ความคิดถึงที่ไม่มีใครรู้

“พี่ธันคะ! ถ้าจะมองกันขนาดนี้ เอาปากกาเมจิกมาเขียนชื่อลงบนหน้าพายเลยไหมคะ จะได้ไม่ต้องจ้องจนเหมือนจะทะลุแบบนี้!” พายแหวขึ้นกลางโต๊ะอ่านหนังสือห้องสมุดคณะวิศวะฯ กลิ่นไอของหนังสือเก่าและแผ่นกระดาษกองโตไม่ได้ทำให้บรรยากาศตรงหน้าผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตของพายจ้องเขม็งไปยังคนตรงหน้าที่เอาแต่นั่งเท้าคางมองเธอไม่วางตา มือหนาของธันขยับปากกาในมือเล่นไปมาท่ามกลางความเงียบที่กดดันจนคนรอบข้างต้องรีบก้มหน้าหนี ธันไม่ได้สะทกสะท้านกับเสียงโวยวายของยัยตัวดี เขาเพียงแค่เลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นช้าๆ ก่อนจะใช้นิ้วชี้เคาะเบาๆ ลงบนสมุดเลคเชอร์ที่เขาสรุปให้พาย “สมาธิหายไปไหนหมด พาย? หรือที่จ้องฉันอยู่ตอนนี้ เพราะกำลังนึกถึง ‘พี่คีย์’ ของเธออยู่?” คำถามที่ฟังดูเหมือนราบเรียบ แต่น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นกลับเจือไปด้วยความหงุดหงิดที่ปิดไม่มิด พายชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเบะปากใส่ “พี่คีย์เขาแค่มาทักทายเรื่องงานกิจกรรมค่ะ จะอะไรนักหนาคะเนี่ย คนขี้เก๊กนี่ไม่มีเรื่องอื่นให้คิดนอกจากหาเรื่องประชดประชันหรือไงคะ?” “ฉันไม่ได้หาเรื่องประชด” ธันวางปากกาลงเสียงดัง ‘กึก’ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนพายสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “แต่ฉันแค่รู้สึกว่า... พายเสียเวลากับคนอื่นมากเกินไป” หัวใจของพายเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ เธอพยายามเบนสายตาหนี แต่ภาพสะท้อนในดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับกักขังเธอเอาไว้ ราวกับว่าในสายตาของธัน... โลกทั้งใบของเขาเหลือเพียงแค่ภาพสะท้อนของเธอคนเดียวเท่านั้น ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา พายรู้สึกเหมือนชีวิตมีอะไรขาดหายไป ทุกครั้งที่ไม่มีเสียงทักแชทจากธันเด้งขึ้นมา หรือไม่มีสายตาคอยดุเมื่อเธอทำอะไรโก๊ะๆ หัวใจของเธอก็โหวงเหวงอย่างบอกไม่ถูก เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า ความรู้สึกที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด มันไม่ได้เป็นแค่ความรู้สึกขอบคุณที่พี่รหัสคนนี้คอยช่วยเหลือ แต่มันคือ... ‘ความเคยชิน’ ที่กลายเป็น ‘ความสำคัญ’ ไปแล้ว “แล้ว... แล้วมันทำไมคะ?” พายถามเสียงอ้อมแอ้ม พยายามจะก้มหน้าลงซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อ ธันนิ่งไปครู่หนึ่ง นิ้วมือของเขาขยับคล้ายจะเอื้อมไปแตะกลีบปากของคนตรงหน้า แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะถอนหายใจยาว แล้วหยิบสมุดเลคเชอร์เลื่อนไปตรงหน้าพาย “ไม่มีอะไร... รีบอ่านให้จบ วันนี้ฉันจะไปส่งเธอที่หอ ถ้ามัวแต่เล่นตัว ฉันจะโยนเธอทิ้งไว้กลางทางจริงๆ ด้วย” คำพูดปากร้ายที่แฝงความห่วงใยตามสไตล์คนซึนทำเอาพายแอบอมยิ้ม เธอคว้าสมุดเลคเชอร์มาไว้ในอ้อมอก ก่อนจะแอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของธันที่กำลังหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านต่อ พี่ธันคนนี้แหละ... คนที่ชอบทำเป็นเย็นชา แต่ทุกครั้งที่เธอมีปัญหา เขากลับเป็นคนแรกที่โผล่มาเสมอ ในตอนที่ความเงียบเข้าครอบงำ พายก็ได้แต่ตั้งคำถามในใจ... ถ้าวันหนึ่งพี่ธันหายไปจริงๆ เธอจะทนไหวไหมนะ? “พี่ธันคะ...” พายเรียกแผ่วเบา “ว่าไง” ธันตอบโดยไม่เงยหน้าจากหนังสือ “ถ้าวันหนึ่งพายหายไป... พี่จะตามหาพายไหมคะ?” มือที่พลิกหน้ากระดาษของธันชะงักกึกทันที เขาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเงยหน้าขึ้น สายตาของเขาเปลี่ยนไป... มันลุ่มลึกและมีความหมายบางอย่างที่พายอ่านไม่ออก “เธอคิดว่าคนอย่างฉัน... จะปล่อยให้ของสำคัญหายไปไหนได้ง่ายๆ งั้นเหรอ?” หัวใจพายเหมือนถูกกระชากด้วยประโยคสั้นๆ นั้น แต่มันยังไม่ทันจะได้เต้นแรงไปกว่านี้ เสียงโทรศัพท์มือถือของพายก็สั่นรัวขึ้นมาบนโต๊ะ หน้าจอที่สว่างวาบเผยให้เห็นข้อความจากเบอร์แปลกที่ส่งเข้ามาซ้ำๆ ‘ระวังตัวไว้ให้ดี... คนที่เธอคิดว่าไว้ใจที่สุด อาจจะเป็นคนที่ทำร้ายเธอที่สุดในตอนจบ’ พายหน้าซีดเผือดขณะอ่านข้อความนั้น เธอรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู แต่ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนอีกข้อความหนึ่งก็ดังขึ้นพร้อมรูปถ่าย... มันเป็นรูปของเธอและธันในห้องสมุดตอนนี้ มุมกล้องที่ถ่ายจากด้านหลังอย่างชัดเจน! ธันเห็นท่าทางที่ผิดปกติของพาย เขารีบชะโงกหน้ามามองหน้าจอ และในวินาทีที่เขากำลังจะเอ่ยปากถามนั้นเอง ข้อความสุดท้ายก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอของพาย... ‘ดูข้างหลังเธอสิ พาย’ ชาพีชหวานน้อยหวังว่าหัวใจของรี้ดทุกคนจะยังเต้นเป็นปกติหลังจากอ่านตอนนี้จบนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่าข้อความปริศนานี้เป็นฝีมือใครกันแน่ค่ะ!