ความห่วงใยที่ไม่ยอมพูด

“ถ้าพี่คีย์ยังไม่เลิกยุ่งกับน้องพาย ก็เตรียมตัวหาสนามบอลใหม่เล่นได้เลยครับ เพราะแถวนี้... ผมไม่ต้อนรับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอความเย็นเยียบของ ‘ธัน’ ทำให้บรรยากาศรอบตัวหน้าคณะบริหารฯ ดูตึงเครียดขึ้นมาทันตาเห็น พายยืนตัวแข็งทื่อ มือที่กำสายกระเป๋าสะพายแน่นจนขึ้นข้อขาว เธอไม่เคยเห็นมุมนี้ของรุ่นพี่วิศวะสายซึนเลยสักครั้ง จากที่เคยปากจัดใส่เธอแค่คนเดียว แต่วันนี้เขากลับแผ่รังสีคุกคามใส่พี่คีย์รุ่นพี่รหัสของเธออย่างไม่มีเกรงใจ “ธัน! นายเป็นบ้าอะไรเนี่ย ขอโทษพี่คีย์เดี๋ยวนี้เลยนะ!” พายร้องเตือนพร้อมกับพยายามดึงแขนแกร่งของธันให้ถอยออกมา แต่คนตัวสูงกลับยืนปักหลักเหมือนเสาเข็ม ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่คีย์อย่างไม่ลดละ คีย์หัวเราะหึในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นกลับดูเหยียดหยามขึ้นมาทันที “หวงก้างเหรอวะธัน? น้องเขายังไม่ได้เป็นอะไรกับนายสักหน่อย หรือว่าความสัมพันธ์ของพวกนายมันมีอะไรที่ฉันไม่รู้?” “ไม่ต้องรู้หรอกว่าเราเป็นอะไรกัน” ธันสวนกลับทันควัน ก่อนจะก้าวฉับเข้ามาคว้าข้อมือพายแล้วกระชากเบาๆ ให้เดินตามไป “เพราะคนที่จะไปส่งพายที่หอ... มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น” พายถูกลากเดินออกมาจากรัศมีสายตาของพี่คีย์อย่างรวดเร็ว จังหวะก้าวของธันนั้นยาวและเร่งรีบจนคนตัวเล็กต้องซอยเท้าถี่ๆ เพื่อให้ทัน ใจของพายเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสจากฝ่ามือหนาที่เกาะกุมข้อมือเธอไว้ มันทั้งร้อนและหนักแน่นจนเธอรู้สึกทำตัวไม่ถูก “ธัน... หยุดก่อน นายจะเดินเร็วไปไหนเนี่ย พายตามไม่ทันแล้วนะ!” พอถึงมุมตึกที่ลับตาคน ธันก็หยุดกะทันหันจนพายเกือบจะเดินชนแผ่นหลังกว้าง เขาหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่อ่านยาก คิ้วเข้มขมวดมุ่นดูหงุดหงิดเต็มประดา แต่แววตาคู่นั้นกลับสั่นไหววูบหนึ่งเมื่อเห็นท่าทางไม่สบายของเธอ “ทำไมไม่บอกว่าปวดท้อง?” เสียงของเขาแผ่วลงเล็กน้อยแต่ยังคงความดุ พายชะงักไปครู่หนึ่ง “เอ๊ะ? นาย... นายรู้ได้ยังไงว่าพายปวดท้อง?” ธันไม่ตอบ แต่เขากลับเบือนหน้าหนีไปทางอื่น มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์ตัวเก่งแล้วหยิบซองยาแก้ปวดประจำเดือนกับน้ำเปล่าขวดใหม่มาวางลงบนมือของเธออย่างเก้ๆ กังๆ ท่าทางของเขาดูประหม่าจนพายแอบอมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว “เห็นเดินกุมท้องตั้งแต่อยู่ในห้องเลคเชอร์แล้ว... โง่หรือซื่อบื้อกันแน่ที่เดินตากแดดไปกับไอ้รุ่นพี่นั่นแทนที่จะรีบกลับไปพัก” ธันบ่นอุบอิบ พลางเสยผมตัวเองอย่างหงุดหงิดตามนิสัยคนปากแข็ง “ขอบคุณนะ... ที่เป็นห่วง” พายเอ่ยเสียงอ่อน สายตาจ้องมองซองยาในมือด้วยความรู้สึกตื้นตัน ใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะอีกครั้งเมื่อได้เห็นด้านที่อ่อนโยนของคนที่ใครๆ ต่างก็บอกว่าเข้าถึงยาก “ไม่ได้ห่วง... แค่ไม่อยากให้เป็นลมตายต่อหน้า เดี๋ยวจะหาว่าวิศวะไม่มีน้ำใจ” เขาตอบเสียงแข็ง แต่หูของเขากลับแดงก่ำจนเห็นได้ชัด พายหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ กับความซึนเดเระนี้ “จ้า... พ่อคนใจดี ปากแข็งเข้าไปเถอะ” พายหยิบยามาแกะกินโดยมีธันยืนมองอยู่เงียบๆ ท่ามกลางลมเย็นยามเย็นที่พัดผ่านโถงทางเดิน แต่ความเงียบระหว่างทั้งคู่กลับอบอวลไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ “ขึ้นรถ... เดี๋ยวไปส่ง” ธันบอกสั้นๆ ก่อนจะเดินนำไปที่มอเตอร์ไซค์คันโตจอดอยู่ พายก้าวขึ้นซ้อนท้ายอย่างว่าง่าย กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากเสื้อช็อปของธันทำให้เธอดึงสติกลับมาได้ยากขึ้นไปอีก เธอเผลอเอาหน้าผากไปแตะกับแผ่นหลังกว้างนั่นเบาๆ ขณะที่รถเคลื่อนตัวออกไปสู่ถนนใหญ่ ทว่า... ในจังหวะที่รถกำลังจะเลี้ยวออกจากรั้วมหาวิทยาลัย สายตาของพายก็เหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนพิงเสาไฟอยู่ฝั่งตรงข้าม เงาร่างนั้นสวมชุดนักศึกษาที่ไม่คุ้นตาแต่ทว่าดูโดดเด่นสะดุดตาอย่างบอกไม่ถูก เขากำลังยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู ดวงตาคมกริบจ้องมองมาที่รถของธันและพายด้วยแววตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก พายใจหายวาบ เธอรู้สึกคุ้นตากับแผ่นหลังนั้นอย่างประหลาด ราวกับความทรงจำที่เธอพยายามลืมเลือนไปกำลังจะถูกรื้อฟื้นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อคนคนนั้นหันหน้ามาสบตาเธอตรงๆ “ธัน... จอดก่อน!” พายร้องบอกเสียงหลงเมื่อเห็นเงาร่างนั้นก้าวออกมาขวางทางรถไว้อย่างจงใจ ธันเบรกกะทันหันจนตัวรถส่ายไปมาด้วยความตกใจ เขาหันไปมองคนแปลกหน้าที่ยืนขวางทางอยู่ด้วยแววตาหาเรื่อง แต่เมื่อคนตรงหน้าค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้จนแสงไฟสลัวของถนนเผยให้เห็นใบหน้าที่ชัดเจนขึ้น... ธันก็ถึงกับชะงักไปทันที “นั่นมัน...” เสียงของธันขาดหายไปในลำคอ ในขณะที่พายรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะเมื่อคนแปลกหน้าคนนั้นเอ่ยชื่อเธอออกมาด้วยน้ำเสียงที่เธอไม่ได้ยินมานานนับปี “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... พาย” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านเรื่องราววุ่นๆ ของพายกับธันนะคะ ชาพีชหวานน้อยดีใจมากค่ะ!