วันเกิดธัน

“นี่มันหมายความว่ายังไงคะธัน ภาพนี้... มันมาจากไหน?” เสียงของฉันสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ สายตายังคงจ้องเขม็งไปที่หน้าจอสมาร์ทโฟนของมินนี่ ภาพถ่ายที่เห็นมันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ทำให้ความรู้สึกอุ่นวาบในใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่แล่นปราดไปตามไขสันหลัง ธันไม่ได้ตอบ เขาทำเพียงแค่ชะงักค้าง แววตาคมกริบดุจน้ำแข็งขั้วโลกคู่นั้นวูบไหวเพียงชั่วครู่ ก่อนจะปิดกั้นความรู้สึกทั้งหมดด้วยความนิ่งเฉยที่น่ากลัวกว่าเดิม “เก็บมือถือไปซะ มินนี่” น้ำเสียงของเขาราบเรียบจนฉันเดาไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ “ธัน! จะให้เก็บได้ยังไง ในเมื่อพายเขาก็เห็นแล้ว!” มินนี่โพล่งออกมาอย่างเหลืออด เธอหันมามองฉันด้วยสายตาเห็นใจ “พาย... อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ คือ...” “พอเถอะค่ะมินนี่” ฉันกลืนก้อนสะอื้นลงคอ พยายามฝืนยิ้มที่มันคงดูแย่ที่สุดในชีวิต “ฉันเข้าใจแล้วค่ะ” ฉันหันหลังเดินออกมาจากตรงนั้นทันที โดยไม่สนเสียงเรียกไล่หลังของใครทั้งสิ้น ความพยายามตลอดสามวันที่ผ่านมาในการแอบไปเรียนทำเค้กที่สตูดิโอสอนทำขนมจนมือไม้พองเปื่อย เพียงเพื่อจะให้ทันวันเกิดของธันในวันนี้ ดูไร้ค่าไปถนัดตา ฉันกลับมาที่ห้องครัวในหอพัก มองดูเค้กช็อกโกแลตก้อนกลมที่แต่งหน้าด้วยครีมสีขาวเรียบง่าย แม้หน้าตาจะไม่ได้สวยหรูเหมือนตามร้านเบเกอรี่ แต่มันคือความตั้งใจทั้งหมดที่ฉันมีให้ผู้ชายปากแข็งคนนั้น “แค่นี้เองพาย... ร้องไห้ทำไมล่ะ” ฉันพึมพำกับตัวเอง พยายามปาดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด มือสั่นระริกขณะบรรจงเขียนคำว่า ‘HBD’ ลงบนหน้าเค้กด้วยช็อกโกแลตเหลว ในขณะที่บรรยากาศภายนอกดูเหมือนปกติ แต่ข้างในใจฉันกลับพังทลาย ภาพที่เห็นในมือถือนั่น... มันคือภาพธันที่ยืนกอดกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉันไม่รู้จักในที่ลับตาคน และสายตาที่ธันมองผู้หญิงคนนั้น มันดู... อ่อนโยนเกินกว่าที่เขาเคยปฏิบัติกับฉัน *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ฉันสะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นรัวด้วยความหวังอันริบหรี่หรืออาจจะเป็นความกลัวกันแน่ ฉันเดินไปเปิดประตูด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง “ธัน...” ร่างสูงยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู เขายังคงอยู่ในชุดช็อปวิศวะตัวเก่ง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความร้อนจากอากาศข้างนอกทำให้ฉันใจสั่น แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น ฉันกลับต้องหลบสายตา “เข้ามาก่อนไหมคะ?” ฉันถามเสียงเบา พลางเบี่ยงตัวเปิดทางให้เขาเข้ามา ธันก้าวเข้ามาในห้อง สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเค้กที่วางอยู่บนโต๊ะ เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเบนสายตากลับมามองฉัน “เธอเห็นอะไรมา” “เรื่องนั้น... สำคัญด้วยเหรอคะวันนี้วันเกิดคุณนะ” ฉันพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น “พายแค่ทำเค้กให้... ไม่ได้หวังอะไรหรอกค่ะ แค่ตั้งใจทำ” ธันขยับเข้ามาใกล้จนฉันรู้สึกได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา มือหนาเอื้อมมาจับไหล่ฉันเบาๆ แต่สัมผัสนั้นกลับทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกกรีดลึก “พาย... ฟังฉันนะ เรื่องนั้นมันไม่ใช่แบบที่เธอคิด” “ไม่ใช่แบบที่คิด แล้วคือแบบไหนคะ?” ฉันเงยหน้ามองเขา หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อล้นออกมาอีกครั้ง “พายไม่ใช่คนโง่นะคะธัน พายรู้ว่าอะไรคืออะไร แต่ที่พายเงียบ... ไม่ได้แปลว่าพายไม่รู้สึก” ธันชะงักไป คำพูดของเขาดูเหมือนจะติดอยู่ที่ลำคอ เขามองหน้าฉันด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก มันมีทั้งความหงุดหงิด ความสับสน และอะไรบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น “ถ้าเธอไม่เชื่อใจฉัน งั้นก็ไม่ต้องรู้หรอก” เสียงของเขาเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด เขาปล่อยมือจากไหล่ฉันแล้วหันหลังให้ ฉันเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาในอก คำว่า ‘ไม่เชื่อใจ’ มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนโดนตบหน้ากลางอากาศ “ถ้าอย่างนั้น... ก็ถือว่าเค้กก้อนนี้คือของขวัญชิ้นสุดท้ายแล้วกันนะคะ” ฉันพูดด้วยเสียงที่แห้งผาก ธันหยุดเดิน เขาหันกลับมามองฉันช้าๆ สายตาของเขาดูเปลี่ยนไป มันดูวูบไหวและเต็มไปด้วยความอัดอั้น ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาประชิดตัวฉัน มือหนาคว้าข้อมือฉันไว้แน่น ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างแก้มจนฉันขนลุกซู่ “สุดท้ายเหรอ?” เขาเค้นเสียงถาม “เธอคิดว่าเธอจะหนีฉันไปง่ายๆ แบบนี้เลยหรือไงพาย?” เขาก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน ในจังหวะที่ฉันกำลังจะถอยหนี เสียงแจ้งเตือนสมาร์ทโฟนของธันก็ดังขึ้นพร้อมกันรัวๆ บนหน้าจอที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ ปรากฏชื่อผู้โทรเข้าที่ทำให้หัวใจฉันแทบหยุดเต้น มันไม่ใช่ชื่อคนอื่น... แต่เป็นชื่อ ‘แม่ของธัน’ ที่ฉันเคยเห็นในโปรไฟล์ของเขา พร้อมข้อความที่เด้งขึ้นมาว่า... *“ธัน พ่อของลูกมาถึงไทยแล้วนะ เตรียมตัวไว้ให้ดี เขาจะไม่ยอมให้ลูกคบกับเด็กนั่นเด็ดขาด”* ธันเหลือบมองหน้าจอ แล้วดึงตัวฉันเข้าไปกอดไว้แน่น กอดที่ดูเหมือนจะกักขังฉันไว้จากโลกภายนอก “พาย... ต่อจากนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ห้ามปล่อยมือจากฉันเด็ดขาด เข้าใจไหม?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงอยู่เคียงข้างพายและธันนะคะ แล้วเรามาลุ้นไปพร้อมกันในตอนต่อไปค่ะ! “ชาพีชหวานน้อย”