สายตาที่เปลี่ยนไป

“ถ้าจะมาเพื่อตอกย้ำเรื่องเมื่อตอนเย็น ก็เชิญกลับไปได้เลยค่ะ พายไม่มีอารมณ์จะรับฟังคำตำหนิจากพี่ธันในตอนนี้หรอกนะ” พายพูดออกไปทั้งที่ยังไม่ยอมเปิดประตูห้องพัก เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ความอัดอั้นจากเหตุการณ์ในห้องสมุดเมื่อช่วงหัวค่ำยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ราวกับพายุที่เพิ่งสงบแต่ร่องรอยความเสียหายยังคงอยู่เต็มพื้นหัวใจ เธอไม่ได้หันไปมองว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น แต่จังหวะการเคาะที่หนักแน่นมั่นคงนั้นเป็นสิ่งที่เธอจำได้ขึ้นใจ “ฉันไม่ได้มาเพื่อซ้ำเติม” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูตอบกลับมาผ่านบานประตูไม้ แม้จะมีความเย็นชาเจือปนอยู่บ้างตามนิสัยปกติของคนพูด แต่ครั้งนี้มันกลับมีความนุ่มนวลบางอย่างที่พายไม่เคยได้รับมาก่อน “แล้วที่เคาะประตู… ก็ไม่ได้จะมาฟังคำไล่ของเธอด้วย” พายกัดริมฝีปากแน่น มือบางค่อยๆ หมุนลูกบิดประตูช้าๆ ก่อนจะแง้มมันออกเพียงเล็กน้อย ทว่าสายตาที่ปะทะกับคนตรงหน้ากลับทำให้หัวใจที่กำลังเต้นรัวด้วยความโกรธต้องสะดุดกึก ธันยืนอยู่ตรงนั้นในชุดเสื้อช็อปสีเข้มที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อย ดวงตาคู่คมที่เคยดุดันและมักจะฉายแววรำคาญใจทุกครั้งที่เห็นเธอเสมอในยามปกติ บัดนี้กลับนิ่งสงบและมีร่องรอยของ ‘ความอ่อนโยน’ บางอย่างซ่อนอยู่ลึกๆ จนเธอเผลอกลั้นหายใจ “พี่ธัน...” พายเรียกชื่อเขาแผ่วเบา ความซุ่มซ่ามหรือความโก๊ะที่มักจะมีติดตัวดูเหมือนจะมลายหายไปชั่วขณะเมื่อต้องเผชิญกับสายตาคู่นี้ ธันไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นจางๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มผสมกับกลิ่นไอแดดประจำตัวเขาลอยมาแตะจมูก พายรู้สึกเหมือนพื้นที่ส่วนตัวกำลังถูกรุกล้ำ แต่ในขณะเดียวกัน เธอกลับไม่คิดที่จะถอยหนี “แผลที่นิ้ว... ยังไม่ล้างเลยใช่ไหม?” ธันก้มมองมือของพายที่ยังคงมีรอยถลอกจากการทำแฟ้มเอกสารหล่นกระจายเมื่อตอนเย็น มือหนาเอื้อมมาจับข้อมือเธอไว้เบาๆ สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลาย พายใจเต้นรัวจนแทบไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง เธอมองดูนิ้วมือของตัวเองที่อยู่ในอุ้งมือใหญ่ของเขาอย่างทำอะไรไม่ถูก “พาย... พายทำเองได้ค่ะ” เธอพยายามดึงมือกลับ แต่ธันกลับยึดไว้แน่นขึ้นอีกนิด “ถ้าทำเองได้ คงไม่ปล่อยให้มันบวมแดงแบบนี้หรอก” เขาแค่นเสียงหึในลำคอ ซึ่งเป็นท่าทีปกติของคนปากแข็ง แต่นัยน์ตากลับไม่ได้ดุร้ายเหมือนคำพูด “เข้ามาสิ ฉันซื้อยามาให้” พายก้าวถอยหลังเปิดทางให้คนร่างสูงเดินเข้ามาในห้องของเธอโดยอัตโนมัติ กลิ่นความวุ่นวายของเด็กบริหารฯ ที่ชอบวางของไม่เป็นที่ดูเหมือนจะทำให้ธันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้บ่นเหมือนทุกครั้ง กลับกัน เขากลับเดินตรงไปนั่งที่โซฟาตัวเล็ก แล้วตบที่ว่างข้างๆ เป็นเชิงสั่งให้เธอไปนั่งลงตรงนั้น “ช่วงนี้พายดู... เงียบไปนะ” ธันเปิดบทสนทนาขึ้นขณะที่กำลังเปิดกล่องพลาสเตอร์และแอลกอฮอล์ล้างแผล สายตาของเขาจดจ้องอยู่ที่แผลบนมือนิ้วพายอย่างตั้งใจ ความเงียบในห้องเริ่มก่อตัวขึ้น แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด กลับเป็นความเงียบที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ พายลอบมองใบหน้าด้านข้างของธัน แสงไฟสีส้มอ่อนในห้องสะท้อนบนสันกรามคมชัดและขนตางอนยาวของเขา เธอนึกถึงคำพูดของมินนี่ที่คอยตอกย้ำว่าพี่ธันน่ะแอบเป็นห่วงเธออยู่ตลอด แค่ปากไม่ตรงกับใจ ตอนแรกเธอไม่เคยเชื่อ แต่ในวินาทีนี้... แววตาที่เขามองมาตอนที่กำลังทายาให้เธอมันฟ้องทุกอย่าง “พี่ธันคะ...” “หืม?” เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ จังหวะที่สายตาประสานกัน พายรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน แววตาที่เขามองเธอไม่ใช่สายตาของรุ่นพี่ที่มองรุ่นน้องจอมป่วน แต่มันคือสายตาของคนที่กำลัง... หวงแหน “ที่พี่คีย์เขาเข้ามาหาพาย พี่ธันไม่พอใจหรือคะ?” คำถามที่เก็บไว้ในใจหลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ พายอยากจะกัดลิ้นตัวเองเหลือเกินที่ถามอะไรตรงๆ แบบนั้น ธันชะงักมือไปครู่หนึ่ง เขาวางสำลีลงบนโต๊ะ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนพายสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างของเขา “อยากรู้จริงเหรอ?” หัวใจของพายเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอพยักหน้าช้าๆ สายตาของธันวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด เขายื่นมือมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าเธอเบาๆ สัมผัสที่ปลายนิ้วเขาสร้างกระแสไฟฟ้าไปทั่วร่างของหญิงสาว “ถ้าฉันบอกว่าไม่พอใจ เธอจะเปลี่ยนวิธีทำตัวกับมันไหมล่ะ?” เขาถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับกำลังรอคอยคำตอบที่สำคัญที่สุดในชีวิต ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้หนักแน่นเหมือนธัน แต่มันรัวและเร็วด้วยความร้อนรน “พาย! พายอยู่ไหม! ฉันคีย์นะ! ฉันเห็นพี่ธันเดินเข้าห้องเธอไป... เขาไม่ได้มาทำอะไรเธอใช่ไหม!?” บรรยากาศที่กำลังโรแมนติกชะงักลงทันที ธันผละตัวออกมาใบหน้าเรียบตึงกลับมาเป็นมาดนิ่งขรึมอีกครั้ง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับเก็บกล่องยาอย่างรวดเร็ว พายรีบผุดลุกขึ้นตามด้วยความลนลานจนเกือบสะดุดขาตัวเองตามนิสัยประจำตัว ธันหันมามองเธอเป็นครั้งสุดท้าย แววตาที่อ่อนโยนเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงความหงุดหงิดที่ฉายชัด เขาก้าวตรงไปที่ประตูแล้วกระชากเปิดออกทันที คีย์ยืนหอบหายใจอยู่หน้าห้องพร้อมด้วยสีหน้าตกใจเมื่อเห็นธันยืนอยู่ตรงนั้น ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ธันกำลังจะเอ่ยปากเปิดศึก สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ตกลงมาจากกระเป๋าเสื้อของพายที่หล่นลงบนพื้นห้อง... มันคือสมุดไดอารี่ที่พายมักจะเขียนถึง ‘ความลับ’ ของเธอ และหน้าปกที่เปิดอ้าอยู่เผยให้เห็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่พายแอบติดไว้ข้างใน ธันหยุดชะงัก สายตาเขาสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อเห็นภาพในรูปนั้นชัดๆ ว่าคือใคร... และความจริงที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้คุณรี้ดหัวใจเต้นไปพร้อมกับความสับสนของน้องพายนะคะ ขอบคุณที่ติดตามเป็นกำลังใจให้กันเสมอมาค่ะ/ชาพีชหวานน้อย