ป๊อปคอร์นละลายใจ

"ถ้าคิดจะซื้อป๊อปคอร์นไซส์ยักษ์ขนาดนี้ เราก็คงต้องนั่งดูหนังเรื่องนี้ไปจนจบชีวิตแล้วล่ะมั้งคะ" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทของธันดังขึ้นท่ามกลางความมืดสลัวภายในโรงภาพยนตร์ เขาไม่ได้หันมามองพายเลยสักนิด สายตายังคงจับจ้องไปที่จอหนังตัวอย่าง แต่ฝ่ามือหนากลับเอื้อมมาคว้ากล่องป๊อปคอร์นจากมือฉันไปวางไว้ที่วางแขนตรงกลางระหว่างเราทั้งคู่ด้วยท่าทางถือสิทธิ์ พายเม้มปากแน่น ความรู้สึกประหม่าตีรวนอยู่ในอกจนอยากจะมุดหนีไปอยู่ใต้ที่นั่ง นี่มันไม่ใช่สถานการณ์ที่วางแผนไว้นี่นา! มินนี่ตัวดีน่ะเหรอ? หายวับไปกับตาอ้างว่าจะไปซื้อน้ำเพิ่มแล้วทิ้งให้ฉันมาติดแหง็กอยู่ในความมืดกับ ‘รุ่นพี่วิศวะขี้เก๊ก’ สองต่อสองแบบนี้ "พายแค่คิดว่า... เผื่อไว้ก่อนไงคะ เผื่อมันไม่อร่อยจะได้มีอย่างอื่นให้เคี้ยวเล่น" ฉันตอบเสียงอ้อมแอ้ม พยายามขยับตัวออกห่างจากท่อนแขนแกร่งที่ขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะเกยกัน "เหรอคะ?" ธันเลิกคิ้วมองเสี้ยวหน้าของฉันในความมืด แววตาคมกริบคู่นั้นมีประกายวูบไหวบางอย่างที่ฉันอ่านไม่ออก "แต่ดูเหมือนตอนนี้คนข้างๆ พี่จะเคี้ยวแก้มตัวเองจนจะกลายเป็นป๊อปคอร์นไปแล้วนะ ไม่หิวหรือไง" คำพูดหยอกล้อนั่นทำให้ความร้อนพุ่งขึ้นมาที่ใบหน้าทันที พายรีบคว้าป๊อปคอร์นเข้าปากประทังความตื่นเต้น แต่เพราะความซุ่มซ่ามที่เป็นนิสัยประจำตัว ปลายนิ้วฉันดันไปเกี่ยวโดนมือของธันที่กำลังเอื้อมมาหยิบเมล็ดข้าวโพดพร้อมกันพอดี กระแสไฟฟ้าบางอย่างวิ่งผ่านปลายนิ้วไปถึงหัวใจ บรรยากาศเงียบงันลงทันที เสียงดนตรีประกอบหนังที่กำลังเร่งจังหวะไม่ได้ช่วยให้หัวใจที่เต้นรัวของฉันสงบลงเลย ธันไม่ได้ชักมือกลับ เขากลับใช้นิ้วชี้แตะเบาๆ ที่หลังมือฉัน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นกุมมือเอาไว้หลวมๆ ในถังป๊อปคอร์นใบนั้น ความอบอุ่นจากมือเขามันแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนฉันไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "ธัน... ปล่อยมือเถอะค่ะ เดี๋ยวคนเห็น" ฉันกระซิบเสียงสั่น "ในโรงหนังมืดขนาดนี้ ใครเขาจะมาสนคนสองคนคะ" ธันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแรงบีบที่มือกลับกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ราวกับเขากำลังต้องการยืนยันว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตรงนี้คือเรื่องจริง "แล้วอีกอย่าง... พี่ก็ไม่ได้แคร์คนอื่นอยู่แล้ว" พายหันไปมองเขาเต็มตา ในความสลัวของแสงจากจอภาพ ฉันเห็นใบหน้าด้านข้างที่ดูเคร่งขรึมและตั้งใจ ธันไม่ใช่คนหวานหู ไม่ใช่คนที่จะมาพร่ำบอกความรู้สึก แต่ทุกการกระทำของเขากลับทำให้ฉันหวั่นไหวจนแทบเสียอาการ นี่เขาเป็นคนเดียวกับวิศวะปากร้ายที่ชอบไล่ให้ฉันไปไกลๆ จริงๆ ใช่ไหมนะ? แต่แล้วความสุขสั้นๆ ก็ต้องชะงักลง เมื่อเสียงโทรศัพท์ของธันสั่นครืดอยู่ในกระเป๋ากางเกง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะปล่อยมือฉันแล้วหยิบมันขึ้นมาดู แสงจากหน้าจอสะท้อนใบหน้าของเขาให้เห็นความกังวลที่ฉายชัดขึ้นมาในฉับพลัน ธันชะงักไปครู่ใหญ่ ก่อนจะอ่านข้อความนั้นซ้ำๆ นิ้วโป้งของเขาเกร็งแน่นจนขึ้นสี "มีอะไรหรือเปล่าคะ?" ฉันถามด้วยความเป็นห่วง ธันหันมาสบตาฉัน ดวงตาคู่นั้นดูสับสนและเต็มไปด้วยคำถามที่เขาไม่อาจเอ่ยออกมาได้ เขาเม้มปากแน่นก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลงอย่างรวดเร็วและหันไปมองจอหนังตามเดิม แต่ฉันสังเกตเห็นว่ามือของเขาที่วางอยู่บนที่พักแขนเริ่มกำแน่นจนสั่นเล็กน้อย "ไม่มีอะไรค่ะ หนังเริ่มแล้ว... ดูไปเถอะ" คำพูดนั้นดูเป็นปกติ แต่โทนเสียงของเขากลับเย็นเยียบจนฉันรู้สึกหนาวไปถึงกระดูกสันหลัง พายอยากจะถามต่อ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับกดดันจนฉันไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยคำใดออกมาอีก จนกระทั่งหนังดำเนินไปถึงช่วงกลางเรื่อง เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเครื่องของฉันเอง ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความปริศนาที่ส่งมาจากเบอร์ที่ไม่มีชื่อปรากฏขึ้นบนหน้าจอ *‘อย่าเชื่อใจคนที่นั่งข้างๆ เธอ... ความลับที่เขาซ่อนไว้ มันจะทำให้เธอเสียใจมากกว่าที่เธอคิดนะ พาย’* ลมหายใจของฉันสะดุดกึก พายค่อยๆ หันไปมองคนข้างกายที่กำลังนั่งนิ่งราวกับรูปปั้น ธันไม่ได้ดูหนังอีกต่อไปแล้ว สายตาของเขาจับจ้องไปที่จุดใดจุดหนึ่งในความมืดด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง และในเสี้ยววินาทีนั้นเองที่เขาก็หันมามองฉันพอดี แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่ธันที่แสนดีที่ฉันรู้จักอีกต่อไป... แต่มันคือธันที่มีความลับดำมืดบางอย่างซ่อนอยู่ "พาย... ออกไปจากที่นี่กับพี่เดี๋ยวนี้" ธันคว้าข้อมือฉันแน่นจนเจ็บ "อย่าถามอะไรทั้งนั้น วิ่งไปที่ลานจอดรถ แล้วสตาร์ทรถรอพี่!" เขาลุกขึ้นพรวดพราดฉุดกระชากให้ฉันต้องวิ่งตามออกไปจากโรงหนังท่ามกลางสายตาไม่พอใจของผู้คนรอบข้าง แต่ก่อนที่ฉันจะก้าวพ้นประตูโรงภาพยนตร์ ร่างสูงของใครบางคนที่ยืนรออยู่ในความมืดตรงทางออกก็ก้าวออกมาขวางทางเราไว้ "จะรีบไปไหนล่ะครับ คุณธัน... ความลับของนาย เพิ่งจะเริ่มเฉลยเองนะ" คนคนนั้นคือ ‘คีย์’ ที่แสยะยิ้มออกมาในความมืด พร้อมกับโชว์ซองเอกสารสีน้ำตาลในมือที่สั่นประสาทที่สุดในชีวิต ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามการเติบโตของยัยเด็กบริหารจอมโก๊ะและวิศวะขี้เก๊กกันมาถึงตอนนี้นะคะ!