ผลสอบที่น่าตกใจ

“ถ้าสอบตกวิชาสถิติเนี่ย ฉันยอมไปแก้ผ้าวิ่งรอบคณะวิศวะเลยให้ตายเถอะ!” เสียงโวยวายของพายดังลั่นห้องสมุดเงียบกริบ จนบรรณารักษ์ต้องส่งสายตาเขียวปั๊ดมาให้ เธอรีบยกมือไหว้ขอโทษขอโพยก่อนจะทิ้งตัวลงฟุบกับโต๊ะไม้ตัวยาว ใบหน้ากลมๆ ซุกอยู่กับแขนเสื้อด้วยความหมดอาลัยตายอยาก ในขณะที่มินนี่นั่งเคี้ยวขนมกรุบกรอบเสียงดังกร้วมๆ ราวกับไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลย “วิ่งรอบคณะวิศวะเหรอ? แหม... พายคะ ถ้าเธอไปวิ่งสภาพนี้ ธันเขาคงไม่ได้โกรธหรอกนะ แต่เขาอาจจะล็อกตัวเธอไปขังไว้ในห้องแล็บไม่ให้คนอื่นเห็นมากกว่า” พายเงยหน้าขึ้นมาทำตาโต “มินนี่! เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็นไหมล่ะ ผลสอบจะออกในอีกสิบนาทีแล้วนะ ถ้าฉันติดเอฟ (F) วิชาตัวต่อของปีสอง ชีวิตการเรียนในมหาลัยของฉันจบเห่แน่ๆ” ในขณะที่พายกำลังนั่งนับถอยหลังลมหายใจตัวเองอย่างวิตกจริต ประตูห้องสมุดก็เปิดออก ร่างสูงโปร่งในชุดช็อปสีเลือดหมูที่ดูคุ้นตาเดินตรงมาที่โต๊ะของพวกเธอ ธันไม่ได้พูดอะไร เขาทำเพียงแค่วางแก้วโกโก้เย็นลดหวานไว้ตรงหน้าพาย ก่อนจะลากเก้าอี้มานั่งลงข้างๆ อย่างถือวิสาสะ “กินเข้าไป จะได้เลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปขึ้นเขียงสักที” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียบๆ ทว่าแฝงไปด้วยความรำคาญใจที่เจือความห่วงใยไว้อย่างมิดชิด พายชะงัก เธอหยิบแก้วโกโก้ขึ้นมาดูดเบาๆ ความหวานเย็นที่ไหลผ่านลำคอช่วยให้หัวใจที่เต้นรัวเริ่มสงบลง “พี่ธัน... มาทำไมคะ? ไม่ไปเฝ้าห้องแล็บหรือไง” “ก็เห็นใครบางคนบ่นพึมพำว่าถ้าสอบตกจะทำเรื่องบ้าๆ เลยกะจะมาดูหน้าตอนร้องไห้เผื่อจะถ่ายคลิปไว้แบล็กเมล” ธันตอบพลางเปิดแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมาเช็กข้อมูลงานวิจัย แต่สายตาคมกริบคู่นั้นกลับเหลือบมองผลสอบออนไลน์ที่กำลังจะประกาศผ่านหน้าจอของพายอยู่ตลอดเวลา ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณนั้นจนได้ยินเสียงหัวใจของพายเต้นตุบๆ มือบางที่สั่นเทาค่อยๆ กดรีเฟรชหน้าเว็บประกาศผลสอบ ความวิตกกังวลสะท้อนอยู่ในแววตาคู่สวย ในขณะที่ธันเองก็วางแท็บเล็ตลงแล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้จนพายได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอแดดที่ติดตัวเขามา *ติ๊ง!* หน้าจอเปลี่ยนเป็นตารางคะแนน ตัวเลขสีแดงและเขียวสลับกันไปมา พายหลับตาปี๋ไม่กล้าดู “ดูสิ” ธันกระซิบข้างหู น้ำเสียงนุ่มลงจนน่าตกใจ “ลืมตา” พายค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองหน้าจอ สิ่งที่เห็นทำให้ลมหายใจเธอแทบหยุดชะงัก วิชาสถิติที่เธอคิดว่าทำได้ไม่ถึงครึ่งกลับปรากฏตัวเลขเกรด B+ เด่นหราอยู่ตรงนั้น รวมถึงวิชาอื่นๆ ที่เธอคิดว่าจะร่วงแน่ๆ ก็ผ่านฉลุยทุกตัว “ทะ...ทำไม...” พายหันไปมองหน้าคนข้างๆ ด้วยความมึนงง “เป็นไปได้ยังไงคะ? ฉันจำได้ว่าข้อสอบข้อสุดท้ายฉันมั่วสูตรไปตั้งครึ่งห้อง!” ธันยักไหล่ ปิดหน้าจอแท็บเล็ตของตัวเองแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ท่าทางวางมาดขี้เก๊กแบบฉบับวิศวะกลับมาอีกครั้ง “ก็เพราะเธอโง่ไง เลยต้องสอนเยอะกว่าคนอื่น สรุปคือโชคดีที่ติวเตอร์เธอเก่ง... จบนะ” “ติวเตอร์? หมายถึงพี่ธันเหรอ?” พายเบิกตากว้าง “ใครบอกว่าผมสอนให้ฟรีๆ” ธันขยับตัวเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน “หลังจากนี้เธอก็เตรียมตัวให้ดีแล้วกัน เพราะค่าตอบแทนที่ช่วยให้เธอไม่ติดเอฟน่ะ... มันไม่จบแค่คำขอบคุณหรอกนะ” ทว่าความเงียบสงบก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อคีย์เดินเข้ามาในห้องสมุดพร้อมกับช่อดอกไม้ช่อใหญ่ในมือ เขาเดินตรงมาที่โต๊ะของพายด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจตามสไตล์หนุ่มบริหารเนื้อหอม “ยินดีด้วยนะพายที่สอบผ่าน พี่ได้ยินข่าวมาเลยเอาดอกไม้มาแสดงความยินดีน่ะ” ธันลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที บรรยากาศรอบตัวเขาราวกับอุณหภูมิลดฮวบจนติดลบ แววตาที่เคยอ่อนโยนกับพายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวและดุดันแบบที่พายไม่เคยเห็นมาก่อน “ขอบคุณค่ะพี่คีย์ แต่ว่า...” พายยังไม่ทันพูดจบ มือหนาของธันก็คว้าเข้าที่ต้นแขนเธอเบาๆ แต่หนักแน่นราวกับเป็นการประกาศอาณาเขต “พายเขาไม่ได้ต้องการดอกไม้หรอกครับพี่คีย์ เพราะเขามีสิ่งที่ต้องทำต่อจากนี้อีกเยอะ... ใช่ไหมพาย?” ธันหันมาถามเธอด้วยสายตาที่บีบคั้น แฝงนัยบางอย่างที่ทำให้หัวใจพายสั่นรัว คีย์ยิ้มมุมปากก่อนจะวางช่อดอกไม้ลงบนโต๊ะ “งั้นเหรอ? แต่ฉันว่าพายเขาอาจจะต้องการคนช่วยฉลองมากกว่าคนมาจิกใช้แรงงานนะธัน” คำพูดของคีย์ทำให้ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด พายยืนอยู่ตรงกลางระหว่างชายหนุ่มสองคน คนหนึ่งคือรุ่นพี่ที่ตามจีบเธออย่างเปิดเผย อีกคนคือวิศวะขี้เก๊กที่เพิ่งกุมความลับเรื่องเกรดของเธอเอาไว้ “งั้นเรามาลองดูกันไหมล่ะ ว่าพายเขาจะเลือกฉลองกับใคร” ธันแค่นหัวเราะ ก่อนจะคว้าข้อมือพายแล้วออกแรงดึงเบาๆ “ไปกับฉัน เดี๋ยวนี้” พายยังไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างของเธอก็ถูกลากให้ก้าวตามธันไปทางทางออกของห้องสมุดโดยมีสายตาของคีย์มองตามหลังมาด้วยความโกรธจัด แต่ในจังหวะที่เดินผ่านประตู ธันก็หยุดกะทันหันแล้วหันมามองพายด้วยสีหน้าที่จริงจังเสียจนพายขนลุก “ลืมบอกไป... ที่เธอสอบผ่านน่ะ ไม่ใช่เพราะโชคช่วยหรอกนะ” เขาโน้มตัวลงมากระซิบจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหู “เพราะฉันแอบไปคุยกับอาจารย์ประจำวิชาให้ต่างหาก... โดยใช้เงื่อนไขที่เธอไม่มีวันนึกถึงเลยล่ะ” พายตัวแข็งทื่อ คำถามมากมายพุ่งเข้ามาในหัวทันที เงื่อนไขอะไร? ทำไมเขาต้องทำถึงขนาดนั้น? และที่สำคัญ... เขาไปทำอะไรไว้เพื่อให้เธอสอบผ่านกันแน่! ชาพีชหวานน้อยหวังว่าความหวานปนขมของตอนนี้จะถูกใจรี้ดทุกคนนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้านะคะ!