สอบปลายภาคที่แสนวุ่น

"ถ้าเธอยังจิ้มผิดตัวเลขตรงนี้อีกบรรทัดเดียว ฉันจะจับเธอโยนออกไปนอกห้องสมุดเดี๋ยวนี้แหละพาย!" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดระคนเหนื่อยหน่ายดังขึ้นเหนือหัว ฉันสะดุ้งสุดตัวจนปากกาในมือเกือบหลุดร่วง โต๊ะไม้ตัวยาวในมุมอับของห้องสมุดมหาวิทยาลัยกลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อมไปเสียแล้ว กองเอกสารบัญชีที่สูงเป็นตั้งถูกกั้นกลางระหว่างฉันกับ 'พี่ธัน' เดือนวิศวะปีสามที่ตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลาดูโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบคู่นั้นมีรอยคล้ำจางๆ จากการอดนอนมาหลายคืนติดต่อกัน "พี่ธันใจร้าย! พายไม่ได้ตั้งใจจะง่วงสักหน่อย แต่นี่มันตีสองแล้วนะคะ ใครที่ไหนเขาติวหนังสือกันข้ามคืนแบบนี้บ้าง!" ฉันเถียงอุบอิบ พยายามขยี้ตาที่เริ่มปิดสนิท สภาพของฉันตอนนี้คงดูไม่จืดไม่ต่างกัน ผมเผ้าที่เคยรวบตึงเริ่มหลุดลุ่ย ใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางคงดูโทรมจนพี่เขาหมดอารมณ์จะมอง พี่ธันวางสมุดเล่มหนาลงกับโต๊ะเสียงดังปัง เขาถอนหายใจยาวก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าแก้วกาแฟที่เย็นชืดไปจากมือฉัน แล้วแทนที่ด้วยขวดน้ำเปล่าเย็นจัด "กินเข้าไปให้หายมึน พรุ่งนี้วิชาบัญชีการเงินถ้าเธอทำไม่ได้ พี่จะทำโทษเธอให้หนักกว่านี้... เข้าใจไหม" "ทำโทษยังไงคะ? จะให้หนูไปล้างจานที่โรงอาหารหรือไง" ฉันถามสวนด้วยความหงุดหงิดผสมความงัวเงีย เขามองฉันนิ่งๆ สายตาที่เคยดุคมกลับแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนเพียงชั่ววูบ ก่อนจะกลับมาเก๊กหน้าขรึมตามสไตล์ "ทำโทษให้เธออ่านหนังสือจนถึงเช้ายังไงล่ะ ถ้าพรุ่งนี้ผลสอบออกมาห่วยแตก เตรียมใจไว้เลยว่าปิดเทอมนี้เธอจะไม่ได้ไปเที่ยวไหนทั้งนั้น" บรรยากาศรอบข้างเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานหนักอยู่บนหัวเรา สองวันมานี้ชีวิตฉันเหมือนถูกขังอยู่ในกรงที่เรียกว่า 'การสอบปลายภาค' พี่ธันที่ปกติมักจะโผล่มาแค่ตอนเลิกเรียน กลับกลายเป็นคนคอยคุมเข้มการอ่านหนังสือของฉันทุกฝีก้าว ไม่รู้ว่าเขาเอาเวลาที่ต้องเตรียมโปรเจกต์วิศวะฯ มหาโหดนั่นมาทิ้งไว้ตรงหน้าฉันทำไม "พี่ธันคะ..." ฉันตัดสินใจถามในจังหวะที่เขากำลังก้มลงจดสูตรลงในกระดาษโน้ตให้ "ทำไมต้องทำขนาดนี้ด้วยคะ? แค่ปล่อยให้หนูสอบตกไป พี่ก็จะได้ไม่ต้องมานั่งทรมานอยู่กับหนูแบบนี้ไง" มือของพี่ธันชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้นมองฉัน สายตาคู่นั้นดูเหมือนกำลังเก็บงำความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่า 'รุ่นพี่กับรุ่นน้อง' "ถ้าเธอตก พี่ก็เสียหน้าสิ ในฐานะที่พี่เป็นคนคุมสอบส่วนตัวของเธอ" "แค่นั้นจริงๆ เหรอคะ?" ฉันเค้นถาม พลางจ้องเข้าไปในดวงตาคู่นั้นเพื่อหาพิรุธ พี่ธันไม่ได้ตอบ เขาเบือนหน้าหนีไปทางชั้นหนังสือ ก่อนจะพึมพำเสียงเบา "เธอมันซื่อบื้อพาย... ถ้ารู้ตัวว่าซื่อบื้อ ก็รีบเปิดหน้าถัดไปอ่านซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับความโก๊ะของเธอไปมากกว่านี้" ท่าทางเก๊กๆ ของเขามันน่าหมั่นไส้ แต่ในเวลาเดียวกัน ใจของฉันกลับเต้นแรงผิดจังหวะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พี่ธันทำดีด้วย แต่เป็นครั้งแรกที่เขายอมเสียสละเวลานอนที่มีค่ามาอยู่กับฉันในสภาพที่โทรมพอกันแบบนี้ ขณะที่ฉันกำลังจะก้มลงอ่านหนังสือต่อ เสียงฝีเท้าที่คุ้นหูก็ดังขึ้นจากทางเข้าห้องสมุด มินนี่เดินกึ่งวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เธอตรงดิ่งมาที่โต๊ะของเราก่อนจะกระซิบเสียงสั่น "พาย! พี่ธัน! แย่แล้ว... มีคนแอบเข้าไปในห้องแล็บของคณะวิศวะฯ แล้วเหมือนไฟล์งานโปรเจกต์ที่พี่ธันทำไว้ร่วมกับทางบริษัทมัน... มันถูกก๊อปปี้ไป!" พี่ธันดีดตัวลุกขึ้นยืนทันทีจนเก้าอี้ล้มลงกับพื้น ใบหน้าที่เคยนิ่งสงบเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดจนน่ากลัว เขาจ้องมองมินนี่ด้วยสายตาดุดัน "ใคร? ใครเป็นคนทำ!" มินนี่กลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะชี้มือไปที่หน้าจอแท็บเล็ตของเธอ "คนในรูปนี้ไง... พายดูสิว่าใช่คนเดียวกับที่พายเคยบอกว่าพี่เขาตามจีบอยู่หรือเปล่า!" ฉันรีบคว้าแท็บเล็ตมาดู หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ปรากฏบนจอชัดๆ... ใช่จริงๆ ด้วย คนที่มักจะเข้ามาตีสนิทกับฉันเสมอเพื่อหวังผลประโยชน์บางอย่าง และดูเหมือนว่า 'ความลับ' ในโปรเจกต์ที่ฉันเคยสงสัย จะไม่ใช่แค่เรื่องเรียนธรรมดาเสียแล้ว พี่ธันคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นสะพายด้วยท่าทีดุดัน เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่แขนปูดนูน ก่อนจะหันมามองฉันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยคำขอโทษและคำเตือน "พาย กลับหอเดี๋ยวนี้ อย่าไปไหนเด็ดขาดจนกว่าพี่จะโทรหา เข้าใจไหม!" เขาก้าวเท้าฉับๆ ออกไปทิ้งให้ฉันยืนตัวสั่นอยู่กลางห้องสมุด ทว่าจังหวะที่เขากำลังจะผลักประตูออกไปนั่นเอง โทรศัพท์มือถือของฉันก็สั่นรัวขึ้นมาพร้อมกับข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก *‘ถ้าอยากรู้ความจริงว่าพายเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ยังไง ก็ตามมาที่ตึกร้างหลังมหาลัยคนเดียว อย่าให้ไอ้ธันรู้ ไม่อย่างนั้นโปรเจกต์ของมันพังพินาศแน่’* ฉันมองแผ่นหลังของพี่ธันที่หายลับไปในความมืดของทางเดิน ก่อนจะมองข้อความนั้นสลับกันไปมา หัวใจของฉันเต้นรัวเหมือนกลองศึก นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องการสอบแล้ว แต่มันคือกับดักที่เขากำลังก้าวเข้าไป... และฉันก็เป็นคนที่กุมชะตากรรมของเขาเอาไว้ในมือ ชาพีชหวานน้อยหวังว่าทุกคนจะเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับตอนหน้า เพราะเรื่องราวจะเข้มข้นจนลืมหายใจแน่นอนค่ะ!