อดีตของธัน

"คีย์... แกต้องการอะไรกันแน่" เสียงของธันต่ำพร่า ทว่าแฝงไปด้วยแรงปะทะที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ สายตาของเขาจดจ้องไปยังซองเอกสารสีน้ำตาลในมือของอีกฝ่ายด้วยแววตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก พายที่ยืนอยู่ข้างหลังธันสัมผัสได้ถึงไอความเครียดที่แผ่ออกมาจากแผ่นหลังกว้างของคนตัวสูง เธอทำได้เพียงกำชายเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น พยายามหายใจให้เบาที่สุด คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางที่กะพริบติดๆ ดับๆ ทำให้ใบหน้าของเขาดูบิดเบี้ยวจนน่ากลัว "ความลับที่แกเก็บไว้ใต้คราบวิศวะผู้แสนดีไงล่ะ ธัน... ถ้าน้องพายรู้ว่าคนในภาพนี้คือใคร วันนั้นที่แกบอกว่าแก 'ไม่มีใคร' มันจะยังเป็นคำพูดที่น่าเชื่อถืออยู่หรือเปล่านะ?" ธันไม่ได้โต้ตอบทันที เขาเพียงแต่ขยับตัวบังพายให้พ้นจากสายตาคุกคามของคีย์อย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่ดูน่ากลัวกว่าการตะคอก "อยากทำอะไรก็ทำ แต่อย่ามาล้ำเส้นคนของฉัน" เมื่อร่างของคีย์เดินหายไปในความมืดพร้อมเสียงหัวเราะที่ทิ้งไว้ให้ระคายหู ธันกลับยืนนิ่งค้างอยู่นาน มือหนาที่กำหมัดแน่นเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย พายมองเห็นความเปราะบางที่เขาซ่อนไว้ภายใต้มาดขี้เก๊กเป็นครั้งแรก ความเงียบที่ปกคลุมทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งจนน่าอึดอัด "ธันคะ..." พายแตะแขนเขาเบาๆ ธันถอนหายใจยาว ก่อนจะหันมามองคนตัวเล็กที่ทำหน้าตาตื่นตระหนก เขายกยิ้มมุมปากเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้มันกลับดูหม่นหมองจนใจคนมองไหววูบ "กลับห้องกันเถอะพาย ที่นี่ไม่ใช่ที่คุย" ภายในห้องพักของธัน เงียบสงัดจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน พายนั่งขดตัวอยู่บนโซฟา มองดูคนตัวสูงที่เดินไปมาไม่ยอมหยุด ก่อนเขาจะตัดสินใจทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามแล้วเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง "ฉันไม่ได้อยากให้เธอรู้เรื่องนี้หรอกนะ..." เขาเริ่มด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "เรื่องของฉัน... กับผู้หญิงในซองนั่น" พายเงียบฟัง เธอไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยถามชื่อ เพราะรู้ดีว่าช่วงเวลานี้ธันกำลังรวบรวมเศษเสี้ยวของความทรงจำที่แตกสลายออกมาเล่าให้เธอฟัง "เขาชื่อริน... เป็นคนเดียวที่เคยเห็นตัวตนจริงๆ ของฉัน ก่อนที่ฉันจะกลายเป็นคนปากร้ายและเย็นชาแบบนี้" ธันหลับตาลง ภาพในอดีตฉายชัดในหัว "เราไม่ได้เลิกกันเพราะไม่รัก แต่เลิกกันเพราะฉันเองที่ผลักไสเขาออกไปในวันที่ฉันไม่มีอะไรเลย แม้แต่ศักดิ์ศรี... คีย์มันรู้เรื่องนี้ดี มันจ้องจะขุดเรื่องนี้มาทำลายชีวิตฉันตั้งแต่เข้ามหาลัยมาแล้ว" "ทำไมต้องทำถึงขนาดนั้นคะ?" พายถามเสียงเบา "เพราะความอิจฉาไงล่ะ พาย" ธันแค่นยิ้มขมขื่น "พ่อของคีย์กับพ่อของฉันเป็นคู่แข่งทางธุรกิจกันมาตลอด และคีย์ก็มองว่าฉันเป็นก้างชิ้นใหญ่ที่ต้องกำจัด เรื่องของริน... มันเป็นจุดอ่อนเดียวที่ฉันยอมให้ใครรู้ไม่ได้ เพราะถ้าเรื่องนี้หลุดไป ครอบครัวของรินจะเดือดร้อน และฉัน... ก็จะไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุขแบบนี้" พายลุกขึ้นเดินไปนั่งข้างๆ เขาอย่างแผ่วเบา เธอกุมมือหนาที่เย็นเฉียบของคนข้างกายไว้มั่น ความซุ่มซ่ามและความโก๊ะที่เคยมีดูเหมือนจะเลือนหายไป เหลือเพียงความอ่อนโยนที่เธออยากมอบให้เขาทั้งหมด "ธันคะ... อดีตมันเป็นแค่บทเรียนค่ะ ไม่ว่าใครในนั้นจะเป็นยังไง แต่มันก็ไม่มีทางเปลี่ยนปัจจุบันได้หรอกนะคะ ถ้าพายจะบอกว่าพายไม่ได้สนใจว่าเมื่อก่อนธันจะเป็นยังไง พายจะดูเหมือนคนใจง่ายไหมคะ?" ธันหันมามองพายเต็มตา แววตาของเขาที่เคยว่างเปล่ากลับเริ่มมีความหวังขึ้นมาอย่างน่าประหลาด "เธอนี่มัน... แปลกคนจริงๆ นะ ยัยเด็กบ๊อง" "บ๊องแต่รักจริงนะคะ!" พายสวนกลับพร้อมใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำ ธันหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นครั้งแรกในรอบคืน ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนพายรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา "อย่ามาทำตัวน่ารักให้มันมากนักเลย เดี๋ยวฉันก็กลั้นใจไม่อยู่หรอก" ทว่าท่ามกลางความหวานชื่นที่เริ่มก่อตัว เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงจนทั้งสองสะดุ้งสุดตัว ไม่ใช่เสียงเคาะห้องทั่วไป แต่มันเหมือนการทุบประตูเพื่อบุกรุก พายขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัย ส่วนธันมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกชื่อที่ดังแทรกเข้ามา "ธัน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าเธอกลับมาแล้ว!" เสียงของผู้หญิงที่ดังมาจากหน้าประตูทำให้ธันหน้าถอดสีไปในพริบตา ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน เขาหันมาสบตาพายด้วยความตื่นตระหนกที่พายไม่เคยเห็นมาก่อน "นั่น... รินเหรอ?" พายถามด้วยเสียงสั่นระริก ธันไม่ได้ตอบ แต่เขารีบวิ่งไปที่ประตูทว่ายังไม่ทันจะถึงมือจับ เสียงไขกุญแจสำรองที่ดัง 'แก๊ก' จากฝั่งคนนอกก็ทำให้ประตูเปิดอ้าออกเผยให้เห็นหญิงสาวใบหน้าสวยคมในชุดเดรสสีดำที่ยืนหอบหายใจรุนแรงอยู่หน้าห้อง พร้อมกับสายตาที่จ้องมองมายังพายด้วยความเกลียดชังอย่างปิดไม่มิด "ธัน... ในที่สุดฉันก็หาเธอเจอ" หญิงสาวคนนั้นเอ่ยพร้อมน้ำตาที่คลอเบ้า "เอกสารในมือคีย์... มันแค่เรื่องโกหก แต่ความจริงที่ฉันท้องลูกของเธอ... มันคือเรื่องจริง!" ชาพีชหวานน้อยหวังว่าตอนนี้นักอ่านทุกคนจะลุ้นจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะเหมือนกับไรท์นะคะ เตรียมตัวรับมือกับความวุ่นวายในตอนหน้าให้ดีค่ะ!