ว่าที่ลูกเขย

“ถ้านายกล้าก้าวขาออกจากบ้านหลังนี้ไปแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหวังว่าจะได้กลับมาเห็นหน้าฉันอีกเลย… ไม่ว่าจะในฐานะแฟน หรือในฐานะคนรู้จัก” เสียงเรียบเย็นแต่บาดลึกของพายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องรับแขก บรรยากาศภายในบ้านของพายที่ควรจะอบอุ่นกลับกลายเป็นสนามรบขนาดย่อม ธันยืนนิ่งอยู่หน้าประตูใหญ่ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีซีดที่เขาใส่มาทำงานอดิเรกช่วยงานพ่อพายดูขัดกับสถานการณ์ตึงเครียดตรงหน้าเหลือเกิน ด้านหลังของเขาคือชายชุดดำท่าทางถมึงทึงสองคนที่ยืนรอคำสั่งอย่างอดทน “พาย… ฟังก่อน” ธันพยายามเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเล็ก แต่พายถอยกรูดหลบราวกับเขามีเชื้อโรค “ไม่ต้องมาแตะตัวนะ!” พายตะโกน ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส “นายมีธุระที่ต้องไปจัดการใช่ไหม? ไปสิ! จะรั้งรออะไรอีกล่ะ หรือจะให้ฉันกราบขอร้องให้นายอยู่ต่อ?” “ไม่ได้จะไป… แต่ทางบ้านเขาส่งคนมาตาม ถ้าฉันไม่ไป ความซวยจะตกอยู่ที่เธอ” ธันขบกรามแน่น สันกรามคมกริบของเขานูนเด่นชัดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ความใจเย็นที่เขาพยายามรักษาไว้เริ่มสั่นคลอน “โอ้โห… พ่อคุณ! นี่มันยุคไหนแล้ว จะมาใช้อิทธิพลมืดหรือไง?” “ใช่ครับ” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจแทรกขึ้นจากทางเดินด้านหลัง ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกัน พ่อของพายในชุดเสื้อเชิ้ตสบายๆ เดินถือแก้วกาแฟเข้ามาด้วยท่าทางใจเย็นราวกับกำลังชมละครหลังข่าว ท่านกวาดสายตามองชายชุดดำสองคนที่ยืนเกร็งตัวอยู่ ก่อนจะหันไปหาธันที่ดูจะเครียดจัด “พ่อคะ! ดูเขาสิคะ จะทิ้งพายไปจัดการธุระอะไรก็ไม่รู้!” พายฟ้องเสียงใส แววตาตัดพ้อ พ่อของพายไม่ได้ตอบลูกสาวทันที แต่กลับเดินเข้าไปหาธันแล้วตบไหล่แกร่งนั่นแรงๆ สองที “ธุระที่ว่าน่ะ... ถ้าเป็นเรื่องตระกูลใหญ่ทางเหนือที่กำลังจะล้มละลาย แล้วต้องการตัวทายาทไปกอบกู้สถานการณ์ ฉันว่าไอ้หนุ่มนี่มันเลือกทางที่ผิดนะ” ธันชะงัก สายตาที่มองพ่อพายเต็มไปด้วยความตกใจ “คุณอาทราบเรื่องนี้ได้ยังไงครับ?” “ฉันไม่ได้จบแค่บริหารฯ นะพ่อหนุ่ม” พ่อพายยิ้มบางๆ สายตาที่มองธันเปลี่ยนไปจากความระแวงเป็นความเอ็นดูที่แฝงไปด้วยนัยบางอย่าง “คนเราน่ะจะคบใคร ต้องดูว่าเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน เขาเลือกจะปกป้องใครก่อน ธัน... เธอเลือกที่จะยืนอยู่ตรงนี้ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าการขัดคำสั่งคนพวกนั้นมันจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเธอ” “ผมแค่ไม่อยากทิ้งพายไว้ให้คีย์มันวนเวียนใกล้ๆ” ธันตอบเสียงอ้อมแอ้ม หน้าใบหน้าที่เคยขรึมเริ่มขึ้นสีระเรื่อ พายที่ยืนฟังอยู่ถึงกับชะงัก ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไป เหลือแต่ความรู้สึกหน่วงๆ ในใจที่ตีกันยุ่งเหยิง “นี่สรุป… ที่ทำเป็นขรึม เป็นคนดี เพราะหวงฉันงั้นเหรอ?” “ไม่ใช่เรื่องที่ต้องมาล้อเล่น” ธันหันขวับมามองพาย ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “ฉันไม่ได้หวงแบบไม่มีเหตุผล แต่ฉันไม่อยากให้ใครมาทำให้เธอต้องลำบากใจ โดยเฉพาะไอ้หมอนั่น” บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนจากความตึงเครียดกลายเป็นความอึดอัดที่ชวนให้ใบหน้าร้อนผ่าว พ่อพายหัวเราะร่วนก่อนจะหันไปสั่งชายชุดดำที่ยืนหัวโด่ “พวกเธอน่ะ กลับไปบอกคนส่งมาซะว่า ‘ว่าที่ลูกเขย’ ของฉันกำลังยุ่งอยู่ ถ้าอยากได้ตัวเขานัก ก็บอกให้มาเคลียร์กับฉันที่นี่ หรือไม่ก็ไปพบที่ศาล” คำว่า ‘ว่าที่ลูกเขย’ ทำให้ธันถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ส่วนพายหน้าแดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก “พ่อคะ! พูดอะไรน่ะ!” “อ้าว ก็เห็นอยู่ว่าคนนี้เขาหวงลูกสาวฉันยิ่งกว่าจงอางหวงไข่ แล้วจะให้เรียกว่าอะไร? เพื่อนสนิทเหรอ? เพื่อนสนิทเขาไม่จ้องจะกินหัวคนมาจีบแบบนี้หรอก” พ่อพายว่าพลางโบกมือไล่คนชุดดำให้ออกไป เมื่อคนพวกนั้นยอมล่าถอยไปโดยดี บ้านก็กลับสู่ความเงียบที่แสนจะกดดันแต่ทว่าอบอุ่นอย่างประหลาด ธันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไหล่ที่เคยเกร็งคลายตัวลง เขาขยับเข้าไปหาพายที่ยืนทำตัวไม่ถูก “ขอบคุณครับอา” “ไม่ต้องมาขอบคุณฉัน ไปคุยกับลูกสาวฉันให้รู้เรื่องเถอะ” พ่อพายพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินหายเข้าไปในครัว ทิ้งให้คนทั้งสองยืนอยู่ตรงนั้นสองต่อสอง ธันก้าวเข้าไปใกล้พายมากขึ้น กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากเสื้อช็อปของเขาทำให้พายใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ใช้มือหนาหยิบเศษขนมปังที่ติดอยู่มุมปากของพายออกเบาๆ กิริยาที่อ่อนโยนจนพายแทบหยุดหายใจ “ทีหลัง… อย่าทำหน้าแบบนั้นเวลาจะโกรธ มันดูไม่น่ากลัวเลยสักนิด” ธันกระซิบชิดใบหู “ฉันก็แค่… กลัวนายหายไปจริงๆ” พายสารภาพเสียงแผ่ว ความโก๊ะที่เคยมีหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกที่ซื่อตรงต่อกัน “นายสัญญานะว่าจะไม่ไปโดยไม่บอก” “อืม สัญญา” ธันตอบรับ สัญญาณความมั่นคงในน้ำเสียงทำให้พายเบาใจลงได้เปราะหนึ่ง แต่ทว่า… ในจังหวะที่พายกำลังจะเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า สายตาเธอก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าต่างบานเลื่อนข้างบ้าน เป็นคีย์... เขากำลังยืนมองเข้ามาในบ้านด้วยสายตาที่เย็นชาผิดจากทุกครั้งที่เคยเห็น “ธัน… ดูนั่น” พายเรียกเสียงสั่น ธันหันขวับไปมองทันที ทว่าคีย์กลับยิ้มให้ทั้งคู่ผ่านกระจกหน้าต่าง รอยยิ้มนั้นไม่ใช่รอยยิ้มของคนแพ้ แต่เป็นรอยยิ้มของผู้กุมความลับบางอย่างที่อาจจะเปลี่ยนชีวิตของธันไปตลอดกาล ก่อนที่คีย์จะชูโทรศัพท์มือถือขึ้นโชว์หน้าจอที่มีรูปถ่ายของธันกับชายชุดดำเมื่อสักครู่นี้ พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอว่า… 'ถ้าไม่อยากให้พายรู้ความจริงเรื่องคืนนั้น ก็เดินออกไปจากชีวิตเธอซะ' หัวใจของพายหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอหันไปมองธันที่หน้าถอดสีทันทีที่เห็นหน้าจอของคีย์ ความลับที่ธันพยายามปกปิดมาตลอดกำลังจะถูกกระชากออกมาในอีกไม่กี่อึดใจนี้ ชาพีชหวานน้อยหวังว่าตอนนี้นักอ่านทุกคนจะลุ้นไปกับพายและธันนะคะ แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ!