ติวหนังสือหรือติวใจ

“ถ้าพายได้เกรดเอฟวิชาสถิติธุรกิจ เทอมหน้าเราคงต้องย้ายไปอยู่คณะประมงด้วยกันแล้วล่ะค่ะมินนี่ เพราะวิญญาณเด็กบริหารของพายคงแตกดับไปตั้งแต่ประกาศผลสอบแล้วแน่ๆ” พายฟุบหน้าลงกับโต๊ะหินอ่อนใต้คณะบริหารฯ เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังลอดออกมาจากแขนเสื้อยืดลายเป็ดเหลืองที่เจ้าตัวโปรดปราน บนโต๊ะตอนนี้ไม่ได้มีตำราเรียนเล่มหนาสักเล่ม แต่มีเพียงกระดาษทดที่เต็มไปด้วยรอยขีดฆ่าจนยุ่งเหยิงราวกับรังนกกระจาบ บวกกับชาไทยปั่นที่ละลายจนเหลือแต่น้ำแข็งใสแจ๋ว มินนี่เพื่อนรักผู้สวมบทบาทกูรูความรักกึ่งผู้จัดการส่วนตัว ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะยื่นสมุดโน้ตปกสีชมพูฟรุ้งฟริ้งมาเคาะหัวเพื่อนสาวเบาๆ “อย่าเพิ่งตีโพยตีพายไปเลยค่ะคุณพายขา วิชาสถิติน่ะต่อให้เธอเอาหัวโขกโต๊ะจนโน รabก็ไม่ยอมวิ่งเข้าหาเธอหรอกนะถ้าไม่มีตัวช่วยระดับเทพ” “ตัวช่วยระดับเทพอะไรล่ะคะ ตอนนี้พายพึ่งใครไม่ได้แล้ว รุ่นพี่คีย์ก็บอกว่าช่วงนี้ยุ่งเรื่องงานโปรเจกต์คณะ ส่วนเพื่อนในเอก… ทุกคนต่างก็เอาตัวไม่รอดเหมือนไก่ตาแตกกันหมด” พายเงยหน้าขึ้นมาทำหน้ามู่ทู่ ดวงตากลมโตฉายแวววิตกกังวลจนน่าสงสาร “ใครบอกว่าต้องพึ่งรุ่นพี่คีย์ล่ะคะ… มองไปข้างหลังสิคะเด็กน้อย แสงออร่าแห่งความรู้กำลังเดินตรงมาโน่นแล้ว” มินนี่พยักพยิกลงไปทางลานจอดรถด้านข้าง สายตาเจ้าเล่ห์เป็นประกายระยิบระยับ พายหันขวับไปมองตาม แรงสั่นสะเทือนเบาๆ ในอกเริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อร่างสูงโปรดของธันเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า ร่างสูงในชุดนักศึกษาพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดนูนเล็กน้อย มือหนากำกระป๋องกาแฟดำเย็นเฉียบ ใบหน้าคมคายติดจะเรียบตึงตามสไตล์วิศวะขี้เก๊ก แต่ดวงตาสีเข้มคมกริบกลับกวาดมองกองกระดาษทดบนโต๊ะด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “นั่งทำหน้าเหมือนหมาโดนทิ้งอะไรอยู่ตรงนี้” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทันทีโดยไม่ต้องมีคำทักทาย รอยยิ้มมุมปากนิดๆ ที่ปรากฏขึ้นไม่ได้ทำให้พายรู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด รังแต่จะทำให้เธอหมั่นไส้จนอยากจะหยิกแขนเสื้อเขาเล่นสักที “พี่ธัน! มาก็ดีเลยค่ะ พายกำลังกลุ้มใจเรื่องสอบสถิติอยู่พอดีเลย พี่ธันใจดีเรียนเก่งออกจะตาย ช่วยติวให้พายหน่อยสิคะ นะคะ… ถือว่าทำบุญสร้างกุศลให้เด็กตาดำๆ เถอะนะ” พายเปลี่ยนโหมดเป็นโหมดอ้อนวอนทันที ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ ส่งสายตาปิ๊งๆ ชนิดที่คิดว่าน่ารักที่สุดในสามโลก ธันแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่เปื้อนฝุ่นดินสอตรงแก้มโดยไม่รู้ตัว มือหนายกกระป๋องกาแฟขึ้นจิบก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘ปึก’ จนพายสะดุ้ง “ใครใจดี? เธอเอาสมองส่วนไหนคิดคะเด็กดื้อ หน้าตาอย่างฉันดูเหมือนคนว่างงานคอยแจกทานความรู้ให้คนซุ่มซ่ามเหรอ” ธันสวนกลับทันควันตามฟอร์มปากร้าย แต่ทว่า… ขากลับก้าวเข้ามาดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วหย่อนตัวลงนั่งอย่างถือวิสาสะ “ไหน เอาสมุดมาดูซิ โง่ระดับไหนถึงต้องมานั่งทำหน้าปลาตายอยู่ริมถนนแบบนี้” มินนี่แอบส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้พายใต้โต๊ะ ก่อนจะรีบเก็บกระเป๋าแล้วลุกขึ้นยืน “อุ๊ย ตายจริง! ลืมไปเลยค่ะว่ามีนัดซ้อมเชียร์ลีดเดอร์ ฝากพายด้วยนะคะพี่ธัน ติวให้เข้มๆ เลยนะคะ เอาให้สอบผ่านฉลุยไปเลยค่ะ!” พูดยังไม่ทันขาดคำ แม่เพื่อนตัวดีก็วิ่งหายลับไปจากรัศมีสายตาอย่างรวดเร็วราวกับติดสปริง ทิ้งให้พายอ้าปากค้างกะพริบตาปริบๆ ด้วยความเคว้งคว้าง “เดี๋ยวมินนี่! อ้าว… ยัยตัวแสบหนีไปซะแล้ว” พายหันกลับมามองหน้าคนตัวสูงที่ตอนนี้ดึงสมุดสถิติของเธอไปเปิดหน้าแรกด้วยสีหน้านิ่งสนิท “มองหน้าฉันทำไม? เปิดหน้าเจ็ดสิบห้าสิคะ หรือว่าสมองเริ่มฝ่อไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว” ธันเอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตากลับกวาดมองตัวเลขยุ่งเหยิงที่พายเขียนผิดตั้งแต่บรรทัดแรก “โห… พี่ธันอ่ะ ปากคอเราะร้ายตลอดเลยนะ พายไม่ได้โง่สักหน่อย แค่… แค่สูตรมันเยอะเกินไปจนจำไม่หมดต่างหากล่ะคะ” พายทำแก่งอน สะบัดหน้าหนีไปทางอื่นเล็กน้อย แต่ก็ยอมเปิดหนังสือตามที่เขาสั่งแต่โดยดี บรรยากาศรอบตัวเริ่มเงียบลง มีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดไม้และเสียงพลิกกระดาษแกรกกราก ธันขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้โต๊ะมากขึ้นโดยอัตโนมัติ จนไหล่กว้างเกือบจะชิดกับไหล่บางของพาย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นความสะอาดเย็นๆ ลอยเข้าจมูกพายจนเธอเผลอสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว “ตั้งใจฟัง… ฉันจะอธิบายรอบเดียว ถ้าเธอทำไม่ได้อีก เทอมหน้าเตรียมตัวไปเรียนซัมเมอร์คนเดียวได้เลย” ธันโน้มตัวเข้ามาใกล้จนใบหน้าคมอยู่ห่างจากแก้มของพายไม่กี่คืบ นิ้วเรียวยาวที่สะอาดสะอ้านชี้ลงบนโจทย์เลขสถิติที่ซับซ้อน พายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่ใช่เพราะโจทย์เลขมันยากเกินไป… แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างเธอกับผู้ชายคนนี้ต่างหากที่มันใกล้จนเกินมาตรฐานความปลอดภัยของหัวใจ! หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวแรงเสียจนเธอกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน “ตรงนี้… ใช้สูตรนี้ค่ะ ไม่ใช่เอาตัวเลขไปคูณมั่วๆ แบบที่เธอทำ” ธันพูดพร้อมกับดึงดินสอออกจากมือพาย แล้วเริ่มเขียนวิธีทำที่ถูกต้องลงไปในสมุด มือหนาจับข้อมือบางของพายเบาๆ เพื่อบังคับให้เธอเขียนตาม ลัมสัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของเขาทำให้ผิวเนื้อบริเวณนั้นร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน พายช้อนสายตาขึ้นมองเสี้ยวหน้าของธันที่กำลังตั้งอกตั้งใจอธิบายอย่างจริงจัง สันจมูกโด่งเป็นคม ขนตางอนหนา และริมฝีปากที่ชอบพูดจาขัดใจคนอื่น ตอนนี้กลับเม้มเข้าหากันเล็กน้อยยามที่เขาใช้ความคิด… มุมนี้ของธัน… มันช่างอันตรายต่อหัวใจดวงน้อยๆ ของเธอยิ่งนัก “มองอะไรคะ? หน้าฉันมีสูตรสถิติติดอยู่หรือไง ถึงได้จ้องไม่วางตาขนาดนั้น” ธันพูดโดยไม่หันมามอง แต่ริมฝีปากหยักกลับยกยิ้มขึ้นอย่างรู้ทัน พายรีบหลบสายตาแทบไม่ทัน หน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย “เปล่าสักหน่อยค่ะ! ใครมองกัน… พายแค่วิเคราะห์ความผิดพลาดของตัวเองต่างหากเล่า” “ปากแข็ง…” ธันพึมพำเบาๆ แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับกว้างขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด เขาวางดินสอลงแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กอดอกมองเด็กสาวที่นั่งหน้าแดงแจ๋อยู่ข้างๆ “ไหน ลองทำข้อนี้ให้ดูซิ ถ้าทำผิดอีก… โดนทำโทษแน่” “ทำโทษอะไรอีกคะ? พายไม่ใช่เด็กอนุบาลนะที่จะมาโดนทำโทษเนี่ย” พายโวยวายเล็กน้อยแต่ก็ยอมก้มหน้าก้มตาทำโจทย์ตามที่เขาสอนอย่างตั้งใจ ความรู้สึกอุ่นวาบในอกแผ่ซ่านไปทั่วร่าง โดยที่เธอเองก็ไม่รู้ตัวเลยว่า รอยยิ้มอ่อนโยนที่ธันส่งให้เธอในเสี้ยววินาทีนั้น มันอบอุ่นยิ่งกว่าแสงแดดยามบ่ายเสียอีก ทว่า… ความเงียบสงบอันน่ารักนี้กลับถูกขัดจังหวะลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เดินตรงเข้ามาใกล้ พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นหูที่ดังขึ้น “อ้าว พาย… มานั่งทำอะไรตรงนี้ครับเนี่ย พี่ตามหาซะทั่วเลย” ร่างสูงของคีย์ รุ่นพี่ปีสองคณะบริหารฯ ก้าวเข้ามาหยุดยืนข้างโต๊ะ พร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นที่เป็นเอกลักษณ์ ในมือถือถุงขนมเค้กชื่อดังมาด้วย คีย์มองหน้าธันเล็กน้อยด้วยแววตาแปลกใจระคนไม่พอใจ ก่อนจะหันมามองพายด้วยความห่วงใย “พอดีพี่ซื้อเค้กช็อกโกแลตที่พายชอบมาฝาก ไปทานด้วยกันไหมครับ?” พายอ้าปากกำลังจะปฏิเสธ แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียง… บรรยากาศรอบตัวก็ลดฮวบลงจนติดลบในพริบตา ธันที่นั่งเงียบมาตลอดค่อยๆ ยืดตัวตรงขึ้น ช้าๆ และเยือกเย็น ดวงตาสีเข้มคมกริบที่เคยมีความอบอุ่นเจืออยู่เมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันจนน่ากลัว รังสีความหึงหวงพวยพุ่งออกมาจากตัวเขาอย่างชัดเจนจนพายรู้สึกได้ มือหนาของธันเอื้อมไปหยิบสมุดสถิติของพายมาปิดเสียงดัง ‘ปึ้ง!’ ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปประชิดตัวพาย จนรุกล้ำเข้ามาในเขตปลอดภัยของเธอ ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหูของพาย จนลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่ที่ต้นคอ “ขอโทษนะรุ่นพี่…” ธันปรายตามองคีย์ด้วยสายตานิ่งสนิท ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันที่ทำให้พายต้องสะث้านเฮือกไปทั้งร่าง “แฟนผม… ยังต้องติวหนังสือต่ออีกยาวครับ คงไม่มีเวลาไปกินเค้กกับใครหน้าไหนทั้งนั้น” พายเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าธันทันทีด้วยความตกใจสุดขีด คำว่า ‘แฟน’ หลุดออกมาจากปากผู้ชายปากแข็งคนนี้ได้ยังไงกันคะเนี่ย! *-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-* *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานให้หัวใจยัยน้องพายกับพี่ธันนะคะ เลิฟยูที่สุดค่ะ!*