รุ่นพี่สายรุก

“พี่คีย์คะ! พายบอกว่าพายเดินเองได้ไงคะ ไม่ต้องถือให้หรอกค่ะ มันดู... เกรงใจคนอื่นเขาน่ะค่ะ” พายพยายามยื้อถุงเอกสารรายงานเล่มหนาที่พี่คีย์—รุ่นพี่ปีสามคณะบริหารฯ ที่พ่วงตำแหน่งพี่รหัสของเธอ—อาสาถือให้มาตลอดทางจากห้องสมุดจนจะถึงตึกคณะอยู่แล้ว ท่ามกลางสายตาของนักศึกษาที่เดินผ่านไปมาที่หันมามองเป็นระยะ บ้างก็ซุบซิบ บ้างก็ยิ้มล้อเลียน จนคนตัวเล็กอย่างพายแทบอยากจะมุดดินหนี “เกรงใจทำไมล่ะครับพาย? พายก็รู้ว่าพี่เต็มใจ อีกอย่าง... พายถือของพะรุงพะรังแบบนี้เดี๋ยวก็สะดุดล้มหรอก” พี่คีย์ฉีกยิ้มหวานหยาดเยิ้ม สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องใบหน้าของรุ่นน้องอย่างไม่ปิดบังความรู้สึก “แล้วพี่ก็ชอบทำแบบนี้ด้วย มีปัญหาตรงไหนหรือเปล่า?” “เอ่อ... คือว่า...” พายอึกอัก ก้มหน้าหลบสายตาที่ร้อนแรงเกินพอดีของคนตรงหน้า พลางนึกถึงแผ่นหลังกว้างของใครบางคนที่วิ่งหนีหายไปเมื่อคืนในใจ ‘พี่ธันนะพี่ธัน... ทิ้งให้พายต้องมาเจอสถานการณ์กระอักกระอ่วนแบบนี้คนเดียวได้ยังไงนะ’ ท่ามกลางความอึดอัดนั้น จู่ๆ ร่างสูงโปร่งในชุดช็อปวิศวะสีเข้มที่ดูคุ้นตาก็เดินแทรกตัวผ่านฝูงชนเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมดุคู่นั้นกลับกวาดมองถุงในมือพี่คีย์สลับกับใบหน้าของพายด้วยความหงุดหงิดที่ปิดไม่มิด “รายงานเล่มแค่นี้ ถือเองไม่ได้หรือไงพาย?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นกลางวงสนทนา ทำเอาคีย์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะขยับยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย “อ้าว ธัน... บังเอิญจังนะ นายมีธุระแถวตึกบริหารหรือไง?” คีย์ทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความไม่พอใจ ธันไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับก้าวเข้าไปใกล้พายจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นจางๆ ของน้ำมันเครื่องจากตัวธันทำให้พายใจเต้นรัวอย่างห้ามไม่ได้ “เปล่า แค่เดินผ่าน เห็นอะไรขวางหูขวางตาเลยแวะมาดูนิดหน่อย” ธันตอบเสียงแข็ง ก่อนจะหันไปทางพาย “ไปไหนต่อ?” “พาย... พายจะไปโรงอาหารค่ะ พี่ธันมีอะไรหรือเปล่าคะ?” พายถามเสียงอ่อย พลางหลบสายตาคมที่จ้องเขม็งมาทางเธอเหมือนกำลังคาดคั้นอะไรบางอย่าง “ไปหาอะไรกินด้วยคนสิ” ธันพูดจบก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของพายแล้วออกแรงดึงเบาๆ ให้เดินตามไปทันที ทิ้งให้คีย์ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากความขี้เล่นเป็นความเย็นชา “พี่ธัน! ปล่อยพายก่อนค่ะ พี่คีย์ยังอยู่ตรงนี้เลยนะ!” พายพยายามสะบัดมือออก แต่แรงคนตัวใหญ่กว่านั้นมีมากกว่าหลายเท่า “ช่างเขาสิ” ธันกระแทกเสียงพลางหยุดกะทันหันจนพายที่เดินตามมาไม่ทันชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างเต็มแรง “เป็นอะไรมากหรือเปล่า ถึงได้ปล่อยให้คนอื่นมาตามจีบแบบออกหน้าออกตาขนาดนั้น? คิดว่าตัวเองฮอตมากหรือไงถึงได้หว่านเสน่ห์ไปทั่ว?” พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “พายไม่ได้หว่านเสน่ห์นะคะ! พี่คีย์เขาเป็นรุ่นพี่ แล้วเขาก็แค่มีน้ำใจ... พายจะไปรู้ได้ยังไงคะว่าเขาจะทำแบบนี้” “มีน้ำใจหรืออยากจีบ ดูไม่ออกหรือไง?” ธันโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าพายจนเธอรู้สึกหน้าร้อนผ่าว “หรือว่าชอบ... ชอบที่มีคนมาทำดีด้วยแบบนี้?” คำถามนั้นกระแทกใจพายเข้าอย่างจัง เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนที่ขึ้นชื่อว่า ‘ปากจัด’ ตรงหน้า พยายามมองหาความหมายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเกรี้ยวกราดนั้น “พี่ธันพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ... พี่หึงพายงั้นเหรอ?” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ธันชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเบือนหน้าหนีแล้วแค่นหัวเราะ “หลงตัวเองน่ะพาย... ฉันแค่รำคาญ ก็แค่นั้น” เขาสะบัดตัวหันหลังเดินหนีไป ทิ้งให้พายยืนเคว้งอยู่กลางทางเดิน ลมเย็นๆ พัดผ่านมาปะทะผิวหนังทำให้เธอรู้สึกวูบโหวงในอก แต่ยังไม่ทันที่พายจะได้ก้าวเดินต่อไป จู่ๆ มือของใครบางคนก็คว้าไหล่เธอไว้จากด้านหลัง “ไม่ต้องไปสนใจมันหรอกพาย... มันก็เป็นของมันแบบนี้แหละ” เสียงนุ่มทุ้มของคีย์ดังขึ้นใกล้หู พายหันกลับไปมองรุ่นพี่ที่ยังคงยิ้มบางๆ ให้ “เย็นนี้ไปทานข้าวกับพี่นะ พี่จองร้านไว้แล้ว ไม่ต้องปฏิเสธหรอก เพราะพี่จะถือว่าพายตกลงแล้ว” พายกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ แต่แล้วร่างสูงของธันที่เดินห่างออกไปก็หยุดกึก เขานิ่งไปพักใหญ่ก่อนจะหมุนตัวกลับมาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปราวกับพายุที่กำลังจะพัดถล่ม เขาไม่ได้มองพาย แต่เขามองไปที่มือของคีย์ที่จับอยู่บนไหล่ของเธอ สายตานั้นวาวโรจน์จนพายรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ธันก้าวฉับๆ ตรงเข้ามาอีกครั้งโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ก่อนจะคว้าคอเสื้อคีย์ไว้แล้วกระชากอย่างแรงจนอีกฝ่ายเซถลาไปด้านหลัง “กูบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามายุ่งกับพาย!” คีย์ตั้งหลักได้ก็ยิ้มเยาะ พลางปัดเสื้อผ้าตัวเอง “ทำไมล่ะธัน? กลัวว่าคนอย่างนายจะสู้คนอย่างฉันไม่ได้ หรือกลัวว่าพายจะรู้ความลับบางอย่างที่นายซ่อนไว้อยู่กันแน่?” คำว่า ‘ความลับ’ ทำให้ทั้งพายและธันชะงักไปพร้อมกัน ธันปล่อยมือจากคอเสื้อคีย์ทันทีราวกับถูกของร้อน ขณะที่สายตาของคีย์ส่งยิ้มอาบยาพิษมาให้พายที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความวุ่นวายของพายและพี่ธันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - ชาพีชหวานน้อย