ข่าวลือที่ไม่เป็นจริง

"นี่พาย... แกแน่ใจนะว่าตาไม่ฝาด? ไอ้ข่าวในเพจมหาลัยนั่นน่ะ มันรูปพี่ธันกับใครก็ไม่รู้ แต่ชุดน่ะ... แฟนชัดๆ!" มินนี่เขย่าแขนฉันจนตัวโยน สายตาเพื่อนสนิทจ้องมองหน้าจอสมาร์ทโฟนที่เปิดค้างไว้ที่หน้าเพจแฉของคณะวิศวะฯ อย่างเอาเป็นเอาตาย นิ้วเรียวของมันเลื่อนผ่านคอมเมนต์นับร้อยที่กำลังวิพากษ์วิจารณ์กันให้แซด หัวใจของฉันที่ปกติจะเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลับกระตุกวูบเหมือนมีใครเอาอะไรมาเขย่าจนสั่นคลอน รูปถ่ายเบลอๆ จากระยะไกลเผยให้เห็นแผ่นหลังของ 'ธัน' กำลังยืนคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูท่าทางสนิทสนมเกินกว่าคำว่าเพื่อน แถมมุมกล้องยังหลอกตาจนดูเหมือนเขากำลังก้มลงหอมแก้มเธอคนนั้นอีกต่างหาก "อาจจะเป็น... พี่สาวหรือเปล่ามินนี่?" ฉันพยายามแค่นยิ้ม กลืนก้อนความรู้สึกขมปร่าลงคอ พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมาเข้าที่ "พี่สาวที่ไหนยืนกุมมือกันกลางห้าง! พาย แกมันซื่อจนบื้อแล้วนะ! ขนาดรุ่นพี่คีย์ที่ตามจีบแกยังเดินมาบอกเลยว่าเห็นพี่ธันควงสาวที่ไหนก็ไม่รู้มาตั้งแต่วันก่อนแล้ว!" คีย์... รุ่นพี่ที่ขยันเอาอกเอาใจฉันไม่หยุดหย่อน คนที่มักจะแทรกตัวเข้ามาในจังหวะที่ฉันกับธันกำลังจะคุยกันรู้เรื่องเสมอ เขาอาจจะหวังดี หรืออาจจะหวังอะไรบางอย่างที่ฉันไม่อยากคิดถึง แต่วินาทีนี้ ข้อมูลที่เขาส่งมามันกำลังกัดกินความมั่นใจของฉันจนแทบไม่เหลือชิ้นดี "ฉัน... ฉันไม่เชื่อหรอก พี่ธันไม่ใช่คนแบบนั้น" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นน้อยๆ แต่ในใจกลับหวาดหวั่นจนมือเย็นเฉียบ เย็นวันนั้นที่ใต้ตึกวิศวะฯ บรรยากาศดูอึมครึมกว่าปกติ เสียงฝีเท้าของฉันที่ก้าวเดินผ่านกลุ่มนักศึกษาที่จับกลุ่มซุบซิบกันมันช่างดูยาวนานราวกับไม่มีจุดสิ้นสุด ฉันเห็นธันยืนอยู่ตรงนั้น... เขายืนพิงเสาปูน แสงไฟสลัวจากเสาไฟในสนามบาสทำให้เงาของเขาทอดยาวดูโดดเดี่ยวและเยือกเย็นกว่าทุกครั้งที่เคยเห็น "มาทำไม?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยที่เขาไม่ได้หันมามอง แต่ฉันสัมผัสได้ถึงความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากท่าทางนิ่งสนิทนั่น "พาย... เห็นข่าวแล้วนะ" ฉันรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหา พยายามรักษาจังหวะหายใจให้ปกติที่สุด "คนเขาลือกันว่า... พี่มีแฟนแล้วจริงเหรอคะ?" ธันชะงักไปเล็กน้อย เขาวางสมาร์ทโฟนในมือลงช้าๆ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับฉัน แววตาของเขาที่ปกติจะมีความใจดีซ่อนอยู่ลึกๆ บัดนี้กลับเรียบเฉยจนฉันอ่านไม่ออก มุมปากเขากระตุกยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นยิ้มที่ดูน่ากลัวที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา "ถ้าคนเขาบอกแบบนั้น พายก็เชื่อเหรอ?" "พายแค่อยากฟังจากปากพี่... ว่าคนในรูปน่ะ คือใคร" "แล้วถ้าพี่บอกว่าพี่มีคนของพี่อยู่แล้ว พายจะทำยังไง?" เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเล แต่คำพูดนั้นกลับเหมือนมีดกรีดลงบนหัวใจฉันอย่างเลือดเย็น ฉันนิ่งอึ้ง ลมหายใจสะดุดกึก พยายามค้นหาความหมายในแววตาของเขาที่มักจะคอยแอบมองฉันตอนที่ฉันซุ่มซ่าม ทำน้ำหกใส่ตัวเอง หรือตอนที่ฉันร้องไห้เพราะสอบตกวิชาเลข... ความใจดีพวกนั้นมันเป็นแค่เรื่องโกหกที่ฉันมโนขึ้นมาเองงั้นเหรอ? "พายก็แค่... ก็แค่คนรู้จักคนหนึ่ง" ฉันตอบเสียงแผ่ว พยายามกั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาต่อหน้าเขา ธันขยับเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขา เขาก้มหน้าลงมาจนหน้าผากของเราแทบจะชิดกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าฉันจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ "ถ้าเป็นแค่คนรู้จัก... ทำไมถึงทำหน้าเหมือนโลกจะแตกแบบนั้นล่ะครับ?" "พี่ธัน!" ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความโกรธปนน้อยใจ แต่แล้วสายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ด้านหลังของเขา หญิงสาวที่ปรากฏในภาพหลุดคนนั้น... กำลังเดินตรงมาทางนี้ พร้อมกับช่อดอกไม้ช่อใหญ่ในมือ แววตาของเธอดูมั่นใจและมีความสุข ต่างจากใบหน้าไร้ความรู้สึกของธันโดยสิ้นเชิง เธอหยุดลงข้างหลังธันแล้วยื่นมือไปจับต้นแขนเขาอย่างถือวิสาสะ "ธันคะ... รอนานไหม? ขอโทษทีนะ พอดีไปรับของที่สั่งไว้มาน่ะค่ะ" หญิงสาวคนนั้นเอ่ยเสียงหวาน ก่อนจะปรายตามองมาที่ฉันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยชัยชนะ ธันไม่ได้ปฏิเสธการสัมผัสนั้น เขาแค่เหลือบมองมือที่เกาะแขนเขาอยู่ แล้วหันกลับมามองฉันที่ยืนตัวแข็งทื่อเหมือนรูปปั้น "ไปคุยเรื่องที่พายสงสัยกันต่อดีไหม? หรือว่า... อยากให้พี่ตอบตรงนี้เลย?" ธันถามพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเหยียดหยามตัวเองเล็กน้อย แต่สายตาที่เขามองฉัน... มันกลับมีความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกสุดหัวใจ หัวใจของฉันที่แตกสลายอยู่แล้ว กำลังถูกเหยียบซ้ำด้วยคำตอบที่กำลังจะออกมาจากปากเขา ฉันควรจะถอยหนี หรือควรจะยืนรอฟังสิ่งที่ตัวเองไม่อยากได้ยินกันแน่? ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ หวังว่าตอนหน้าทุกคนจะยังอยู่เป็นกำลังใจให้พายกับธันด้วยกันนะคะ!