นัดเดทแรก

“พี่ธัน... นี่พี่หลงทางหรือว่าจงใจพาฉันเดินวนมาหน้าร้านขายตุ๊กตารอบที่สามแล้วคะ?” ฉันเอ่ยถามพลางกระชับสายกระเป๋าสะพายแน่น แอบชำเลืองมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เดินนำหน้าด้วยท่าทีสุขุมราวกับกำลังสำรวจพื้นที่วางระเบิด ไม่ใช่เดินเลือกซื้อตั๋วหนังในห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองแบบนี้ ธันหยุดกึกทันที เขาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับฉัน ดวงตาคมกริบคู่นั้นซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ภายใต้แว่นตากันแดดที่เขาเพิ่งถอดออก ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งสนิทเริ่มขึ้นสีระเรื่อจางๆ บริเวณสันกราม “เธอนั่นแหละที่เดินเบลอจนเกือบจะชนถังขยะไปสามรอบ ฉันแค่เดินนำ... ไม่ได้เดินวน” เขาตอบเสียงเรียบ แต่จังหวะการเว้นวรรคคำดูตะกุกตะกักอย่างมีพิรุธ “แล้วก็นะ... ไม่ต้องทำหน้ามุ่ยขนาดนั้น แค่หนังรอบหกโมงเย็น เดี๋ยวก็ทัน” “แต่พี่บอกว่าเรื่อง ‘The Last Frontier’ รอบนี้ที่นั่งเต็มหมดแล้วไม่ใช่เหรอคะ? ทำไมเมื่อกี้ตอนฉันแอบเห็นพี่กดจองในมือถือ มันถึงขึ้นว่าเหลือที่นั่งคู่สุดท้ายล่ะ?” ฉันจ้องเขม็งอย่างจับผิด ธันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่นพร้อมกระแอมไอเบาๆ “...ระบบมันรวน มั้ง” ฉันแอบอมยิ้มจนแก้มตุ่ย นี่คือ ‘ธัน’ คนขี้เก๊กที่ปากแข็งจนน่าหมั่นไส้ แต่กลับยอมกดจองที่นั่งคู่ให้ฉันทั้งที่ตัวเองเคยบ่นว่าหนังแนวโรแมนติกแฟนตาซีแบบนี้มันไร้สาระสิ้นดี ความโก๊ะของฉันอาจจะทำให้เรื่องวุ่นวายไปบ้าง แต่วันนี้ฉันตั้งใจจะทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่ที่สุด... อย่างน้อยก็ต้องไม่สะดุดขาตัวเองล้มต่อหน้าเขาเด็ดขาด! เราเดินเข้าสู่โรงภาพยนตร์ ท่ามกลางบรรยากาศแอร์เย็นฉ่ำที่ทำเอาฉันสั่นเบาๆ ไม่ใช่เพราะหนาวหรอกนะคะ แต่เป็นเพราะกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้จางๆ จากตัวคนข้างๆ นี่ต่างหากที่ทำให้ใจฉันเต้นผิดจังหวะ “นั่งลงสิ” ธันบอกพลางดึงเก้าอี้ให้นั่งเบาๆ ฉันหย่อนตัวลงอย่างระมัดระวัง แต่ทว่า... จังหวะที่ฉันจะพิงหลัง ความซุ่มซ่ามประจำตัวก็ทำงาน! แขนเสื้อดันไปเกี่ยวเข้ากับที่วางแขนจนตัวฉันถลาไปข้างหน้าอย่างช่วยไม่ได้ หมับ! มือหนาของธันคว้าต้นแขนฉันไว้ได้ทันท่วงที แรงกระชากนั้นทำให้ฉันเซเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนเขาชั่วขณะ กลิ่นหอมสะอาดแบบผู้ชายที่คุ้นเคยอบอวลอยู่รอบตัวจนลมหายใจฉันติดขัด “...บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าซน” เขาพึมพำ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นนิดๆ เหมือนกำลังสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างไว้ มือที่จับแขนฉันอยู่ไม่ได้ปล่อยออกทันที แต่บีบกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย “ถ้าฉันคว้าไว้ไม่ทัน เธอคงได้ไปนอนกองกับพื้นโรงหนังให้คนทั้งห้างสมน้ำหน้าแน่” “ก็... มันอุบัติเหตุนี่คะ” ฉันเถียงเสียงอ้อมแอ้ม หน้าแดงก่ำจนไม่กล้าสบตาเขา “อุบัติเหตุบ่อยขนาดนี้ สงสัยต้องล่ามโซ่ไว้ติดตัวซะแล้วมั้ง” คำพูดนั้นทำให้หัวใจฉันแทบจะกระโดดออกมาเต้นระบำข้างนอก ธันไม่ใช่คนหวานหู แต่ทุกครั้งที่เขาพูดจาถากถาง มักจะมีความเป็นห่วงซ่อนอยู่ในนั้นเสมอ เรานั่งดูหนังกันไปได้ครึ่งเรื่อง ความเงียบในโรงหนังไม่ได้ทำให้อึดอัด แต่กลับทำให้ฉันรับรู้ได้ถึงความตึงเครียดบางอย่างจากคนข้างๆ มือของธันวางอยู่บนที่พักแขน ห่างจากมือฉันเพียงแค่คืบเดียว ทว่า... ก่อนที่บรรยากาศจะหวานหยดไปมากกว่านี้ เสียงสั่นเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของฉันก็ดังขึ้นแทรกความเงียบ ฉันหยิบขึ้นมาดูท่ามกลางแสงสลัวจากจอภาพยนตร์ ข้อความปริศนาจากเบอร์แปลกหน้าที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ [อย่าหลงระเริงไปกับความใจดีจอมปลอมของมัน พาย... หันไปมองที่ประตูทางออกแถว G ตอนนี้สิ แล้วเธอจะรู้ว่าความลับที่มันปิดบังไว้ มันน่ากลัวกว่าที่เธอคิด] มือฉันสั่นเทาโดยอัตโนมัติ ธันหันมามองด้วยสายตาฉงน “เป็นอะไรไป? หน้าซีดเชียว” ฉันไม่ตอบ แต่ค่อยๆ เหลือบสายตาไปทางประตูทางออกแถว G ตามคำสั่งนั้น หัวใจเต้นรัวจนแทบไม่ได้ยินเสียงหนังที่ฉายอยู่ตรงหน้า และในความมืดสลัวนั้น ฉันเห็นเงาของใครบางคนยืนพิงผนังอยู่... ร่างนั้นสวมฮู้ดสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกปิดไว้ภายใต้หมวก แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ คือสร้อยข้อมือที่มีจี้รูปตัวอักษร ‘P’ ซึ่งเป็นเส้นเดียวกับที่ฉันเคยทำหายไปเมื่อสัปดาห์ก่อน! คนคนนั้นยิ้มให้ฉันผ่านความมืด ก่อนจะชูรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาให้ดู... มันเป็นรูปฉันกับธันที่กำลังเดินเข้าห้างด้วยกันเมื่อชั่วโมงที่แล้ว! “พี่ธันคะ...” ฉันเรียกเขาเสียงสั่นพลางบีบมือเขาแน่น “คนนั้น... คนที่ยืนอยู่ตรงประตู... เขาเป็นใครคะ?” ธันหันขวับไปมองตามสายตาฉันทันที ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เขากำลังจะลุกขึ้น ร่างปริศนาก็หายลับไปในความมืด เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นกำยานจางๆ ที่ทำให้ฉันรู้สึกวิงเวียนศีรษะจนแทบประคองตัวไม่อยู่ ชาพีชหวานน้อยหวังว่าหัวใจของรี้ดทุกคนจะยังเต้นเป็นปกติหลังจากอ่านตอนนี้จบนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่าข้อความปริศนานี้เป็นฝีมือใครกันแน่ค่ะ!