การบ้านวิชาความรัก

“ถ้าไม่ทำตามที่ฉันสั่ง... ก็อย่าหวังว่าจะได้เห็นหน้ากันอีกเลย” น้ำเสียงทุ้มต่ำของพี่ธันยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทเหมือนคลื่นความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วผิวแก้ม ฉันยืนนิ่งอยู่หน้าตึกบริหารฯ มือสั่นระริกจนเกือบทำสมุดเลคเชอร์ที่กอดไว้แน่นร่วงหล่นลงพื้น นี่มันไม่ใช่การบอกลาธรรมดา แต่มันคือคำขาด... คำขาดที่มาพร้อมกับสายตาเย็นชาคู่นั้นที่จ้องมองมาเหมือนกำลังจะกลืนกินฉันเข้าไปทั้งตัว ทำไมต้องทำแบบนี้คะพี่ธัน? แค่เรื่องเมื่อวานที่พี่คีย์เอาขนมมาให้... ถึงกับต้องลงโทษให้ฉันกลายเป็น ‘นกแก้วรายงานตัว’ เลยหรือไง? “พาย! เป็นอะไรไป ยืนเหม่อทำหน้าเหมือนคนไปเจอผีมา” มินนี่เพื่อนรักเดินเข้ามาตบไหล่ฉันเบาๆ ก่อนจะชะโงกหน้ามามองสำรวจ “หน้าแดงเถือกเชียว ไข้ขึ้นหรือว่าเขินใครกันแน่ฮะคุณหนูพาย?” “เปล่าสักหน่อยมินนี่... แค่... แค่เมื่อกี้พี่ธันเขาพูดอะไรแปลกๆ น่ะ” ฉันพึมพำ ตอบกลับไปพลางก้มหน้าหลบสายตาที่ดูรู้ทันของเพื่อนสนิท “แปลกยังไง ไหนเล่ามาซิ อย่าให้ต้องง้าง!” ฉันกัดริมฝีปากแน่นพลางนึกถึงข้อความในไลน์ที่เขาส่งทิ้งไว้ก่อนจะเดินจากไปเมื่อครู่นี้—*‘ถ้าวันนี้ไม่รายงานตัวก่อนสองทุ่ม เตรียมตัวรับผลกระทบได้เลย’* มันไม่ใช่คำขู่ธรรมดาแน่ๆ เพราะนัยน์ตาของเขาตอนที่พูดมันมีความจริงจังที่ทำเอาใจฉันเต้นผิดจังหวะจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก ตลอดทั้งบ่ายในห้องเรียน ฉันแทบไม่มีสมาธิกับตัวเลขในหน้าจอโปรเจกเตอร์เลยสักนิด สมองเอาแต่หมุนวนอยู่กับการคิดว่าจะพิมพ์ข้อความอะไรไปหาเขาดี? ‘ถึงบ้านแล้วนะคะ’ ดูธรรมดาไปไหม? หรือ ‘วันนี้เรียนหนักจัง’ จะดูเหมือนอ้อนเกินไปหรือเปล่า? “พาย พาย!” มินนี่สะกิด “อาจารย์เรียกให้ตอบคำถามน่ะ” “คะ? ค่ะ! เออ... ข้อนี้คำตอบคือ... คือ...” ฉันลนลานจนเผลอคว่ำแก้วกาแฟบนโต๊ะ เสียง ‘เคร้ง’ ดังสนั่นท่ามกลางความเงียบในห้องเรียน ทำเอาทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว ฉันรีบก้มลงไปเช็ดด้วยความโก๊ะอย่างควบคุมไม่ได้ ยิ่งลนมือก็ยิ่งสั่น จนสุดท้ายก็กลายเป็นว่าคราบกาแฟเลอะไปถึงกระโปรงนักศึกษา “พอเลยแก ไปล้างตัวเถอะ ยัยตัวแสบ” มินนี่ส่ายหัวอย่างระอา เมื่อถึงเวลาเย็น อากาศข้างนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มทอง ฉันนั่งจดๆ จ้องๆ หน้าจอโทรศัพท์ที่กำลังขึ้นเวลา 19:55 น. ใจดวงน้อยเต้นระรัวเหมือนจะหลุดออกมา ถ้าไม่ส่งข้อความไป เขาจะโกรธจริงไหม? แล้วถ้าส่งไป... เขาจะอ่านแล้วทำเป็นเมินใส่หรือเปล่า? สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจพิมพ์ข้อความด้วยมือที่สั่นเทา: *‘พายถึงหอพักเรียบร้อยแล้วนะคะวันนี้... ไม่มีอะไรผิดปกติค่ะ’* กดส่งไปได้ไม่ถึงวินาที หน้าจอก็เปลี่ยนสถานะเป็น ‘อ่านแล้ว’ ทันที! หัวใจฉันแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นจุดสามจุดที่ขยับไปมา แสดงว่าเขากำลังพิมพ์ตอบ... ‘ไม่มีอะไรผิดปกติ?’ ข้อความจากธันเด้งขึ้นมา ‘แล้วเรื่องไอ้คีย์ที่มาดักรอหน้าคณะตอนเที่ยงล่ะ... นั่นเรียกว่าไม่มีอะไรผิดปกติเหรอ?’ ฉันตาโตเท่าไข่ห่าน! เขาเห็นด้วยเหรอ? หรือว่าเขามีตาทิพย์? ‘พายไม่ได้ตั้งใจค่ะ พี่คีย์เขาเข้ามาทักเฉยๆ’ ฉันพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว ‘จำไว้นะพาย... ต่อไปนี้ถ้าผู้ชายคนไหนเข้าใกล้เกินหนึ่งเมตร ต้องรายงานฉันทันที ไม่ใช่รอให้ฉันต้องไปเห็นเอง’ นี่มันไม่ใช่แค่การบ้านธรรมดาแล้ว แต่มันคือการผูกมัด! ฉันมองข้อความนั้นด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งโกรธที่เขาเผด็จการ ทั้งขำที่เขาดูหวงออกนอกหน้าจนเก็บอาการไม่อยู่ แต่เหนือสิ่งอื่นใด... ความรู้สึกที่เรียกว่า ‘หวั่นไหว’ กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ทว่าในขณะที่ฉันกำลังจะกดวางโทรศัพท์เพื่อไปอาบน้ำ เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง... ครั้งนี้ไม่ใช่ไลน์จากธัน แต่เป็นข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่มีชื่อเมมไว้ ‘อย่าหลงเชื่อสิ่งที่เห็น พาย... คนที่เธอคิดว่าไว้ใจได้ อาจจะเป็นคนที่อันตรายที่สุดในตอนนี้’ ฉันชะงัก นิ้วมือเย็นเฉียบเมื่ออ่านจบ ข้อความนั้นส่งมาจากใคร? และทำไมถึงต้องเจาะจงมาที่ฉัน? ฉันรีบหันไปมองหน้าต่างระเบียงห้องพักที่เปิดทิ้งไว้เพียงแง้มเล็กน้อย เพราะความรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังแอบมองจากมุมมืดของพุ่มไม้หน้าหอพักนั่น... เงาดำสายหนึ่งไหววูบผ่านหน้าต่างไปพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ! ฉันวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะตัดสินใจก้าวขาเดินไปที่ระเบียง แต่ทันทีที่เอื้อมมือไปจับกลอนประตู เสียงเคาะประตูห้องจากฝั่งด้านนอกก็ดังขึ้น... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะนั้นหนักแน่นและจังหวะที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด... แต่มันไม่มีทางเป็นเขาในเวลานี้ได้แน่! ชาพีชหวานน้อยหวังว่าตอนที่ 19 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นแรงไปพร้อมกับพายนะคะ!