ขายตัว’ เพื่อแลกเกรด!” ธันผละออกจากพายทันที ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดด้วยความโทสะ ขณะที่พายหน้าชาไปทั้งตัว ความลับที่เธอกลัวที่สุดถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคนในมหาวิทยาลัยแล้ว พายค่อยๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูหน้าจอที่สั่นไม่หยุดด้วยแจ้งเตือนนับร้อย ภาพที่เธอถ่ายคู่กับคีย์ในมุมกล้องที่ดูล่อแหลมปรากฏหราอยู่บนโพสต์ที่มีคนแชร์ไปนับพัน “นี่มัน... เรื่องโกหก...” พายพึมพำ น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ ธันหยิบโทรศัพท์จากมือพายไปดู แววตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นแทน “ใครเป็นคนทำ?” “หนู... หนูไม่รู้ค่ะ” พายเสียงสั่น ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ดังขึ้นจากโทรศัพท์ของธัน เขาเปิดอ่านพลางกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ธันมองหน้าพายด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา “มันไม่ใช่ฝีมือไอ้คีย์” ธันเอ่ยเสียงเย็น “พาย... คนที่ปล่อยรูปนี้คือคนในครอบครัวพายเอง... พายคิดว่าใครกันที่อยากทำลายพายมากขนาดนี้?” หัวใจของพายหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอเงยหน้าขึ้นมองธันด้วยความสั่นกลัว ราวกับว่าความฝันหวานแหววในรั้วมหาวิทยาลัยได้พังทลายลงในพริบตาเดียว และสิ่งที่รอเธออยู่หลังจากนี้ คือความจริงที่เลวร้ายยิ่งกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้หลายเท่า ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามการเดินทางของยัยพายกับพี่ธันกันอยู่นะคะ จะรีบมาต่อให้ไวที่สุดเลยค่ะ! จากใจ... ชาพีชหวานน้อย