อุบัติเหตุที่แสนหวาน

“รูปนี้... ทำไมถึงไปอยู่ที่นั่นได้” เสียงพึมพำของธันแห้งผากราวกับคนขาดน้ำ ดวงตาคมกริบที่เคยดูเย่อหยิ่งและไม่แยแสโลก บัดนี้กลับสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อจ้องมองภาพถ่ายใบเก่าในมือ กระดาษสีซีดจางในมือเขากำลังถูกกำแน่นจนยับยู่ยี่ ความจริงที่เขาเคยพยายามฝังกลบไว้ในส่วนลึกของความทรงจำกำลังย้อนกลับมาฟาดฟันหัวใจเขาอย่างจัง ในขณะเดียวกัน พายที่เพิ่งเดินพ้นหัวมุมตึกคณะบริหารฯ มาด้วยความรีบร้อนเพราะกลัวจะเข้าคลาสวิชาเลือกเสรีสาย สองมือของเธอเต็มไปด้วยชีทปึกหนาและสมุดโน้ตที่วางซ้อนกันจนบดบังทัศนวิสัยเบื้องหน้า “ตายแล้ว! สายแน่ๆ ยัยพายเอ๊ย ทำไมต้องมาตกบันไดตอนนี้ด้วยเนี่ย!” เธอสบถกับตัวเองเบาๆ พลางก้าวกระโดดขึ้นบันไดด้วยความเร็วสูง แต่ทว่าเจ้ากรรม... รองเท้าผ้าใบเจ้าปัญหาของเธอกลับเหยียบเข้ากับเชือกผูกรองเท้าข้างที่หลุดลุ่ยของตัวเองเต็มรัก ร่างบางเสียหลักถลาไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ชีทที่ถือมาปลิวว่อนราวกับใบไม้ร่วง พายหลับตาปี๋เตรียมรับแรงกระแทกจากพื้นคอนกรีตแข็งๆ ทว่าสิ่งที่ปะทะเข้ามากลับไม่ใช่พื้นหินที่เย็นเยียบ แต่เป็นอ้อมแขนกว้างที่แข็งแกร่งและกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย “ซุ่มซ่ามไม่เลิกจริงๆ ยัยเด็กบ้า” น้ำเสียงเข้มขรึมและติดจะหงุดหงิดดังอยู่เหนือศีรษะ พายลืมตาขึ้นช้าๆ ก่อนจะพบว่าเธอกำลังอยู่ในอ้อมกอดของธันที่คว้าตัวเธอไว้ได้ทันท่วงที ดวงตาของเขาไม่ได้มีความดุร้ายเหมือนคำพูด ตรงกันข้าม... แววตาคู่นั้นกลับมีความกังวลที่เขายังพยายามปิดบังไว้อย่างสุดความสามารถ “พี่ธัน...” พายครางแผ่ว หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความตกใจเมื่อครู่ แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนลมหายใจรินรดกัน “ปล่อยก่อนค่ะ คนมองกันใหญ่แล้ว” ธันชะงักไปครู่หนึ่ง เขารีบผละตัวออกทันทีท่าทีที่เคยนุ่มนวลเปลี่ยนกลับไปเป็นเย็นชาในเสี้ยววินาที เขาก้มลงเก็บชีทที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นให้พายอย่างรวดเร็ว โดยไม่สบตาเธอแม้แต่น้อย “เดินประสาอะไรของเธอ ถ้าหัวฟาดพื้นขึ้นมาจะทำยังไง” เขายัดชีทใส่มือเธอแรงๆ ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินจากไป “เดี๋ยวสิคะพี่ธัน!” พายรีบคว้าชายเสื้อนักศึกษาของเขาไว้ “เป็นอะไรหรือเปล่าคะ... ตั้งแต่เห็นรูปในมือพี่ หน้าพี่ก็ดูแปลกๆ ไป เหมือน... เหมือนคนกำลังกลัวอะไรบางอย่าง” ธันหยุดกึก ร่างสูงใหญ่แข็งทื่อไปทันที เขาไม่ได้หันกลับมามอง แต่ไหล่กว้างนั้นไหววูบราวกับกำลังอดกลั้นอารมณ์บางอย่างอยู่ “เธอไม่ต้องรู้หรอกพาย” ธันตอบเสียงเรียบ แต่กระนั้นเขาก็ยังกำรูปถ่ายในกระเป๋ากางเกงไว้แน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน “อย่ามายุ่งกับเรื่องของฉัน... โดยเฉพาะเรื่องในรูปนั่น” บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง พายมองแผ่นหลังที่ดูโดดเดี่ยวของธันด้วยความรู้สึกสับสน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคนปากจัดอย่างเขาถึงได้ดูเปราะบางเพียงนี้ แต่ก่อนที่เธอจะเอ่ยปากถามอะไรไปมากกว่านั้น เสียงทุ้มต่ำของใครบางคนที่ยืนอยู่มุมเสาตึกก็แทรกขึ้นมา “ดูเหมือนว่าสิ่งที่พี่ธันพยายามปิดบัง... จะเป็นสิ่งที่คนอย่างคุณพายไม่ควรรับรู้เลยนะครับ” คีย์เดินออกมาจากมุมมืด รอยยิ้มที่มุมปากของเขาดูร้ายกาจและเต็มไปด้วยเลศนัย ธันหันขวับไปมองคีย์ทันที แววตาของเขาลุกโชนด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจุดติดได้ง่ายๆ “แก...” ธันกัดฟันแน่น “แกเข้ามาเกี่ยวอะไรด้วย คีย์” คีย์เดินเข้ามาใกล้พายมากขึ้น ก่อนจะลดเสียงลงจนเหลือเพียงกระซิบที่ได้ยินกันแค่สามคน “เพราะสิ่งที่อยู่ในรูปนั้น... มันไม่ได้เกี่ยวกับแค่ธันคนเดียว แต่มันคือปมที่ทำลายครอบครัวของพายไปเมื่อสิบปีก่อนต่างหากล่ะ” โลกของพายเหมือนหยุดหมุนทันที เธอมองหน้าธันที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ความลับที่ควรจะตายไปพร้อมกับกาลเวลา กำลังถูกเปิดเผยโดยผู้ชายที่เธอเคยไว้ใจที่สุดคนหนึ่ง ธันกำหมัดแน่น พยายามจะพุ่งเข้าไปหาคีย์ แต่พายกลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่นด้วยความสั่นเทา “พี่ธัน...” เสียงของพายสั่นเครือ “คีย์หมายความว่ายังไงคะ... ทำไมต้องเป็นครอบครัวของพาย...” ธันหันกลับมามองใบหน้าของหญิงสาวที่เขารักที่สุด ดวงตาของเขาฉายแววเจ็บปวดเกินจะบรรยาย เขาค่อยๆ เอื้อมมือมาสัมผัสแก้มเธอแผ่วเบา ก่อนจะตัดสินใจพูดประโยคที่ทำลายความสงบสุขทั้งหมดที่ผ่านมาลงในวินาทีเดียว “ถ้าฉันบอกความจริง... เธอก็จะไม่มีทางมองฉันด้วยสายตาแบบนี้ได้อีกต่อไป พาย” ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของคีย์ก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดูแล้วยิ้มเหี้ยมก่อนจะหันมามองคนทั้งคู่ “อ้อ... เกือบลืมไปเลยว่าวันนี้คุณลุงของพายกำลังจะมาหามหาลัยฯ เพื่อคุยเรื่อง 'ข้อตกลง' ที่ว่า... และดูเหมือนท่านจะยืนรออยู่หลังตึกนี้แล้วนะครับ” พายหันขวับไปมองทางด้านหลังตึกทันที พร้อมกับที่ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานค่อยๆ ก้าวพ้นเงามืดออกมา... และคนที่เดินเคียงข้างเขามาด้วย ก็คือคนที่พายไม่คาดคิดว่าจะได้เจอในวันนี้! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนที่คอยติดตามความรักของพายกับพี่ธันมาตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ ชาพีชหวานน้อยรักทุกคนนะคะ!