ของขวัญที่พิเศษที่สุด

“พี่ธันคะ! ถ้าพี่ไม่ยอมหยุดทำหน้ายักษ์ใส่รุ่นพี่คีย์แบบนั้น เดี๋ยวพายก็จะเอาเนกไทพี่มาผูกโบให้กลายเป็นของขวัญแจกคนทั้งคณะจริงๆ ด้วย!” พายยืนเท้าสะเอวอยู่กลางโถงทางเดินคณะวิศวะฯ เสียงของเธอไม่ได้ดังจนน่าเกลียด แต่มันเฉียบขาดพอที่จะทำให้ธันที่กำลังจ้องเขม็งไปยังร่างสูงของคีย์ที่เพิ่งเดินลับตาไป ชะงักกึกทันที เขาหันกลับมามองยัยเด็กจอมแสบที่กำลังพองลมจนแก้มป่องด้วยสายตาเรียบนิ่งเหมือนผิวน้ำที่ซ่อนพายุไว้ข้างใต้ “ก็มันน่ารำคาญ” ธันพึมพำ น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิด เขาขยับตัวเข้ามาใกล้พายจนคนตัวเล็กต้องถอยหลังไปพิงกำแพงโดยอัตโนมัติ กลิ่นโคโลญจน์จางๆ ของรุ่นพี่วิศวะฯ ทำให้หัวใจของพายเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “พี่ธัน... นี่เรามางานวันเกิดคณะนะ ไม่ใช่งานเปิดศึกชิงนาง” พายพยายามกลบเกลื่อนความประหม่าด้วยการหัวเราะแห้งๆ เธอหยิบกล่องของขวัญชิ้นเล็กที่ห่อด้วยกระดาษสีฟ้าพาสเทลออกมาจากกระเป๋าผ้า “พายมีอะไรจะให้... แทนคำขอโทษที่ทำให้พี่ต้องอารมณ์เสียวันนี้” ธันมองกล่องในมือพายค้างไว้ เขาไม่ได้เอื้อมมือไปรับทันที แต่กลับก้มลงมองใบหน้าเรียวเล็กที่เงยขึ้นสบตาเขา แววตาของพายมีความวูบไหวและจริงใจจนธันรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าคมสัน เขาเป็นคนปากร้าย เป็นคนไม่ชอบแสดงความรู้สึก แต่กับยัยเด็กคนนี้... กำแพงที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดหลายปีกลับร้าวฉานเพียงเพราะรอยยิ้มซื่อๆ ของเธอ “ของขวัญเหรอ?” เขาทวนคำเบาๆ น้ำเสียงลดระดับลงจากความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ “อื้อ พายตั้งใจเลือกมากเลยนะ ถึงจะโก๊ะไปนิดตอนไปซื้อจนทำถุงใส่ของตกแตกไปสามใบก็เถอะ...” พายก้มหน้างุดอย่างเขินอายเมื่อนึกถึงวีรกรรมของตัวเอง ธันหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ มือหนาเอื้อมไปรับกล่องของขวัญจากมือเธอ นิ้วเรียวยาวของเขาแตะผ่านปลายนิ้วของพายเพียงแผ่วเบา แต่กระแสความรู้สึกบางอย่างกลับวิ่งพล่านไปทั่วร่างของทั้งคู่ ชายหนุ่มค่อยๆ แกะกระดาษห่อของขวัญออกอย่างทะนุถนอม ราวกับว่าสิ่งที่อยู่ข้างในคือสมบัติล้ำค่าที่สุดในโลก เมื่อเปิดฝากล่องออก สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าคือเข็มกลัดรูปฟันเฟืองสีเงินที่ประดับด้วยคริสตัลเม็ดเล็กสีฟ้าใสสะอาดตา มันเป็นของที่ดูเรียบง่าย แต่มีดีไซน์ที่บ่งบอกถึงตัวตนของคนให้ได้อย่างชัดเจน ธันนิ่งไปนานจนพายเริ่มใจเสีย “พายรู้ว่าพี่อาจจะไม่ชอบ... คือพายเห็นว่ามันดูเหมือนฟันเฟืองของคณะพี่ดี ก็เลย...” “พาย” ธันขัดขึ้น เขาเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า แววตาที่เคยแข็งกร้าวกลับอ่อนโยนลงอย่างประหลาด ก่อนที่มุมปากของเขาจะค่อยๆ ยกขึ้นช้าๆ จนกลายเป็นรอยยิ้มกว้างที่ใครหลายคนในคณะอาจไม่เคยมีโอกาสได้เห็น—รอยยิ้มที่ไม่ได้มาพร้อมกับความเย่อหยิ่ง แต่มาพร้อมกับความอบอุ่นที่สว่างไสวไปถึงหัวใจคนมอง “ขอบคุณนะ” น้ำเสียงของเขาแหบพร่า “มันเป็นของขวัญที่... พิเศษที่สุดเท่าที่พี่เคยได้มาเลย” พายยืนอึ้ง ราวกับถูกมนต์สะกด ความเหนื่อยล้าจากการเรียนและการวุ่นวายใจตลอดทั้งวันมลายหายไปสิ้นเหลือเพียงความอบอุ่นที่เอ่อล้น ทว่า... บรรยากาศแสนหวานกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากทางเดินด้านหลัง มินนี่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาทั้งสองคน สีหน้าของเพื่อนสนิทดูตื่นตระหนกจนผิดสังเกต “พาย! พี่ธัน! แย่แล้ว!” มินนี่หอบหายใจถี่ มือถือในมือสั่นไหวขณะที่ส่งหน้าจอให้พายดู “ข่าวหลุดออกไปแล้ว... มีคนปล่อยคลิปที่พี่ธันมีเรื่องกับคีย์หน้าคณะเมื่อกี้ลงในเพจมหาวิทยาลัย! ตอนนี้ยอดแชร์พุ่งไปหลักพันแล้ว คณะบดีกำลังตามตัวพวกพี่ไปห้องปกครองเดี๋ยวนี้เลย!” ธันหุบยิ้มทันที แววตาเขากลับมาดุดันอีกครั้ง เขาหันไปมองพายที่ใบหน้าซีดเผือดลงทันตา พายรับโทรศัพท์มาดูแล้วต้องเบิกตากว้าง เมื่อเห็นคอมเมนต์ใต้โพสต์ที่กำลังลุกลามใหญ่โตราวกับไฟไหม้ฟาง “พาย...” ธันเรียกชื่อเธอพลางคว้าข้อมือเล็กไว้แน่น “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้... อย่าปล่อยมือพี่นะ” เสียงโทรศัพท์ของพายดังขึ้นเป็นสายเรียกเข้าจากอาจารย์ที่ปรึกษา ท่ามกลางความเงียบที่กดดัน พายมองหน้าธันที่ตัดสินใจก้าวเดินไปข้างหน้าเพื่อเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ที่กำลังโถมเข้าใส่ แล้วคนที่เดินสวนทางออกมาจากห้องพักอาจารย์ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินไปถึง คือบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ “คุณธัน... พาย... ครูว่าเราคงต้องคุยกันเรื่องข่าวลือ ‘เรื่องความสัมพันธ์’ ของพวกเธอให้ชัดเจนก่อนจะเข้าไปพบอธิการบดีนะ” เสียงเย็นเยียบของผู้ที่กุมชะตาชีวิตในมหาวิทยาลัยไว้ดังขึ้น พร้อมกับสายตาคมกริบที่มองมายังมือที่ยังคงกุมกันไว้แน่น... ทั้งคู่จะผ่านเหตุการณ์นี้ไปได้อย่างไร ในเมื่อความลับที่พวกเขาพยายามซ่อนไว้กำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าคนทั้งมหาลัยในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า! หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ทุกคนใจฟูและลุ้นไปกับพายกับพี่ธันนะคะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ค่ะ