คีย์เปิดฉากปะทะ

"คุณพ่อคะ..." เสียงหวานใสที่หลุดลอดริมฝีปากของพายสั่นพร่าเสียจนแทบจะกลืนหายไปกับสายลมเย็นเยียบที่พัดผ่านมุมอับหลังตึกคณะบริหารธุรกิจ ร่างบางยืนแข็งทื่อเป็นหุ่นปั้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อบุคคลที่ก้าวพ้นเงามืดออกมาเคียงข้างชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐาน ไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือ 'คีย์' รุ่นพี่ปีสามคนเดิม ผู้ชายที่ขยันสร้างความอึดอัดใจให้เธอไม่เว้นแต่ละวัน ทว่า บรรยากาศรอบตัวในวินาทีนี้กลับไม่มีความสดใสหลงเหลืออยู่เลย ความกดดันระดับร้อยริกเตอร์กำลังแผ่ซ่านออกมาจากท่าทีนิ่งขรึมของท่านประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชื่อดัง—คุณพ่อของพายเอง และรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่างของคีย์ ก็ทำให้พายรู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ "ตกใจมากเลยเหรอครับคนสวย ที่เห็นผมมากับคุณอา" คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความเจ้าเล่ห์ไว้อย่างแนบเนียน เขาก้าวเข้าไปใกล้พายอีกนิด ระยะห่างที่ลดลงทำให้พายต้องถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่ทว่า... ไหล่บางกลับชนเข้ากับแผงอกของใครบางคนเข้าอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่ปะปนกับกลิ่นไอความร้อนจากJacketยีนส์ ทำให้พายรู้ทันทีว่าไม่ต้องหันกลับไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร ธัน... เดือนวิศวะปีสามที่ควรจะรอเธออยู่หน้าโรงอาหาร กลับมายืนซ้อนอยู่ด้านหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปวิศวะสีกรมท่าเข้มยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา รังสีความเย็นชาและไม่สบอารมณ์แผ่พุ่งออกมาจากตัวเขาจนพายสัมผัสได้ "ถอยไปยัยโก๊ะ ยืนขวางทางอยู่ได้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยดุเบาๆ ที่ข้างหู น้ำเสียงของธันมีความหงุดหงิดเจืออยู่ชัดเจน มือหนายื่นออกมาคว้าต้นแขนเรียวของพายเบื้องหลัง แล้วดึงให้เธอหลบมาอยู่ด้านข้างลำตัวของเขาอย่างถือวิสาสะ การกระทำที่แสดงความเป็นเจ้าของแบบเนียนๆ นี้ ทำให้คีย์ถึงกับหรี่ตามองด้วยรอยยิ้มเยาะ "อ้าว... น้องธันนี่เอง นึกว่าหายไปไหนซะอีก เห็นเดินตามติดน้องพายแจเหมือนเงาตามตัว นึกว่าเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวซะอีกนะครับเนี่ย" คีย์จงใจเน้นเสียงคำว่า 'บอดี้การ์ด' พร้อมกับปรายตามองมือหนาที่ยังคงกอบกุมต้นแขนของพายไว้อย่างไม่ยอมปล่อย ธันแค่นหัวเราะในลำคอ เสียง 'หึ' นั้นสั้นห้วนแต่น่าเกรงขาม ร่างสูงก้าวออกมาบังหน้าพายไว้มิดชิดราวกับต้องการสร้างกำแพงกั้นระหว่างเธอกับผู้ชายเจ้าเล่ห์คนนี้ "ดีกว่าพวกชอบทำตัวเป็นปลิง คอยเกาะแกะชาวบ้านเขาไปทั่วก็แล้วกันครับรุ่นพี่" ธันสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่คมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "ธัน..." พายกระตุกชายเสื้อช็อปของคนตัวโตเบาๆ เป็นเชิงปราม เธอไม่อยากให้สถานการณ์ระหว่างรุ่นพี่กับธันลุกลามไปกันใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... เมื่อพ่อของเธอยืนมองอยู่ตรงนี้ด้วย คุณพ่อของพายปรายตามองเด็กหนุ่มทั้งสองคนด้วยแววตาพิจารณา ก่อนจะยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยแบบผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมา and มากประสบการณ์ ท่านจัดเนคไทราคาแพงให้เข้าที่แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ "พ่อดีใจนะพาย ที่ลูกมีเพื่อนดูแลดีขนาดนี้... แต่ดูเหมือนว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันยาวนะ พาย" สายตาคมกราบกรานมองสลับระหว่างลูกสาวกับคีย์ "โดยเฉพาะเรื่องที่คีย์เขาเพิ่งไปพูดคุยกับพ่อที่บริษัทเมื่อเช้า" หัวใจของพายกระตุกวูบ ความรู้สึกไม่ดีตีตื้นขึ้นมาจนหายใจแทบไม่ออก คีย์ไปพบคุณพ่อของเธอที่บริษัทงั้นเหรอ? ไปพูดเรื่องอะไรกัน ทำไมเธอถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย! "คุณอาครับ เรื่องนั้นผมคิดว่าเราคุยกันเข้าใจแล้วนะครับ การที่ผมแสดงความจริงใจกับคุณอาและน้องพาย มันก็น่าจะเป็นเรื่องที่ดีไม่ใช่เหรอครับ" คีย์พูดด้วยท่าทีสุภาพนอบน้อมต่อผู้ใหญ่ แต่สายตาที่ส่งมาทางพายกลับเต็มไปด้วยความท้าทาย ธันสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าซีดเผือดของหญิงสาว มือที่จับแขนเธออยู่เผลอออกแรงบีบกระชับขึ้นโดยอัตโนมัติเพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นและความมั่นใจให้เธอรู้ว่าเขายังอยู่ตรงนี้ ความรู้สึกหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบจะระเบิด เมื่อเขาตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังยืนมองเกมของผู้ใหญ่และผู้ชายหน้าเนื้อใจเสือคนนี้ โดยที่ทำอะไรไม่ได้ถนัดนัก "ความจริงใจเหรอครับ?" ธันก้าวเข้าไปประชิดตัวคีย์ ร่างสูงโปร่งของเดือนวิศวะไม่ได้ดูเกรงกลัวรุ่นพี่คณะบริหารแม้แต่น้อย เขาสูงกว่าคีย์เล็กน้อย ทำให้เวลาที่ธันก้มมองลงมา มันสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับอีกฝ่าย "การเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างคนอื่น แล้วใช้ผู้ใหญ่มาเป็นเครื่องมือ... เขาเรียกความหน้าด้านครับ ไม่ใช่ความจริงใจ" บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ คีย์หุบยิ้มฉาบฉวยลงทันที แววตาคู่คมฉายแววกรุ่นโกรธขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อโดนเด็กปีสามหักหน้าต่อหน้าพ่อตา (ในอนาคต) "ปากดีสมกับที่เป็นเดือนวิศวะนะธัน" คีย์เค้นเสียงลอดไรฟัน "แต่ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ ของบางอย่าง... ต่อให้พยายามคว้าไว้แค่ไหน ถ้าไม่ใช่เจ้าของตัวจริง เขาก็ไม่มีวันได้ครอบครองหรอก" "งั้นก็ลองดูครับว่า 'เจ้าของตัวจริง' ที่คุณพูดถึงเนี่ย... จะยอมให้ไอ้หน้าตัวเมียที่ไหนมาแย่งไปได้ง่ายๆ หรือเปล่า" ธันตอกกลับเสียงต่ำ ช1ัดถ้อยชัดคำ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคีย์อย่างไม่มีใครยอมใคร รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจนพายต้องรีบเอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อของธันไว้แน่นด้วยความตกใจ "พอได้แล้วค่ะทั้งสองคน!" พายโพล่งออกมาด้วยความเหลืออด น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอึดอัดและตกใจ เธอไม่เคยเห็นธันโกรธเกรี้ยวและพูดจารุนแรงขนาดนี้มาก่อนเลย "ธัน... เลิกพูดจาแบบนี้เถอะนะ พายขอร้อง" ธันชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นหยาดน้ำใสๆ เอ่อคลออยู่ในดวงตากลมโตคู่สวยนั้น ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความรู้สึกหน่วงๆ ในอกที่เห็นคนตัวเล็กต้องมาลำบากใจเพราะเขา เขาผ่อนลมหายใจออกยาวเหยียด ยอมถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวตามคำขอของพาย แต่สายตาก็ยังคงจ้องเขม็งไปยังคีย์ด้วยความระแวงระวัง คุณพ่อของพายมองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนจะเอ่ยตัดบทขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดที่ไม่เปิดโอกาสให้ใครเถียง "พอได้แล้วเด็กๆ พาย... กลับบ้านกับพ่อตอนนี้เลย คีย์... เดี๋ยวเราค่อยคุยกันต่อเรื่องโปรเจกต์ที่ร้านกาแฟหน้ามอ ส่วนเธอ..." คุณพ่อปรายตามามองธันด้วยแววตาคาดโทษเล็กน้อย "ถ้าว่างมากนัก ก็เอาเวลาไปตั้งใจเรียนวิศวกรรมให้มันจบๆ ซะเถอะนะพ่อหนุ่ม" พูดจบ คุณพ่อก็หันหลังเดินนำออกไปทันทีโดยไม่รอคำตอบ คีย์ส่งยิ้มเยาะให้ธันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะรีบเดินตามผู้ใหญ่ใจดีคนนั้นไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้พายยืนเคว้งคว้างอยู่กับธันสองต่อสองที่หลังตึก พายเม้มริมฝีปากแน่น น้ำตาหยดเล็กๆ ไหลรินลงมาอาบแก้มอย่างสุดจะกลั้น ความเครียดสะสมจากเรื่องฝึกงาน เรื่องครอบครัว และเรื่องของคีย์ถาโถมเข้ามาจนเธอรู้สึกเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบ "ร้องไห้ทำไม ยัยโก๊ะขี้แย" เสียงทุ้มที่อ่อนลงกว่าเดิมหลายเท่าดังขึ้นเหนือศีรษะ พายเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าธันกำลังใช้มือข้างหนึ่งซับหยาดน้ำตาที่แก้มให้อย่างเก้ๆ กังๆ แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากแข็งของเขา "พายเครียดนี่... ทำไมรุ่นพี่คีย์ถึงต้องทำแบบนี้ด้วย ทำไมพ่อถึง..." พายสะอื้นเบาๆ ธันถอนหายใจยาว พลตัดสินใจเอื้อมมือไปคว้ามือบางของพายมาจับไว้แน่น บีบเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นให้เธอรู้สึกสงบลง สายตาคมกริบมองตรงไปข้างทางที่ร่างของคุณพ่อและคีย์เพิ่งเดินลับตาไป "จำคำฉันไว้นะพาย..." ธันกระซิบเสียงต่ำด้วยน้ำหนักเสียงที่จริงจังจนพายต้องเงยหน้าขึ้นมอง "ต่อให้ใครหน้าไหนจะเข้ามาวุ่นวาย หรือพยายามจะดึงเธอไปจากฉัน... ฉันไม่มีทางยอมปล่อยให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด" พายหัวใจเต้นรัวระรัวกับคำพูดและแววตาที่จริงจังเกินกว่าทุกครั้งของธัน ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่เครียดจัดก็ตาม ทว่า... ในวินาทีที่พายกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่างออกไป เสียงข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อช็อปของธันก็ดังขึ้นขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน ธันขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอเพียงแวบเดียว... แต่ทว่า... สีหน้าของเดือนวิศวะผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร กลับแปรเปลี่ยนเป็นความซีดเผือดและตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดในเสี้ยววินาทีต่อมา! ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ บนหน้าจอที่ส่งมาจากเบอร์แปลกปลอม *['อยากรู้ความลับที่พ่อเธอกำลังปิดบังอยู่ไหมวิศวะ... ถ้าไม่อยากให้ยัยเด็กนี่รู้ความจริงอันโหดร้าย พรุ่งนี้เที่ยงตรง เจอกันที่เดิม']* ธันกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวโพลน เขารemember หันขวับกลับไปมองทางที่พายเพิ่งเดินจากไป... ก่อนจะตระหนักได้ทันทีว่า... หายนะที่แท้จริง มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก! *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเอ็นดูเจ้าเด็กโก๊ะกับนายวิศวะขี้เก๊กมาจนถึงตอนนี้นะคะ รักที่สุดเลยค่ะ! ❤️ - ชาพีชหวานน้อย