เผชิญหน้ากับความจริง

"ถอยไปพาย... ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวไปมากกว่านี้" เสียงทุ้มต่ำของธันแหบพร่าและสั่นไหวเล็กน้อย มือหนาที่เคยอบอุ่นกลับบีบต้นแขนฉันไว้แน่นราวกับต้องการถ่ายทอดความอัดอั้นทั้งหมดลงมาที่ร่างของฉัน ดวงตาคมกริบคู่นั้นที่ปกติจะเฉยชาจนเดาใจยาก บัดนี้กลับฉายแววรวดร้าวอย่างปิดไม่มิด ฉันไม่ถอย... แม้ว่าน้ำตาจะเริ่มเอ่อล้นจนภาพตรงหน้าพร่าเลือน ความเงียบงันในโถงทางเดินหลังตึกวิศวะที่ไร้ผู้คนช่างน่าอึดอัด มันบีบคั้นหัวใจจนฉันแทบหายใจไม่ออก แต่ในจังหวะที่หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองรบ สัญชาตญาณบางอย่างในใจกลับร้องบอกว่า 'อย่าเชื่อข่าวลือ... ให้เชื่อหัวใจตัวเอง' "ถ้าพี่ธันบอกให้ถอย... พายก็จะถอยค่ะ" ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ "แต่พายจะถอยแค่ก้าวเดียว เพื่อให้พี่พูดความจริงออกมา... ความจริงที่ไม่ได้ถูกบิดเบือนด้วยสายตาของคนอื่น หรือคำพูดของใคร" ธันชะงักไป ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉัน ราวกับจะค้นหาความกล้าหาญที่ฉันเอามาจากไหนมากมายนัก ฉันเห็นเขากัดริมฝีปากแน่นจนเป็นรอยขาว ก่อนจะค่อยๆ คลายมือที่จับต้นแขนฉันออก "เธอรู้อะไรมาบ้างล่ะพาย?" เขาถามเสียงเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า "เรื่องที่ฉันคบกับยัยนั่นเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ? หรือเรื่องที่ฉันหลอกใช้เธอเพื่อกันท่าไอ้คีย์? คนพวกนั้น... พวกเขาพูดอะไรกับเธอบ้าง" "พายไม่สนใจหรอกค่ะว่าเขาพูดอะไร" ฉันขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา "พายสนแค่ว่า... คนที่นั่งติวหนังสือให้พายจนดึกดื่น คนที่คอยดุเวลาพายทำของพัง คนที่ทำหน้าดุใส่ใครก็ตามที่เข้ามาจีบพาย... คนนั้นคือพี่ธันตัวจริง หรือแค่หน้ากากที่พี่สวมไว้เพื่อหลอกตัวเองคะ?" ธันเงียบไปนาน ความเงียบนั้นหน่วงหนักเหมือนพายุที่กำลังก่อตัว เขาเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่น สันกรามที่ขบแน่นบ่งบอกถึงการต่อสู้กับตัวเองอย่างรุนแรง "ฉันไม่ได้เป็นคนดีอย่างที่เธอคิด" เขาเค้นเสียงออกมา "ฉันก็แค่ผู้ชายเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง ที่ไม่อยากปล่อยของเล่นที่ตัวเองเริ่มรู้สึกหวงแหน... ไปให้คนอื่น" คำว่า 'ของเล่น' กรีดลงบนหัวใจฉันจนเจ็บจี๊ด แต่มันกลับไม่ใช่ความเสียใจที่รุนแรงเท่ากับความรู้สึกสงสาร... สงสารผู้ชายตรงหน้าที่พยายามผลักไสฉันออกไปด้วยถ้อยคำร้ายกาจ เพียงเพราะเขากลัวที่จะต้องเผชิญกับความรู้สึกที่แท้จริง ฉันยื่นมือไปกุมมือเขาไว้แน่น แม้มันจะสั่นเทาแต่ก็ยืนหยัดอย่างมั่นคง "ถ้าพายเป็นแค่ของเล่น... แล้วทำไมพี่ถึงต้องแคร์ว่าพายจะเชื่อเรื่องพวกนั้นไหม? พี่ไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้... ไม่ต้องมาอธิบาย ไม่ต้องมาแสดงท่าทางหงุดหงิดเวลาพี่คีย์อยู่ใกล้พายก็ได้นี่คะ" ธันหันกลับมามองฉัน สายตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้เย็นชาเหมือนตอนแรก แต่เปี่ยมไปด้วยความสับสนที่น่าสงสารเหลือเกิน "เพราะเธอมันงี่เง่าไงพาย" เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะก้มลงมาจนหน้าผากของเราจรดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มฉัน "เธอซื่อจนน่ารำคาญ... เธอไว้ใจทุกคนจนฉันกลัวว่าวันหนึ่งเธอจะเจ็บเพราะความใจดีของตัวเอง และที่สำคัญที่สุด..." เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง เสียงหัวใจของเขาเต้นดังผ่านอกที่แนบชิดกัน "...ฉันเกลียดตัวเองที่แพ้ทางเธอทุกครั้ง ทั้งที่พยายามจะถอยออกมาให้ห่างที่สุดแล้ว" ความโล่งใจแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของฉันจนเผลอยิ้มออกมาท่ามกลางน้ำตา นี่คือสิ่งที่ฉันรอคอย... ไม่ใช่คำสารภาพรักที่หวานหู แต่มันคือคำสารภาพจากก้นบึ้งของหัวใจคนที่ปากแข็งที่สุดในโลก "พายเชื่อพี่นะคะ" ฉันกระซิบ "และพายก็จะอยู่ข้างๆ พี่ ไม่ว่าข่าวลือพวกนั้นจะมาจากไหนก็ตาม" ธันถอนหายใจออกมาเบาๆ ราวกับยกภูเขาออกจากอก เขาประคองใบหน้าฉันด้วยสองมือ บรรจงเช็ดน้ำตาที่เปื้อนแก้มด้วยปลายนิ้วอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เปลี่ยนไปจากความเกรี้ยวกราดกลายเป็นความทะนุถนอมนั้นทำให้ฉันแทบละลาย "เธอตัดสินใจผิดแล้วล่ะพาย" เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน "เพราะนับจากวินาทีนี้ไป... ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้เธอเดินออกไปจากชีวิตฉันอีก ต่อให้คนทั้งโลกจะบอกให้ฉันปล่อยเธอก็ตาม" ฉันคลี่ยิ้มกว้าง กำลังจะเอ่ยปากตอบตกลงในคำสัญญาที่เหมือนกับการผูกมัดชีวิตเราไว้ด้วยกัน ทว่า... เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังแทรกเข้ามาในโถงทางเดินที่เงียบสงัด ตามมาด้วยเสียงคุ้นเคยที่ทำให้ลมหายใจของฉันแทบหยุดชะงัก "พี่ธัน! พาย! พวกเธอมาทำอะไรตรงนี้กันคะ? แล้วพี่ธัน... เรื่องที่พี่แอบไปพบคู่หมั้นที่ร้านกาแฟเมื่อเช้า พี่จะอธิบายว่ายังไงคะ!" เสียงมินนี่ที่หอบกระหืดกระหอบพร้อมกับสมาร์ทโฟนในมือที่เปิดภาพหลักฐานบางอย่างค้างไว้ ทำให้ธันชะงักค้างไปทันที สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นวูบไหวและเย็นเยียบขึ้นมาฉับพลัน ในขณะที่หัวใจของฉันที่เพิ่งจะสงบลง กลับสั่นไหวอย่างรุนแรงอีกครั้งเมื่อเห็นภาพบนหน้าจอโทรศัพท์นั่นชัดๆ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับพายและธันในตอนนี้นะคะ ชาพีชหวานน้อยจะรีบกลับมาต่อให้ในตอนหน้าแน่นอนค่ะ!