วันหยุดปิดเทอม

"ถ้าจะทำหน้ามุ่ยขนาดนั้น ก็วางโทรศัพท์ลงแล้วไปหาอะไรทำอย่างอื่นเถอะยัยพาย!" เสียงมินนี่แว้ดใส่ผ่านสายโทรศัพท์ ทำเอาพายที่กำลังนอนกลิ้งไปมาบนเตียงนุ่มจนผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ สองสัปดาห์แล้ว... สองสัปดาห์เต็มๆ ที่หน้าจอสมาร์ทโฟนของเธอไม่มีการแจ้งเตือนจาก 'พี่ธัน' เลยสักครั้ง ไม่แม้แต่สติกเกอร์รูปแมวหน้าตายที่เขาชอบส่งมาถามว่า 'กินข้าวยัง' "มินนี่... แกคิดว่าเขาจะลืมฉันไปแล้วหรือเปล่า?" พายถามเสียงอ่อย พลิกตัวนอนหงายมองเพดานห้องที่ดูว่างเปล่าเหลือเกิน "ลืมบ้านแกสิ! วิศวะปีสามโปรเจกต์ท่วมหัวขนาดนั้น เขาคงไม่มีเวลามานั่งโพสต์รูปโชว์หวานหรอกน่า แล้วไอ้พี่คีย์นั่นน่ะ เลิกยุ่งกับเขาหรือยัง?" พายขมวดคิ้ว "พี่คีย์เขาก็ยังส่งข้อความมาถามตลอดว่าปิดเทอมไปเที่ยวไหน... แต่ฉันไม่ได้ตอบหรอกนะ แค่เปิดอ่านผ่านๆ" "ดีมาก! เก็บเนื้อเก็บตัวไว้เถอะยัยซุ่มซ่าม เดี๋ยวพอเปิดเทอมมา พี่ธันเขาก็โผล่มาทวงพื้นที่เองนั่นแหละ" มินนี่วางสายไปแล้ว ทิ้งให้พายจมอยู่กับความคิดตัวเอง ความเงียบของวันหยุดปิดเทอมมันช่างน่าอึดอัดจนน่าหงุดหงิด เธอพยายามหาอะไรทำ ทั้งอ่านหนังสือ ทั้งจัดตู้เสื้อผ้า จนกระทั่งสายตาไปสะดุดกับถุงกระดาษที่วางอยู่มุมห้อง ในนั้นมีเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มตัวใหญ่ที่ธันเคยถอดทิ้งไว้ให้เธอห่มตอนที่เธอไม่สบายในโรงอาหารวันนั้น เธอดึงมันออกมา กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอแดดที่เป็นเอกลักษณ์ของเขายังคงติดอยู่ พายหลับตาลง สูดกลิ่นนั้นเบาๆ ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้น ใครมาเวลานี้? พายรีบวิ่งไปส่องตาแมว หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อเห็นเงาร่างสูงโปร้นที่คุ้นตาผ่านเลนส์ตาแมว เธอรีบเปิดประตูทันที ธันยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดเสื้อยืดสีดำกางเกงยีนส์ที่ดูเซอร์กว่าปกติ ผมที่เคยเซ็ตเป็นทรงดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย ขอบตาเขามีรอยคล้ำเหมือนคนอดนอน แต่สายตาที่เขามองมานั้น... มันลึกซึ้งเสียจนพายแทบลืมหายใจ "พี่ธัน... ทำไม..." "สิบสี่วัน" ธันพูดแทรกขึ้นมา เสียงของเขาแหบพร่าและเย็นชาเหมือนทุกครั้ง แต่นัยน์ตากลับวูบไหว "สิบสี่วันที่ฉันพยายามไม่ทักไป เพราะอยากรู้ว่าถ้าไม่ตามจิก... เธอจะลืมกันไหม" พายยืนอึ้ง มือที่จับขอบประตูกำแน่น "พี่ธันพูดเรื่องอะไรคะ?" ธันก้าวเข้ามาในห้องหนึ่งก้าว กดดันให้พายต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติ กลิ่นอายของความเย็นชาที่เขาแผ่ออกมาทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปเป็นความตึงเครียด "ฉันเห็นรูป... ในสตอรี่เพื่อนเธอ วันที่ไปคาเฟ่กับพี่คีย์นั่นน่ะ" พายเม้มปากแน่น "นั่นมันแค่บังเอิญเจอกันที่ร้านมินนี่นะคะ" "บังเอิญเหรอ?" ธันแค่นหัวเราะ ก่อนจะก้าวประชิดตัวจนลมหายใจของเขาปะทะกับใบหน้าของเธอ "ฉันยุ่งจนแทบบ้าตายอยู่กับโปรเจกต์ แต่ในขณะที่ฉันแทบจะกินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะคิดถึง... เธอกลับมีความสุขอยู่กับคนอื่นงั้นสิ" "พายไม่ได้มีความสุขสักหน่อย!" พายเผลอตวาดกลับด้วยความน้อยใจ "พี่หายไปสองอาทิตย์โดยไม่บอกอะไรเลย พี่มีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้คะ!" ธันชะงัก สายตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงทันที เขายกมือขึ้นเสยผมอย่างหงุดหงิดตัวเอง ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กของพายแล้วดึงเข้าหาตัวจนคนตัวเล็กเซเข้ามาปะทะแผงอกแกร่ง พายได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นรัว... จังหวะมันไม่เป็นระเบียบเหมือนคนกำลังโกรธ แต่มันเหมือนคนกำลัง 'หึง' "ไม่มีสิทธิ์... งั้นเหรอ" ธันพึมพำชิดใบหู เสียงเขาสั่นพร่าเล็กน้อย "พาย... ต่อไปนี้ห้ามไปไหนกับไอ้คีย์อีก ต่อให้บังเอิญเจอก็ห้ามมองหน้ามัน เข้าใจไหม?" พายเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยน้ำใส "ทำไมคะ? พี่เป็นอะไรกับพายกันแน่?" ธันเงียบไปนาน ความเงียบในห้องนั้นกดทับจนแทบหายใจไม่ออก เขาก้มลงมองริมฝีปากอิ่มของเธอ ก่อนจะขยับเข้าใกล้จนปลายจมูกเฉียดกัน พายหลับตาปี๋ หัวใจดวงน้อยเต้นจนแทบจะหยุดทำงาน ทว่า... จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของธันก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เขาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู สีหน้าของธันเปลี่ยนไปฉับพลัน ความอ่อนโยนที่เพิ่งก่อตัวขึ้นหายวับไปกับตา เขากดรับสายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ครับแม่... อะไรนะครับ? เกิดเรื่องแล้วเหรอ?" ธันวางสายแล้วหันมามองพายด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เขาคว้ามือเธอแน่นกว่าเดิม "พาย... พ่อฉัน... พ่อฉันประสบอุบัติเหตุอยู่ที่โรงพยาบาลตอนนี้ พี่ต้องไปเดี๋ยวนี้!" เขารีบวิ่งออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง พายยืนนิ่งงันอยู่กลางห้อง ความอบอุ่นที่เพิ่งได้รับเมื่อครู่มลายหายไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมของเขาที่ยังอบอวลอยู่ในอากาศ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างสั่นเทา ก่อนจะพบข้อความจากเบอร์แปลกหน้าที่ส่งเข้ามาในวินาทีที่เขาก้าวพ้นประตูไป *‘อย่าหลงดีใจไป พาย... ธันเขาไม่ได้มาหาเธอเพราะคิดถึงหรอก เขามาเพื่อจะบอกเลิกเธอต่างหากล่ะ’* ชาพีชหวานน้อยหวังว่าหัวใจของรี้ดทุกคนจะยังเต้นเป็นปกติหลังจากอ่านตอนนี้จบนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่าข้อความปริศนานี้เป็นฝีมือใครกันแน่ค่ะ!