ฝนตกกับความใกล้ชิด

“คะ... คุณพูดว่าอะไรนะคะ? เมื่อกี้หูพายคงเพี้ยนไปแน่ๆ เลย” พายยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปเป็นรูปปั้นหินกลางโถงทางเดินคณะวิศวกรรมศาสตร์ ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า มือไม้ที่เคยอยู่ไม่สุขกลับวางตัวไม่ถูกจนต้องกำชายเสื้อนักศึกษาแน่นจนยับยู่ยี่ ธันที่เพิ่งหลุดปากพูดคำนั้นออกมาดูเหมือนจะเพิ่งรู้ตัวเช่นกัน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยกลับขึ้นสีระเรื่อจางๆ เขาเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่นพลางกระแอมไอแก้เก้อ ก่อนจะยักไหล่ทำเป็นไม่สนใจคำพูดตัวเองเมื่อครู่ “ฉันก็แค่พูดไปตามสถานการณ์น่ะ ใครจะไปคิดว่ายัยซื่อบื่ออย่างเธอจะพกคำถามโง่ๆ ไว้เต็มหัวตลอดเวลา” “พี่ธัน! นี่มันไม่ใช่คำถามโง่ๆ นะคะ แต่มันคือคำถามเปลี่ยนชีวิต!” พายโวยวาย หน้าแดงซ่านด้วยความเขินอายปนสับสน ในขณะที่ทั้งสองกำลังโต้เถียงกันอยู่นั้น เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงปร้างก็ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับท้องฟ้ากำลังแยกตัวออกเป็นสองส่วน ตามมาด้วยเสียงห่าฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งแบบไม่ให้ตั้งตัว แรงลมพัดเอาละอองฝนสาดเข้ามาถึงโถงทางเดินชั้นใน ทำให้บรรยากาศรอบข้างที่เคยร้อนระอุด้วยความประหม่า เปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบและเงียบสงัดทันที “ให้ตายเถอะ... ตกอะไรตอนนี้วะ” ธันสบถพึมพำ ก่อนจะหันมามองคนตัวเล็กที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ “ไปหลบข้างในก่อน อย่าไปยืนรับลมตรงนั้น เดี๋ยวไข้กินขึ้นมาจะลำบากคนอื่นเขาอีก” เขาไม่ได้รอให้พายตอบรับ มือหนาคว้าข้อมือเล็กของเธอแล้วออกแรงดึงเบาๆ ให้เดินตามเข้าไปยังห้องสมุดคณะที่ยังเปิดประตูทิ้งไว้ ภายในห้องกว้างขวางเงียบสงบ มีเพียงเสียงฝนที่กระทบกระจกหน้าต่างเป็นจังหวะต่อเนื่อง บรรยากาศแบบนี้มันทำให้หัวใจของพายเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก “นั่งลงตรงนี้แหละ” ธันชี้ไปที่เก้าอี้ไม้ตัวยาว ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งเว้นระยะห่างพอสมควร เขายกมือขึ้นเสยผมที่เปียกชื้นเล็กน้อยจากละอองฝน ท่าทางนั้นมันดูเท่จนพายเผลอจ้องมองโดยไม่รู้ตัว “มองอะไร” ธันถามเสียงเรียบแต่แฝงความเข้มงวด “ก็... ก็พี่หล่อ... เอ้ย! ก็พี่ดูเครียดๆ เลยมองค่ะ” พายรีบแก้ตัวจนลิ้นแทบพันกัน ความโก๊ะของเธอทำเอาธันถอนหายใจยาว “เฮ้อ ยัยตัวป่วนเอ๊ย...” ธันเอื้อมมือไปหยิบเสื้อช็อปของตัวเองที่พาดอยู่บนตัก แล้วโยนมาคลุมไหล่พายเบาๆ “ใส่ซะ ตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำแบบนั้น เดี๋ยวก็ป่วยหรอก” เสื้อช็อปตัวใหญ่ที่มีกลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ และกลิ่นอายความแมนของเจ้าของมันอบอวลไปทั่ว พายซุกหน้าลงกับปกเสื้อเพื่อซ่อนความเขินที่ลามไปถึงใบหู กลิ่นของธัน... มันทำให้เธอมั่นคงและรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก “พี่ธันคะ... ที่พี่พูดเมื่อกี้ ที่ว่า ‘แฟน’ น่ะ...” พายตัดสินใจเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ เธอช้อนสายตามองคนข้างกายที่กำลังนั่งกอดอกมองออกไปนอกหน้าต่าง “พี่หมายความว่ายังไงคะ” ธันชะงักไปเล็กน้อย เขานิ่งเงียบไปนานจนพายคิดว่าเขาคงจะไม่ตอบ แต่มือหนาของเขากลับขยับมาแตะที่ขอบเก้าอี้ใกล้ๆ มือเธอ เขาไม่ได้หันมามอง แต่กลับกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและแผ่วเบาจนใจสั่น “ในสถานการณ์ที่ยัยมินนี่หรือไอ้คีย์มันเข้ามาวุ่นวายกับเธอ... การเป็น ‘แฟน’ มันก็แค่โล่ป้องกันที่คุ้มค่าที่สุดไม่ใช่หรือไง?” “แค่โล่ป้องกันเหรอคะ?” พายทวนคำด้วยน้ำเสียงที่หม่นลงเล็กน้อย ความคาดหวังเล็กๆ ในใจดูเหมือนจะถูกตบหน้าฉาดใหญ่ “ใช่...” ธันหันกลับมามองหน้าเธอ ดวงตาคมกริบนั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของพาย ราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง “หรือเธออยากให้มันเป็นมากกว่านั้น?” จังหวะหัวใจของพายกระตุกวูบ ความเงียบงันในห้องสมุดดูเหมือนจะบีบคั้นให้ความรู้สึกของเธอตีตื้นขึ้นมาจนสุดทาง พายอ้าปากจะตอบแต่ทว่ากลับมีเสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่หน้าประตูท่ามกลางม่านฝนที่ยังคงตกไม่ขาดสาย คนผู้นั้นก้าวเข้ามาด้วยท่าทางสบายๆ แต่แววตาที่จ้องมองมายังธันกลับเต็มไปด้วยความท้าทาย “อ้าว... มาหลบฝนกันอยู่ที่นี่เองเหรอครับ?” คีย์ยิ้มกริ่มพลางเดินตรงเข้ามาหาทั้งคู่ “พายครับ... ผมว่าคุณน่าจะกลับไปกับผมดีกว่านะ เดี๋ยวผมไปส่งที่หอเอง ฝนตกหนักแบบนี้ธันเขาคงไม่สะดวกเท่าไหร่หรอก” ธันลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความอบอุ่นกลายเป็นความตึงเครียดขึ้นมาฉับพลัน ธันก้าวเข้ามาขวางหน้าพายไว้ราวกับเป็นกำแพงมนุษย์ เขาจ้องคีย์เขม็งก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่ใครฟังก็รู้ว่ากำลังหึงหวงอย่างหนัก “กลับไปซะคีย์... เพราะถ้าคนที่จะไปส่งพายที่หอวันนี้... มันต้องเป็นฉันคนเดียวเท่านั้น” ชาพีชหวานน้อยหวังว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะดำเนินไปในทิศทางที่รี้ดเดอร์เอาใจช่วยอยู่นะคะ!