ครอบครัวพาย

“ธัน... หยุดก่อน! อย่าเพิ่งลงจากรถนะ!” เสียงของพายร้อนรนจนเกือบจะเป็นเสียงกรีดร้อง มือเล็กที่สั่นเทาคว้าหมับเข้าที่แขนเสื้อนักศึกษาของคนข้างกาย ทว่าสายไปเสียแล้ว เมื่อร่างสูงโปร่งของเดือนวิศวะผู้มีใบหน้าเรียบเฉยเป็นอาวุธประจำกาย ดันเปิดประตูรถสปอร์ตคันหรูออกไปก่อนที่เธอจะทันได้ห้ามปราม “ทำไม? บ้านเธอมันมีระเบิดหรือไงพาย ถึงได้ทำหน้าเหมือนจะไปลานประหารแบบนั้น” ธันเลิกคิ้วมองหญิงสาวที่นั่งตัวเกร็งอยู่เบาะข้างๆ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเขาที่ยังอบอวลอยู่ในรถทำให้พายรู้สึกใจคอไม่ดี มือหนาจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยก่อนจะก้าวขาลงจากรถอย่างมั่นใจ ทิ้งให้พายได้แต่กุมขมับด้วยความกังวลขั้นสุด นี่ไม่ใช่แค่การมาส่งที่บ้าน แต่มันคือ ‘ภารกิจวัดใจ’ ที่พายไม่เคยเตรียมตัวมาก่อน! “ไม่ใช่ระเบิดค่ะ... แต่เป็นคุณแม่ของพายต่างหาก!” พายพึมพำกับตัวเองขณะรีบปลดเข็มขัดนิรภัยแล้ววิ่งอ้อมไปหาธันที่ยืนกอดอกพิงรถรออยู่หน้าบ้านรั้วเตี้ยสีขาวสะอาดตา “สวัสดีครับ” เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของธันดังขึ้นทันทีที่ประตูรั้วไม้ถูกเปิดออก โดยคนที่เปิดไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘คุณหญิงรินดา’ ผู้เป็นมารดาของพายนั่นเอง ท่านยืนถือตะกร้าดอกไม้กรรไกรตัดแต่งกิ่งค้างไว้กลางอากาศ ดวงตาคู่สวยใต้กรอบแว่นจ้องมองชายหนุ่มแปลกหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “เอ่อ... แม่คะ! นี่พี่ธันค่ะ รุ่นพี่ที่คณะ... คือเขามาส่งพายเฉยๆ ค่ะ” พายรีบแทรกตัวเข้าไปขวางกลาง พยายามส่งสายตาอ้อนวอนให้แม่ แต่อีกฝ่ายกลับเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “รุ่นพี่?” คุณหญิงรินดาทวนคำ น้ำเสียงนิ่งเรียบจนธันต้องขยับตัวยืนตรงโดยสัญชาตญาณ “แล้วทำไมต้องมาส่งถึงบ้าน? ปกติเพื่อนผู้ชายที่มาส่งลูกแม่ มักจะมี ‘เหตุผลพิเศษ’ เสมอนะคะ” บรรยากาศเริ่มกดดันขึ้นอย่างรวดเร็ว ธันไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนก เขายังคงรักษาความสงบนิ่งตามฉบับวิศวะปี 3 ต่างจากพายที่ยืนเหงื่อตกจนแทบจะละลายไปกับพื้น “ผมธันครับ” เขาโค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างมีมารยาท แววตาคมกริบจ้องตอบสายตาผู้ใหญ่ด้วยความเด็ดเดี่ยว “ที่ผมมาส่งวันนี้ เพราะพายเผลอทำกระเป๋าสตางค์ตกในรถผมครับ ผมไม่ชอบค้างคาใจ เลยอยากเอามาคืนให้ถึงมือเจ้าของด้วยตัวเอง” “อ้อ... งั้นเหรอคะ” คุณหญิงรินดาผ่อนคลายสีหน้าลงนิดหน่อย “งั้นก็เชิญเข้ามาดื่มน้ำเย็นๆ ในบ้านก่อนสิคะ ดูท่าแดดข้างนอกจะทำให้คนแถวนี้ประสาทเสียไปหมดแล้ว” พายลอบถอนหายใจยาว แต่ความโล่งใจนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อเห็นคุณพ่อของเธอ—‘คุณอรรถ’ ซึ่งเป็นอดีตนายทหารเก่า—ก้าวออกมาจากบ้านพร้อมกับหนังสือพิมพ์ในมือ สายตาคมดุของคนเป็นพ่อกวาดมองผู้มาเยือนคนใหม่ด้วยความระแวดระวัง ราวกับกำลังสแกนภัยคุกคามที่อาจจะมาพรากแก้วตาดวงใจไป “ใครมาน่ะรินดา?” คุณอรรถเอ่ยถามพลางจ้องหน้าธันเขม็ง “เพื่อนพายค่ะคุณพ่อ” พายรีบตอบเสียงอ่อย “วิศวะ?” คุณอรรถถามทันทีหลังจากเห็นสัญลักษณ์บนเสื้อช็อปที่ธันเผลอพกติดมาในถุงผ้า “สายแข็งนะเราน่ะ... เข้ามานั่งสิ อยากรู้เหมือนกันว่าเด็กสมัยนี้จะกล้าเผชิญหน้ากับคนรุ่นผมได้สักกี่น้ำ” ธันไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่พยักหน้ารับอย่างนอบน้อม ก่อนจะเดินตามเข้าบ้านไป ทิ้งให้พายยืนเคว้งอยู่หน้าประตูบ้านด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่สมรภูมิที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ภายในห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งอย่างหรูหราแต่ดูอบอุ่น ธันนั่งลงบนโซฟาหนังสีน้ำตาลอย่างสำรวม พายรีบไปรินน้ำมาเสิร์ฟด้วยอาการมือไม้สั่นจนเกือบจะทำแก้วแตก ดีที่ธันเอื้อมมือไปประคองแก้วไว้ได้ทัน สายตาที่เขามองพายมันเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเย็นชา ทำให้หัวใจที่เต้นรัวของพายค่อยๆ สงบลงบ้าง “คุณธันเรียนอยู่ปีไหน?” คุณอรรถเปิดบทสนทนาด้วยน้ำเสียงดุดัน “ปี 3 ครับท่าน” “แล้วชอบพายตรงไหน?” “แคก!” พายที่เพิ่งดื่มน้ำเข้าไปสำลักจนหน้าแดงก่ำ “คุณพ่อคะ! ถามอะไรแบบนั้นล่ะ!” ธันหันมามองพายแวบหนึ่งก่อนจะยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่พายไม่เคยเห็นมาก่อน มันดูจริงใจและแฝงความหมายบางอย่างที่ทำให้เธอนิ่งอึ้งไป “ผมไม่ได้ชอบที่เขาเป็นคนสมบูรณ์แบบครับท่าน แต่ผมชอบที่เขาเป็น ‘พาย’... คนที่มักจะทำอะไรโก๊ะๆ จนผมต้องคอยตามแก้ปัญหาให้เสมอ... มันน่ารำคาญดีครับ แต่ก็ขาดไม่ได้” คำตอบของธันทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน คุณหญิงรินดาหันไปสบตากับสามีแล้วอมยิ้ม ส่วนพายได้แต่นั่งก้มหน้าซ่อนใบหน้าที่ร้อนผ่าวราวกับจะระเบิดออกมา ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความอบอุ่น เสียงโทรศัพท์มือถือของธันก็ดังขัดจังหวะขึ้น เขาขอตัวออกไปคุยที่ระเบียง พายจึงถือโอกาสเดินตามออกไปเพื่อจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับทำให้หัวใจหล่นวูบ ธันยืนหันหลังให้เธอ ใบหน้าเคร่งเครียด มือข้างหนึ่งขยี้ผมตัวเองอย่างรุนแรงขณะฟังเสียงจากปลายสาย “ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ไป! พ่อจะให้ผมไปดูตัวกับคนแบบนั้นได้ยังไง ในเมื่อตอนนี้... ผมมีคนที่ต้องดูแลอยู่แล้ว!” พายชะงักกึก ความรู้สึกมวนท้องที่ไม่ได้เกิดจากการเขินอายเข้ามาแทนที่ คนที่ธันบอกว่าต้องดูแล... คือใคร? และ ‘การดูตัว’ ที่เขาพูดถึง มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่? ความเงียบงันยามค่ำคืนราวกับจะบีบคั้นให้ความลับที่ธันเก็บซ่อนไว้ค่อยๆ เผยออกมาทีละน้อย พร้อมกับความรู้สึกของพายที่เริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง ธันหันกลับมาเห็นพายที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงประตู เขารีบกดตัดสายทันที ใบหน้าของเขาดูซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสบตาเธอ “พาย... ฟังฉันก่อนนะ เรื่องเมื่อกี้...” “พี่ธัน...” พายเรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่สั่นพร่า “คนที่เราต้องดูแล... คือใครคะ?” ธันนิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ เขายื่นมือออกมาหมายจะแตะไหล่เธอ แต่แล้วเขาก็ชะงักมือไว้แค่นั้น ดวงตาของเขาดูหม่นแสงลงเหมือนกำลังแบกรับความลับที่หนักอึ้งเกินกว่าจะบอกให้เธอรู้ในตอนนี้ "ฉันยังบอกตอนนี้ไม่ได้... แต่ได้โปรด เชื่อใจฉันได้ไหมพาย?" สิ้นเสียงธัน รถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ที่ไม่คุ้นตาก็พุ่งเข้ามาจอดสนิทหน้าบ้านรั้วขาว ชายร่างสูงในชุดสีดำสนิทก้าวลงจากรถพร้อมกับจดหมายในมือซองหนึ่ง เขาเดินตรงมาที่หน้าบ้านและหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที “นายน้อยครับ... คุณท่านให้มารับตัวกลับไปจัดการธุระที่ค้างคาให้จบครับ” ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ ชาพีชหวานน้อยจะรีบมาต่อตอนหน้าให้ทันใจทุกคนเลยค่ะ!