ความห่วงใยที่ปิดไม่มิด

"หยุดเดินเดี๋ยวนี้นะพาย! ถ้าเธอยังฝืนเดินต่อ ฉันจะแบกเธอไปแบบนี้แหละ ไม่ต้องสนหรอกว่าไหล่ฉันจะพังหรือเปล่า!" เสียงทุ้มต่ำที่ตะคอกออกมาอย่างลืมตัวของธันดังก้องไปทั่วหุบเขาที่เริ่มถูกความมืดเข้าปกคลุม มือหนาของเขาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของพายจนเจ้าตัวสะดุ้งสุดตัว แววตาคมกริบของรุ่นพี่วิศวะที่เคยเยือกเย็นบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความรุ่มร้อนของอารมณ์หงุดหงิดที่ปนเปไปกับความกังวลจนปิดไม่มิด พายหอบหายใจจนตัวโยน รองเท้าผ้าใบราคาแพงของเธอตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนตมจากการเดินหลงป่ามานานหลายชั่วโมง เธอเงยหน้ามองคนตรงหน้าที่ดูจะโทรมไม่แพ้กัน เสื้อเชิ้ตช็อปสีเข้มของธันขาดวิ่นจากการฝ่าดงหนาม แผ่นหลังกว้างของเขามีรอยถลอกเป็นทางยาวจากการที่เขาคอยเอาตัวเข้าบังกิ่งไม้ให้เธอตลอดทาง "แต่รุ่นพี่ธัน... พายเดินไหวค่ะ พายไม่อยากเป็นภาระพี่ไปมากกว่านี้แล้ว พี่ดูสิ... แขนพี่มีแต่รอยขีดข่วนเต็มไปหมดเลย" พายเอ่ยเสียงสั่นเครือ น้ำตาใสๆ รื้นขึ้นมาคลอเบ้าด้วยความรู้สึกผิด ธันแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะตีหน้านิ่งเสมอตอนนี้กลับยับยู่ยี่ด้วยความเหนื่อยอ่อน เขาไม่ได้สนใจบาดแผลบนร่างกายตัวเองแม้แต่นิดเดียว สิ่งเดียวที่เขาสนใจคือข้อเท้าที่เริ่มบวมช้ำของคนตรงหน้าต่างหาก "เป็นภาระเหรอ? ถ้าเธอเป็นภาระ ฉันคงทิ้งเธอไว้ที่จุดพักตั้งแต่ชั่วโมงแรกแล้วล่ะ ไม่ต้องมาทำหน้าซื่อตาใสใส่ฉันหรอกนะพาย... ยิ่งเห็นเธอเจ็บ ฉันยิ่งรู้สึกว่าตัวเองโคตรไม่ได้เรื่อง" ธันพูดจบก็หันหลังให้ ก่อนจะย่อตัวลงต่ำ "ขึ้นหลังมา" "ไม่เอาค่ะ! พี่ธันเหนื่อยมากแล้วนะ" "พาย... ฉันไม่ได้กำลังขอร้อง และฉันก็ไม่ใช่คนใจดีที่ชอบพูดอะไรซ้ำซากนะ" ธันหันกลับมามองด้วยสายตาจริงจังจนพายต้องยอมจำนน เธอค่อยๆ ขยับกายขึ้นไปเกยบนแผ่นหลังกว้างนั้น กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกับกลิ่นดินและกลิ่นสะอาดๆ เฉพาะตัวของธันทำให้ใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ ท่ามกลางความมืดมิดที่ค่อยๆ โรยตัวลงมา ธันก้าวเดินอย่างมั่นคงแม้เส้นทางจะขรุขระและเต็มไปด้วยรากไม้ที่คอยจะขัดขากันอยู่ตลอดเวลา เขาเลือกที่จะเดินอ้อมไปทางที่ลำบากกว่าเพื่อให้พายไม่ต้องเดินผ่านจุดที่ลาดชันเกินไป เขาเลือกที่จะยอมเดินเหยียบหนามแหลมคมเองเพื่อให้รองเท้าของเขาปกป้องเท้าของเธอในยามที่ต้องก้าวผ่านกองหิน "พี่ธันคะ... ทำไมต้องดีกับพายขนาดนี้คะ?" พายซบหน้าลงกับไหล่กว้าง เสียงกระซิบแผ่วเบาของเธอทำเอาคนแบกชะงักไปครู่หนึ่ง "ก็... เพราะเธอเป็นยัยเด็กบริหารจอมโก๊ะที่ชอบก่อเรื่องไง ถ้าไม่มีคนคอยดูแล ป่านนี้คงไปนอนเป็นอาหารเสือในป่าไปแล้ว" "ปากเสียจังเลยนะคะ" พายหัวเราะเบาๆ ทั้งที่น้ำตายังคงซึมออกมาเล็กน้อย "แล้วถ้าไม่ใช่ฉันดูแล... จะให้ไอ้คีย์มันมาดูแลหรือไง? แค่คิดว่ามันจะมาเห็นเธอในสภาพแบบนี้ ฉันก็แทบอยากจะซัดกำแพงให้พัง" ธันสบถพึมพำออกมาอย่างลืมตัว ความหึงหวงที่ซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชาเริ่มพวยพุ่งออกมาเหมือนภูเขาไฟที่ใกล้ระเบิด "รุ่นพี่คีย์เขาไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยสักหน่อยค่ะ เขาเป็นรุ่นพี่ที่น่ารักมากนะ" "น่ารักเหรอ?" ธันหยุดเดินกะทันหันจนพายเกือบจะตกลงจากหลัง "งั้นก็น่ารักไปสิ จะมาหลงป่ากับฉันทำไม!" เขากระชับขาของพายแน่นขึ้นอย่างแรงด้วยอารมณ์ประชดประชัน ก่อนจะก้าวเดินต่อด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นจนพายต้องกอดคอเขาไว้แน่น ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงแมลงกลางคืนและเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่สอดประสานกัน ทันใดนั้น ธันก็ชะงักเท้ากะทันหันเมื่อเห็นเงาดำตะคุ่มอยู่เบื้องหน้าท่ามกลางความมืดมิดของพุ่มไม้หนาทึบ แสงไฟฉายกระบอกเล็กในมือของเขาเริ่มสั่นไหว เขาค่อยๆ วางพายลงช้าๆ พลางขยับตัวไปบังเธอไว้ข้างหลังมิดชิด สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังสิ่งที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ในเงามืด นั่นไม่ใช่เสียงสัตว์ป่า... แต่เป็นเสียงฝีเท้าของมนุษย์ที่พยายามย่องเข้ามาอย่างเงียบเชียบที่สุด! "ใครน่ะ!" ธันตะโกนถาม เสียงของเขาดุดันและทรงพลังสมกับเป็นเดือนวิศวะผู้ไม่เกรงกลัวใคร เงาสีดำนั้นหยุดนิ่ง ก่อนที่เสียงหัวเราะเย็นเยียบจะดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟฉายอีกหลายกระบอกที่สาดส่องเข้ามายังทิศทางที่พวกเขาอยู่จนต้องยกมือขึ้นป้องตา "แหม... ตามหาตัวตั้งนาน ที่แท้ก็มาจู๋จี๋กันอยู่ในป่านี่เองนะไอ้รุ่นพี่ธัน... แกรู้ไหมว่ามีคนจ่ายเงินไม่อั้น เพื่อให้แกไม่ได้กลับออกไปจากที่นี่พร้อมกับยัยนี่!" วินาทีนั้นหัวใจของพายหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเห็นเงาร่างคนสามคนเดินออกมาจากมุมมืดพร้อมกับอาวุธในมือที่สะท้อนแสงจันทร์วับวาว ธันหันกลับมาสบตาพายเพียงเสี้ยววินาที สายตาที่เคยดุร้ายกลับเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยคำสั่งเด็ดขาดที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "พาย... ฟังฉันนะ วิ่งไปทางทิศเหนือที่ฉันบอกเมื่อกี้ ห้ามหันกลับมามองเด็ดขาดจนกว่าจะถึงทางออก!" ความหวังดีที่พยายามปกป้องเธอมาตลอดทางกำลังจะถูกทดสอบด้วยความเป็นความตายในชั่วพริบตาเดียว! ชาพีชหวานน้อยหวังว่าทุกคนจะยังไม่วางนิ้วจากหน้าจอนะคะ เพราะการตัดสินใจของธันครั้งนี้อาจเปลี่ยนความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่ไปตลอดกาลค่ะ!