พายจอมหึง

“ไอ้ธัน... แกจะยืนบื้ออยู่อีกนานไหม ถ้าไม่พูด พายก็คงคิดว่าแกกับผู้หญิงคนนั้นมีซัมติงกันจริงๆ นะ” เสียงของ 'ไนท์' เพื่อนสนิทสายวิศวะของธันดังแทรกความเงียบงันที่น่าอึดอัดกลางโรงอาหารคณะ ธันไม่ได้ตอบโต้ เขาทำเพียงแค่มองหน้าเพื่อนด้วยสายตาเย็นชา แต่ในใจกลับกำลังเดือดพล่านเหมือนลาวาที่ถูกกักเก็บไว้หลังเขื่อนที่ใกล้จะพังทลาย ขณะเดียวกัน 'พาย' ที่เดินถือถาดข้าวซุ่มซ่ามสะดุดขาตัวเองจนเกือบจะหน้าคะมำ แรงประคองจากด้านหลังทำให้เธอชะงักไปครู่หนึ่ง แต่มือที่แตะไหล่เธออยู่นั้น... ไม่ใช่ธัน “ระวังหน่อยครับพาย เดินเหม่อแบบนี้เดี๋ยวก็ได้แผลเพิ่มหรอก” เสียงทุ้มนุ่มของ 'คีย์' รุ่นพี่คณะบริหารฯ ที่พายจำได้แม่นว่าเขามักจะโผล่มาถูกจังหวะเสมอ ดังขึ้นข้างหู ธันที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตรชะงักกึก เขาส่งสายตาดุใส่คีย์ทันทีราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน พายเห็นท่าทีนั้นแล้วก็เกิดอาการใจสั่น ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก มันทั้งหน่วงและบีบคั้นในอกจนเธอตัดสินใจสะบัดตัวออกจากมือของคีย์เบาๆ แล้วเดินตรงเข้าไปหาคนตัวสูงที่ยืนหน้าตึงอยู่ตรงนั้น “ธัน... เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” พายถามเสียงอ่อย พยายามสบตาคมคู่นั้น แต่ดูเหมือนเขาจะจงใจหลบสายตาเธอ “เปล่า” ธันตอบสั้นๆ น้ำเสียงห้วนจัดแบบที่คนฟังแล้วต้องสะอึก “แต่หน้าแกดูเหมือนคนไปโกรธใครมานะธัน” มินนี่ที่เพิ่งเดินตามมาสมทบรีบเสริมทัพ พลางส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาให้พาย “หรือว่า... กำลังหึงใครบางคนแถวนี้อยู่คะ?” ธันแค่นหัวเราะในลำคอ “หึง? ไร้สาระน่า ผมไม่มีเวลามานั่งหึงหวงใครพร่ำเพรื่อหรอกนะ” คำว่า 'ไร้สาระ' ของธันเหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจของพายเข้าอย่างจัง ความรู้สึกที่เธอพยายามเก็บงำไว้ว่าอยากจะใกล้ชิด อยากจะหวงธันบ้าง กลับถูกเขาสาดน้ำเย็นใส่แบบนี้ พายเม้มปากแน่น ความโกรธขึ้งเริ่มก่อตัวขึ้นแทนที่ความน้อยใจ “งั้นเหรอคะ... ถ้าไม่มีอะไร พายก็ขอตัวไปนั่งกับพี่คีย์ต่อแล้วกันนะคะ เห็นพี่เขาบอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วยเรื่องงานโปรเจกต์น่ะค่ะ” พายพูดจบก็หันหลังกลับทันที โดยไม่รอฟังคำตอบ ธันมองตามแผ่นหลังเล็กๆ นั้นไป สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความรุ่มร้อน เขาอยากจะคว้าข้อมือพายไว้ อยากจะบอกให้เธอรู้ว่าอย่าไปเข้าใกล้ผู้ชายคนไหน แต่ความซึนเดเระที่สั่งสมมานานทำให้เขาทำได้เพียงยืนนิ่งสนิท คีย์ที่เห็นพายเดินกลับมาหาตนก็ยิ้มอย่างผู้ชนะ เขาวางมือลงบนไหล่พายเบาๆ อย่างถือวิสาสะ ธันเห็นภาพนั้นแล้วควันแทบออกหู เขาเดินก้าวฉับๆ ตรงเข้าไปหาทั้งคู่โดยไม่สนสายตาใครในโรงอาหาร “ขอโทษนะคริส... พอดีพายมีงานที่ต้องทำกับผมต่อ” ธันคว้าข้อมือเล็กของพายไว้แน่นแรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นและเต็มไปด้วยความหวงแหนที่ปิดไม่มิด “งานอะไรหรอคะธัน พายจำไม่ได้ว่าเรามีนัดกัน?” พายถามด้วยความงุนงง “ก็งานที่เธอต้องรับผิดชอบไง... งานในฐานะคนของผม” ธันพูดประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงเบาหวิวแต่หนักแน่นพอที่คีย์จะได้ยิน บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบเหมือนถูกกดปุ่มหยุดเวลา คีย์หน้าเสียไปเล็กน้อยก่อนจะฝืนยิ้ม “งั้นผมคงต้องขอตัวก่อน แต่พายครับ... ถ้าเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ บอกผมได้นะ” เมื่อคีย์เดินจากไป ธันก็ลากพายออกมายังมุมลับตาคนหลังตึกคณะวิศวะ เขาผลักเธอเบาๆ ให้ชิดกับกำแพงก่อนจะใช้แขนทั้งสองข้างกักตัวเธอไว้ตรงกลาง สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่ใสของพาย “หึงเหรอคะ?” พายถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน ความกล้าหาญจากไหนไม่รู้แล่นเข้ามาในหัวใจ ธันชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด “ใครหึงเธอ... ฝันไปเถอะ” “โกหกค่ะ ถ้าไม่หึง ทำไมต้องทำตัวเหมือนหมาหวงก้างแบบนี้ด้วย” พายสวนกลับ เธอเองก็เริ่มจะทนกับความซึนของคนตรงหน้าไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ธันนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเขาจรดกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดกันจนพายใจสั่นระรัว “ไม่ได้หวงก้าง... แต่มันหวงคน” ธันกระซิบเสียงต่ำพลางหลับตาลง “หวงจนแทบบ้า ยิ่งเห็นเธอไปกับมัน... ยิ่งรู้ตัวว่าผมอาจจะรักษาสัญญาที่เคยให้ไว้ไม่ได้อีกต่อไป” “สัญญาอะไรคะ?” พายถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ธันลืมตาขึ้น ดวงตาคู่คมมีความสั่นไหวอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เขาเอื้อมมือมาลูบแก้มเธอแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของพายแทบหยุดหมุน “สัญญาที่ว่าจะไม่ทำให้เธอต้องร้องไห้... เพราะตอนนี้คนที่กำลังจะทำให้เธอเสียใจที่สุด... อาจจะเป็นผมเองที่กำลังจะถูกเฉลยความจริงว่าที่ผ่านมา... ผมมีคู่หมั้นที่ถูกวางตัวไว้ตั้งแต่เด็ก และเธอกำลังจะเดินเข้ามาในชีวิตเรา... ในงานเลี้ยงเย็นนี้” พายเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปทั่วร่าง เมื่อเสียงรถหรูที่จอดเทียบฟุตบาทหน้าคณะวิศวะดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ก้าวลงจากรถพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้ธันตัวแข็งทื่อ... เธอคนนั้นมองตรงมาที่พวกเขาสองคนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมาย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความรักของพายกับธันนะคะ ชาพีชหวานน้อยรักทุกคนค่ะ