แม่มาหา

"พี่ธันคะ! พายบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาดักรอหน้าตึกบริหารน่ะ คนเขามองกันหมดแล้วนะคะ!" พายยืนหน้าแดงก่ำ หอบหายใจถี่จากการวิ่งหนีกลุ่มเพื่อนที่คณะมาเพราะได้รับข้อความข่มขู่แกมบังคับจากรุ่นพี่วิศวะสุดหล่อที่ยืนพิงเสาอาคารอยู่อย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน ธันไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา แต่ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาที่เจ้าตัวชอบใส่ในเวลาเรียนนั้นจ้องเขม็งมาที่พาย ก่อนจะขยับกายยืนเต็มความสูงแล้วก้าวฉับๆ เข้ามาใกล้จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ "คนมองก็ให้มองไปสิ หรือว่ามีใครบางคนแถวนี้กำลังกลัวว่า 'พี่คีย์' ของเธอจะมาเห็นเข้า?" ธันเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความน้อยใจที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน นิ้วเรียวยาวของเขายกขึ้นเคาะหน้าผากมนของพายเบาๆ อย่างหมั่นไส้ แต่น้ำหนักมือที่ลงไปนั้นช่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะแตกสลาย พายยู่ปากใส่พลางยกมือขึ้นกุมหน้าผากตัวเอง "พี่ธันขี้เก๊ก! พายไม่ได้กลัวพี่คีย์สักหน่อย พายแค่เกรงใจ... อุ๊ย!" ยังไม่ทันขาดคำ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในมือของธันก็ดังแทรกขึ้นมา เขาขมวดคิ้วมุ่นขณะก้มลงมองหน้าจอ ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนจากความกวนประสาทเป็นความเคร่งเครียดในฉับพลัน พายสังเกตเห็นอาการผิดปกติของเขาจึงยืดตัวขึ้นมอง "มีอะไรหรือเปล่าคะ?" ธันถอนหายใจยาว พลางสบตาพายด้วยแววตาที่อ่านยาก "แม่ฉัน... มาที่มหาลัย" "คะ? คุณแม่มาทำไมตอนนี้ล่ะคะ?" "ท่านบอกว่ามาทำธุระแถวนี้ แล้วอยากจะแวะมาดูหน้า 'คนที่ทำให้ลูกชายสุดหล่อของแม่ยอมสละเวลาไปติวหนังสือให้ได้ทุกวัน'..." ธันนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กของพายไว้แน่น "เตรียมใจไว้หน่อยนะ พาย แม่ฉัน... ค่อนข้างจะคาดเดาอะไรไม่ได้เลย" บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ พายรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะ นี่มันเหตุการณ์อะไรกันเนี่ย! ยังไม่ทันได้ตั้งตัว พี่ธันก็ลากเธอตรงไปยังลานจอดรถวีไอพีหน้าคณะวิศวะที่ตอนนี้มีรถยุโรปคันหรูจอดเด่นสง่าอยู่ ข้างรถคันนั้น หญิงวัยกลางคนที่ดูสง่างามทว่ามีแววตาสดใสราวกับเด็กสาวกำลังยืนกอดอกยิ้มกว้าง เธอสวมชุดเดรสดีไซน์เรียบหรูแต่ดูแพงระยับ ทันทีที่เห็นธันเดินจูงมือพายเข้ามา ดวงตาคู่นั้นก็เปล่งประกายวาววับราวกับเพิ่งค้นพบสมบัติล้ำค่า "โอ้โห... นี่น่ะเหรอคะ ธัน? แม่นึกว่าตาหนูจะพูดเกินจริงไปซะอีก" เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้น พลางก้าวเข้ามาหาพายอย่างรวดเร็ว "สวัสดีค่ะ... สวัสดีค่ะคุณแม่" พายรีบยกมือไหว้ด้วยความประหม่า ความโก๊ะในตัวเริ่มทำงานจนเกือบจะสะดุดขาตัวเองล้ม แต่โชคดีที่ธันประคองเอวเธอไว้ได้ทัน "ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นลูก... ตายจริง หน้าตาน่าเอ็นดูเหมือนที่ธันเล่าให้แม่ฟังจริงๆ ด้วย" คุณแม่ของธันจับมือพายขึ้นมามองด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะหันไปขยิบตาให้ลูกชาย "ดูสิ ธัน พายหน้าตาน่ารักแบบนี้นี่เอง ถึงได้ทำให้วิศวะจอมเย็นชาอย่างเรายอมสละเวลาอันมีค่ามานั่งเฝ้าหน้าตึกบริหารได้ทุกวี่ทุกวัน" ธันทำเพียงแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีระเรื่ออย่างปิดไม่มิด "แม่ครับ อย่าแกล้งพายสิครับ" "แม่ไม่ได้แกล้ง แม่แค่จะบอกว่า... วันนี้แม่ตั้งใจมา 'ทำโปรเจกต์' ร่วมกับพายหน่อยน่ะจ้ะ" คุณแม่ยิ้มกริ่ม ก่อนจะหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตาออกมาจากกระเป๋าถือ พายใจหายวาบเมื่อเห็นสัญลักษณ์บนซองนั้น มันคือโปรเจกต์ลับที่เธอเพิ่งได้รับมาเมื่อวาน และเป็นเหตุการณ์ที่เชื่อมโยงกับความลับที่เธอยังไม่ทันได้บอกใคร... แม้แต่ธันเอง! "เอ๊ะ... คุณแม่มีเอกสารนี้ได้ยังไงคะ?" พายถามเสียงสั่น คุณแม่ของธันยิ้มหวาน ทว่าแววตากลับลึกลับจนน่าขนลุก "เพราะบริษัทที่ดูแลโปรเจกต์นี้... คือบริษัทของแม่เองยังไงล่ะจ๊ะพาย และที่สำคัญกว่านั้น... พายรู้ใช่ไหมว่านามสกุลเดิมของแม่ก่อนจะแต่งงานน่ะ คืออะไร?" ธันชะงักไป เขามองหน้าแม่สลับกับหน้าพายด้วยความสับสน "แม่... หมายความว่ายังไงครับ?" คุณแม่ของธันขยับเข้ามาใกล้พาย แล้วกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้พายรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง "ยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะ 'ว่าที่คู่หมั้น' ของลูกชายแม่... ที่แม่ต้องแอบเก็บความลับเรื่องสถานะของพายไว้จากตระกูลธันมาตลอดสิบปี" ความเงียบเข้าปกคลุมลานจอดรถทันที ธันเบิกตากว้างเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า พายรู้สึกเหมือนลมหายใจขาดห้วง เมื่อความจริงที่เธอเองก็ไม่เคยรู้มาก่อนกำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีนี้! --- ชาพีชหวานน้อยหวังว่าทุกคนจะยังไม่วางนิ้วจากหน้าจอนะคะ เพราะความลับที่ซ่อนอยู่ในโปรเจกต์นั้นอาจจะเปลี่ยนโลกของพายไปตลอดกาลเลยค่ะ!