เมื่อธันเริ่มรุกบ้าง

“พี่ธันคะ! ถ้าจะให้พายแบกกล่องโปรเจกต์หนักขนาดนี้ไปส่งที่ตึกวิศวะคนเดียว มีหวังพายได้กลายเป็นกอริลลาหลังค่อมก่อนเรียนจบปีหนึ่งแน่ๆ เลยค่ะ!” ฉันตะโกนขึ้นท่ามกลางทางเดินเชื่อมระหว่างคณะที่เต็มไปด้วยสายตาผู้คน แต่คนตัวสูงที่เดินนำหน้ากลับทำเพียงแค่นิ่งเงียบ แถมยังก้าวเท้ายาวๆ ทิ้งห่างฉันไปอีกสองสามช่วงตัวโดยไม่หันมามองเลยสักนิด พายคนนี้จะบ้าตายแล้วค่ะ! ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้ซึนเดเระแบบเกินเบอร์ขนาดนี้นะ “ก็บอกแล้วว่าถ้าอยากเรียนบริหารให้รอด ก็ต้องหัดทำอะไรเองให้เป็น... ยัยเปี๊ยก” เขาหยุดกึกจนฉันที่เดินก้มหน้าก้มตาบ่นแทบชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างของเขา ธันหมุนตัวกลับมา สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตานั่นมองสำรวจฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่มือหนาจะคว้ากล่องอุปกรณ์โปรเจกต์หนักอึ้งในมือฉันไปถือไว้เพียงมือเดียวอย่างง่ายดาย “ตะ... แต่ว่าพี่ธันมีเรียนไม่ใช่เหรอคะ? พายเกรงใจ...” “รู้ตัวว่าเกรงใจ ก็อย่าเดินอืดอาด” เขาพึมพำเสียงเรียบ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นสะอาดจางๆ ปนกลิ่นเฟรชชี่ของเขาจู่โจมประสาทสัมผัสฉัน ธันเอื้อมมืออีกข้างมาจัดปอยผมที่ปรกหน้าฉันออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วเย็นๆ ของเขาแตะโดนหน้าผากฉัน มันทำให้หัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้ว ยิ่งเหมือนกับกำลังเต้นระบำอยู่ในกรงซี่โครง “พี่ธัน...” ฉันเรียกชื่อเขาเบาๆ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปจากทุกครั้ง “วันนี้ว่าง” เขาตอบสั้นๆ แต่ทว่าสายตาที่จ้องมองมากลับมีความหมายบางอย่างที่ฉันอ่านไม่ออก “พอดีเพิ่งยกเลิกคลาสบ่ายไป... เพราะอยากหาคนไปกินไอศกรีมแถวหน้ามอมากกว่า” ฉันยืนนิ่งเป็นหินไปเลยค่ะ นี่มันสถานการณ์อะไรกัน? พี่ธันคนขี้เก๊กที่ชอบสั่งให้ฉันไปซื้อกาแฟให้ทุกวันกำลังชวนฉันไปเดตงั้นเหรอ? หรือว่าวันนี้เขากินยาลืมเขย่าขวดมากันแน่! “เอ่อ... พาย... พายต้องไปดูงานที่ชมรมต่อนะคะ” ฉันพยายามหาข้ออ้างเสียงตะกุกตะกัก ทั้งที่ใจจริงอยากจะตอบตกลงไปตั้งแต่ยังพูดไม่จบประโยคแล้ว “ชมรมเหรอ?” เขาเลิกคิ้วสูง ก่อนจะก้าวประชิดเข้ามาจนแผ่นหลังของฉันชนเข้ากับผนังตึกโดยไม่รู้ตัว “ไอ้คีย์มันรออยู่ที่นั่นใช่ไหมล่ะ?” น้ำเสียงของเขาดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าคมคายขยับเข้ามาจนปลายจมูกของเราเกือบจะแตะกันอยู่แล้วค่ะ ธันใช้มือข้างที่ว่างวางพิงกับผนังข้างๆ หัวของฉัน กักตัวฉันไว้ในอาณาเขตของเขาคนเดียว “พี่... พี่ธันรู้ได้ไงคะ?” “ทำไมจะไม่รู้ ในเมื่อไอ้นั่นมันจ้องจะคาบเหยื่อไปกินตั้งแต่วันแรกที่เห็นหน้าเธอ” เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด “แล้วเธอเองก็นะ... ซื่อบื้อจนน่าโมโห ชอบไปยิ้มให้ใครต่อใครไปทั่ว โดยที่ไม่รู้เลยว่าเขามองเธอด้วยสายตาแบบไหน” คำว่า ‘เหยื่อ’ ทำให้หน้าฉันร้อนผ่าวไปถึงใบหู พี่ธันกำลังพูดเหมือนหวงฉันอยู่... หรือว่าฉันกำลังหลงตัวเองมากเกินไปคะ? แต่แววตาที่เขาจ้องมองมาตอนนี้มันไม่ใช่สายตาของรุ่นพี่ที่มองรุ่นน้องเบ๊เลยแม้แต่น้อย แต่มันคือสายตาของคนที่กำลัง... หึง “พายไม่ได้ยิ้มให้ใครซะหน่อย พายแค่เป็นคนอัธยาศัยดี...” “เลิกเป็นคนอัธยาศัยดีกับคนอื่นได้แล้ว” เขาขัดขึ้น เสียงทุ้มต่ำพร่าลงจนฉันสั่นไปทั้งตัว “โดยเฉพาะกับคีย์... ต่อไปนี้ถ้าจะยิ้ม ให้ยิ้มให้แค่คนที่พามาส่งที่ตึกและคอยถือของให้ก็พอ เข้าใจไหม?” ไม่รอให้ฉันได้ตอบอะไร เขาก็โน้มใบหน้าลงมาจนฉันต้องหลับตาปี๋ สัมผัสอุ่นร้อนที่ข้างแก้มทำเอาฉันตัวแข็งทื่อ พี่ธันไม่ได้จูบ... แต่เขากลับฝังจมูกลงมาที่ข้างขมับของฉันเนิ่นนาน ราวกับกำลังแสดงความเป็นเจ้าของท่ามกลางพื้นที่สาธารณะ “พี่จะรอที่รถ” เขาถอนตัวออกไป ก่อนจะหันหลังเดินจากไปทิ้งให้ฉันยืนเคว้งคว้างอยู่ที่เดิม พร้อมกับหัวใจที่เหมือนจะระเบิดออกมาจริงๆ แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะตั้งสติได้ เสียงทุ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “พาย... พี่ว่าเราต้องคุยกันเรื่องที่ธันทำเมื่อกี้หน่อยนะ” ฉันหันขวับไปมอง เจ้าของเสียงคือคีย์ที่ยืนกอดอกพิงเสาอยู่ไม่ไกล สายตาของเขามันต่างจากทุกครั้งที่ดูใจดี แต่วันนี้มันมีความเย็นชาและจริงจังซ่อนอยู่จนฉันขนลุกวาบ “พี่คีย์... พาย...” “พี่เตือนพายแล้วนะว่าอย่าไปสนิทกับคนอย่างมัน” คีย์เดินเข้ามาใกล้จนฉันรู้สึกอึดอัด “ถ้าพายยังไม่เลิกยุ่งกับธัน พายอาจจะต้องเสียใจกับสิ่งที่พายไม่เคยคิดว่ามันจะเกิดขึ้น... จำคำพี่ไว้ให้ดี” เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินจากไปทิ้งให้ฉันยืนตัวสั่นอยู่ลำพัง ท่ามกลางความเงียบงันที่ก่อตัวขึ้นอย่างไม่น่าไว้วางใจ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมลุ้นไปกับความรักที่แสนวุ่นวายของยัยพายและพี่ธันคนซึนนะคะ!