คู่แข่งคนใหม่

“ปล่อยมือเดี๋ยวนี้ หรือจะให้ฉันประกาศออกไมค์ตรงนี้เลยว่า ‘เดือนวิศวะ’ กำลังแอบคบกับ ‘เด็กปีหนึ่ง’ คณะบริหารฯ?” เสียงทุ้มต่ำที่เย็นเยียบจนน่าขนลุกดังขึ้นจากด้านหลัง พายสะดุ้งสุดตัวจนเผลอปล่อยมือธันทันที แรงบีบที่เคยอบอุ่นมลายหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยของเธอสั่นระรัว ธันไม่ได้หันไปมองต้นเสียงในทันที แต่เขากลับยืนนิ่ง สายตาคมกริบเหลือบมองเธอเพียงครู่เดียวเหมือนจะบอกว่า ‘ไม่เป็นไร’ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปประจันหน้ากับ ‘อาจารย์สมชาย’ เจ้าของฉายาจอมเฮี้ยบประจำคณะวิศวะที่ยืนกอดอกด้วยใบหน้าเรียบเฉย “อาจารย์มีธุระอะไรกับพวกผมเหรอครับ?” ธันถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว เขาขยับตัวไปยืนบังพายไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ “ธุระเหรอ? หึ… ลานเกียร์ไม่ใช่ที่สำหรับเด็กบริหารมาเดินเตร็ดเตร่เพื่อหาความสัมพันธ์ชู้สาวนะธัน เรื่องกฎระเบียบที่ฉันเพิ่งเตือนไปเมื่ออาทิตย์ก่อนดูเหมือนนายจะลืมไปหมดแล้วสินะ” อาจารย์สมชายก้าวเข้ามาใกล้ ธันไม่หลบสายตา เขายืนตัวตรงตระหง่านราวกับกำแพงที่ไม่มีวันล้ม พายที่แอบอยู่ข้างหลังพยายามก้มหน้าให้ต่ำที่สุด หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นี่มันหายนะชัดๆ ความลับที่พวกเขาระวังกันแทบตาย กำลังจะถูกแฉกลางลานเกียร์ในวินาทีนี้! “เรื่องกฎระเบียบผมจำได้แม่นครับอาจารย์ แต่ผมว่าการที่นักศึกษาจะรู้จักหรือคุยกัน ไม่ใช่เรื่องผิดกฎหมายหรือระเบียบมหาวิทยาลัยข้อไหนนะครับ” ธันโต้กลับด้วยคำพูดสุภาพแต่แฝงความร้ายกาจ “ปากดี... แต่นายรู้นะว่าฉันหมายถึงอะไร” อาจารย์สมชายแค่นยิ้มก่อนจะหันมามองพายเต็มตา “ส่วนเธอ... ถ้าไม่อยากให้ชื่อขึ้นบัญชีดำเรื่องการประพฤติตัวไม่เหมาะสม ก็รีบไปให้พ้นหน้าฉันก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจเรียกผู้ปกครองของพวกเธอทั้งคู่มาพบ!” พายไม่ได้รอให้เขาไล่ซ้ำสอง เธอรีบคว้าชายเสื้อธันแล้วดึงเบาๆ สัญญาณให้รีบไป แต่ทว่า... จังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าออกไปนั้นเอง เสียงรองเท้าส้นสูงที่ก้าวเข้ามาอย่างมั่นใจก็ดังขัดจังหวะขึ้น “อ้าว ธัน! มาอยู่นี่เอง ปล่อยให้รินรอนานเลยนะรู้ไหมคะ?” หญิงสาวคนหนึ่งในชุดนักศึกษาคณะนิเทศฯ ที่ดูเป๊ะปังตั้งแต่หัวจรดเท้าก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างธันกับอาจารย์สมชาย เธอคือ ‘ริน’ ดาวนิเทศฯ ผู้โด่งดังที่ใครๆ ก็รู้ว่าพยายามทำคะแนนกับธันมานานนับเดือน รินไม่ได้สนใจบรรยากาศมาคุตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย เธอยกมือขึ้นคล้องแขนธันอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าสวยเฉี่ยวระบายด้วยยิ้มหวานหยดย้อย พายชะงักกึก ความรู้สึกจุกในอกตีตื้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอไม่ได้โกรธธัน แต่ความรู้สึกที่เห็นคนอื่นยืนข้างเขาอย่างภาคภูมิใจในขณะที่เธอต้องหลบๆ ซ่อนๆ มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนนอก “ฉันมีธุระ” ธันตอบสั้นๆ และพยายามจะดึงแขนออก แต่รินกลับเกาะแน่นขึ้น “ธุระอะไรคะ? รินเพิ่งได้บัตรเข้างานกาลาการกุศลมาสองใบ เห็นว่าธันชอบงานศิลปะเลยกะว่าจะชวนไปดูด้วยกันซะหน่อย” รินพูดพลางส่งสายตาหวานเชื่อมไปให้ธัน ก่อนจะหันมาปรายตามองพายด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “อ๊ะ... น้องคนนี้ใครเหรอคะ? ดูหน้าคุ้นๆ เหมือนจะเห็นเดินตามธันบ่อยๆ เลย” ความเงียบเข้าปกคลุมลานเกียร์ ธันขมวดคิ้วแน่น เขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นเล็กๆ จากพายที่ยังคงยืนอยู่ข้างหลัง มือหนาของเขาค่อยๆ เลื่อนลงไปข้างลำตัว หวังจะคว้ามือเล็กๆ นั้นมาปลอบประโลม แต่เขากลับทำไม่ได้... เพราะรินยังคงเกาะแขนเขาไว้แน่น “เป็นแค่รุ่นน้องที่รู้จักกันครับ” ธันตอบเสียงเรียบ หัวใจของพายเหมือนถูกเข็มเล็กๆ นับพันเล่มทิ่มแทง คำว่า ‘รุ่นน้องที่รู้จักกัน’ มันกระแทกใจเธอจนชาหนึบ เธอรู้ว่าธันพูดเพื่อปกป้องเธอไม่ให้มีปัญหากับอาจารย์ แต่ทำไมมันถึงเจ็บขนาดนี้กันนะ “งั้นเหรอคะ? รุ่นน้องนี่เอง รินก็นึกว่าคนพิเศษซะอีก” รินหัวเราะคิกคักพลางเบียดตัวเข้าใกล้ธันมากขึ้น “งั้นรินไปรอนะคะธัน ตอนเย็นเจอกันที่หน้าคณะ อย่าลืมล่ะว่ามีนัดกับรินแล้ว” รินเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มผู้ชนะทิ้งให้ธันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น อาจารย์สมชายที่มองเหตุการณ์มาโดยตลอดพ่นลมหายใจออกมาอย่างขัดใจ “ดูแลตัวเองให้ดีเถอะธัน ถ้ายังไม่รู้จักแยกแยะเรื่องส่วนตัวกับเรื่องเรียน... ระวังจะเสียทุกอย่างที่สร้างมาไปเพราะแค่ผู้หญิงคนเดียว!” เมื่ออาจารย์เดินจากไปแล้ว ลานเกียร์ที่เคยคับคั่งไปด้วยนักศึกษาก็ดูเงียบเหงาลงถนัดตา ธันหันกลับมาหาพายที่ยังคงก้มหน้าก้มตาไม่พูดไม่จา “พาย... ฟังฉันก่อน” ธันเอ่ยเสียงอ่อนลง เขาพยายามจะแตะไหล่เธอ “ไม่เป็นไรค่ะ” พายเงยหน้าขึ้น ยิ้มบางๆ ที่ดูฝืนที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา “พี่ธันทำถูกแล้วค่ะ... เรื่องอาจารย์ เรื่องพี่ริน พายเข้าใจ พายไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ นะคะ” คำว่า ‘เข้าใจ’ ของพายทำให้ธันเจ็บจี๊ดที่อกยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ เธอไม่ได้โวยวาย ไม่ได้งี่เง่า เธอเพียงแค่ก้าวถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว... และอีกหนึ่งก้าว จนระยะห่างระหว่างพวกเขากลายเป็นช่องว่างที่กว้างเกินกว่าจะเอื้อมถึง “เดี๋ยวพาย...” “พี่ธันไปเตรียมตัวเถอะค่ะ เย็นนี้มีนัดไม่ใช่เหรอคะ? พายไม่อยากให้พี่ธันเสียชื่อเสียงเพราะพายหรอกค่ะ พายไปเรียนก่อนนะคะ” พายหันหลังกลับ เดินกึ่งวิ่งออกไปจากลานเกียร์ ทิ้งให้ธันยืนกำหมัดแน่นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เขามองตามแผ่นหลังเล็กๆ นั้นไป จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังเสาต้นใหญ่... มินนี่ เพื่อนสนิทของพายที่ยืนกอดอกด้วยใบหน้าเรียบเฉยผิดกับนิสัยปกติ แต่สิ่งที่ทำให้ธันถึงกับหน้าถอดสีคือโทรศัพท์ในมือของมินนี่... หน้าจอที่มินนี่ถือค้างไว้อยู่ คือภาพ ‘คลิปวิดีโอ’ ของเหตุการณ์ทั้งหมดที่เพิ่งเกิดขึ้น... ตั้งแต่ตอนที่เขาจับมือพาย จนถึงตอนที่รินเข้ามาดึงแขนเขาและคำพูดที่เขาทิ้งไว้ว่าพายเป็นแค่ ‘รุ่นน้อง’ มินนี่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากเสาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบ “พี่ธันคะ... ถ้าคลิปนี้หลุดออกไป ไม่ใช่แค่พี่หรอกนะที่จะซวย... แต่พายจะกลายเป็นเป้าหมายของทั้งมหาลัยทันที พี่คิดว่าตัวเองมีดีพอที่จะปกป้องพายได้จริงไหม... ในเมื่อแม้แต่จะยอมรับว่าเป็นแฟน พี่ก็ยังไม่กล้า” ธันตัวแข็งทื่อ เขาไม่เคยรู้เลยว่าภัยร้ายที่น่ากลัวที่สุด ไม่ใช่คำสั่งของอาจารย์ หรือความวุ่นวายของริน... แต่เป็นความจริงที่กำลังจะถูกเฉลยด้วยมือของคนที่เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของพายเอง! ขอขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่คอยติดตามความนุ้บนิ้บของพี่ธันและน้องพายมาจนถึงตอนนี้นะคะ ชาพีชหวานน้อยขอสัญญาว่าจะรีบมาต่อตอนหน้าให้ไวที่สุดเลยค่ะ!