วันครบรอบเบ๊

“ครบแล้วค่ะพี่ธัน... สัญญาเบ๊หนึ่งเทอมของพาย จบลงตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป” พายวางแฟ้มเอกสารสรุปยอดค่าใช้จ่ายและตารางเรียนลงบนโต๊ะไม้ตัวหนาในโรงอาหารคณะวิศวะด้วยมือที่สั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะความโล่งอกที่ประดังเข้ามาจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมตัวจะหมุนตัวเดินหนีจากรัศมีรังสีความเย็นชาของรุ่นพี่ปีสามตรงหน้า ที่วันนี้ดูจะนิ่งเงียบผิดปกติจนน่าประหลาด ธันไม่ได้เงยหน้ามองคนตัวเล็กที่ยืนตัวตรงเป๊ะเหมือนทหารเข้าเวร เขายังคงตวัดปากกาเซ็นชื่อลงในชีทเรียนด้วยท่าทางสุขุม สายตาคมกริบกวาดอ่านตัวอักษรบนแฟ้มที่พายเพิ่งวางลง ก่อนจะปิดแฟ้มเสียงดัง 'ปึก' จนพายสะดุ้งสุดตัว “ใครบอกว่าครบแล้ว?” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเฉียบของคนตรงหน้าทำให้พายชะงัก เธอขมวดคิ้วมุ่น เอียงคอเล็กน้อยอย่างคนไม่เข้าใจ “ก็... ในสัญญาระบุไว้ชัดเจนค่ะว่าแค่หนึ่งเทอม อีกอย่างพายก็ส่งงานให้พี่ครบทุกชิ้นแล้วด้วยนะ วันนี้พายขอลาออกจากการเป็นเบ๊อย่างเป็นทางการค่ะ!” พายประกาศกร้าว พยายามรวบรวมความกล้าที่มีทั้งหมดส่งยิ้มกว้างปิดท้าย หวังจะให้มันดูเป็นกันเองเหมือนที่มินนี่ชอบสอน ธันวางปากกาลงช้าๆ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองพายตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนกำลังประเมินสินค้าที่เขายังไม่อยากขายทิ้ง “งานน่ะครบ... แต่มาตรฐานที่ฉันต้องการมันยังไม่ถึง” ธันพูดเสียงเรียบก่อนจะหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อช็อป แล้วเลื่อนไปตรงหน้าพาย “ต่อสัญญา” พายเบิกตากว้างจนแทบถลน เธอรีบก้มลงอ่านตัวอักษรบนกระดาษแผ่นนั้นทันที มันไม่ใช่สัญญาจ้างงานแบบทางการ แต่มันคือลิสต์รายการที่ถูกร่างด้วยลายมือยึกยือของธัน ซึ่งส่วนใหญ่เต็มไปด้วยคำสั่งประหลาดๆ อย่าง ‘ต้องซื้อกาแฟยี่ห้อเดิมให้ทุกเช้า’, ‘ห้ามไปทานข้าวกับไอ้คีย์คณะบริหารฯ ในระยะห่างที่ใกล้กว่าหนึ่งเมตร’ และ ‘ต้องรายงานตารางเรียนให้ทราบทุกเย็น’ “นี่มันอะไรกันคะพี่ธัน! นี่มันสัญญาเบ๊หรือสัญญาทาสกันแน่!” พายโวยวาย หน้าแดงก่ำด้วยความโมโหจนลืมความเกรงใจที่มีต่อรุ่นพี่ไปเสียสนิท “ก็ถ้าไม่อยากเป็นทาส... ก็ลองไปบอกไอ้คีย์ดูสิ ว่าเธอชอบให้มันมาป้วนเปี้ยนใกล้ๆ น่ะ” ธันแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นวูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อพาดพิงถึงคู่แข่งคนสำคัญ พายชะงักกึก ความทรงจำเมื่อตอนกลางวันที่ห้องสมุดแวบเข้ามาในหัว ตอนที่พี่คีย์ถือวิสาสะหยิบหนังสือของเธอไปอ่านพร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดย้อยจนเธอทำตัวไม่ถูก จังหวะเดียวกันนั้นเองที่เธอเหลือบเห็นธันยืนถือแก้วกาแฟกำแน่นจนปลายนิ้วเปลี่ยนสีอยู่ตรงชั้นวางหนังสืออีกฝั่ง... บรรยากาศตอนนั้นมันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก “มันไม่เกี่ยวกับพี่คีย์ค่ะ! พายแค่รู้สึกว่า... เราควรจบเรื่องนี้ได้แล้ว พี่ก็อยู่ปีสามแล้ว ต้องยุ่งมากไม่ใช่เหรอคะ ทำไมต้องหาภาระเพิ่มด้วยล่ะ” พายพยายามใช้เหตุผลเข้าสู้ แม้ใจจริงจะเริ่มสั่นไหวกับสายตาที่คาดเดาไม่ได้ของคนตรงหน้า ธันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ของเขาทำให้พายรู้สึกตัวเล็กลงถนัดตา เขาเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาใกล้จนพายต้องถอยหลังไปชนขอบเก้าอี้ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มผสมกับกลิ่นจางๆ ของน้ำมันเครื่องจากตัวเขาทำเอาพายใจสั่นรัว “ภาระเหรอ...” ธันก้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน พายหลับตาปี๋ด้วยความตกใจ “ถ้าคิดว่าเป็นภาระ... ทำไมเวลาฉันลืมกินข้าว เธอถึงต้องรีบวิ่งเอาแซนด์วิชมาส่งให้ถึงโรงยิมทุกทีล่ะ หืม?” พายลืมตาขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างอึ้งๆ “พายแค่เห็นว่ามันสายแล้ว...” “นั่นแหละ เหตุผลที่ฉันต้องต่อสัญญา” ธันหยิบปากกาในกระเป๋าเสื้อตัวเองมาวางใส่มือเล็ก “เซ็นซะพาย ถ้าไม่เซ็น... คืนนี้ฉันจะไปบุกคณะบริหารฯ แล้วบอกให้ไอ้คีย์มันเลิกยุ่งกับเธอเอง” พายอ้าปากค้าง นี่เขากำลังจะใช้ความเผด็จการเข้าข่มขู่เธอชัดๆ! มือไม้ของเธอเริ่มสั่น ขณะที่กำลังจะปฏิเสธ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท “เฮ้ย ธัน! มึงอยู่นี่เอง อาจารย์เรียกประชุมโปรเจกต์ด่วนเลยว่ะ” เพื่อนร่วมแก๊งวิศวะตะโกนเรียกมาแต่ไกล ธันชะงัก เขามองหน้าพายที่ยังคงทำหน้างอเง้าอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะคว้ามือเธอมาจับไว้แน่น บีบเบาๆ เป็นเชิงบังคับ “เลือกเอา จะเซ็นตอนนี้ หรือจะให้ฉันไป 'จัดการ' เรื่องไอ้คีย์ด้วยตัวเองที่คณะพรุ่งนี้” ธันหันหลังเดินจากไปทันที ทิ้งให้พายยืนนิ่งอยู่กลางโรงอาหารด้วยหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองชุด เธอก้มมองปากกาในมือสลับกับแผ่นกระดาษตรงหน้า ในขณะที่มินนี่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบมาคว้าไหล่เธอไว้ “พาย! เมื่อกี้พี่ธันเขาพูดว่าอะไรนะ? ฉันได้ยินไม่ชัด แต่หน้าเขาดูจริงจังมากเลยนะ!” พายไม่ได้ตอบคำถามมินนี่ สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่แผ่นหลังกว้างของธันที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ ท่ามกลางความวุ่นวายของโรงอาหารวิศวะ แต่แล้วเธอก็ต้องใจหายวาบ เมื่อเห็นคีย์ยืนดักรอธันอยู่ที่ทางออก เสียงสนทนาของทั้งสองคนเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ จนพายต้องรีบก้าวเท้าตามไป “กูบอกมึงแล้วใช่ไหมธัน ว่าพายเขาไม่ใช่เด็กของมึง!” เสียงคีย์ดังขึ้นพร้อมกับแรงกระชากคอเสื้อธัน ธันหยุดกึก เขาไม่ได้โต้ตอบด้วยการใช้กำลัง แต่กลับยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายที่สุดเท่าที่พายเคยเห็นมา “มึงอยากลองดีขนาดนั้นเลยเหรอคีย์? งั้นก็บอกพายสิ ว่าสิ่งที่มึงทำไปทั้งหมด... มึงหวังผลอะไร” พายที่ยืนอยู่หลังเสาต้นใหญ่ถึงกับช็อกกับประโยคถัดมาของคีย์ที่สวนกลับทันควัน “หึ! ถ้ามึงอยากรู้นัก... ก็ถามพายเองสิว่ารู้หรือเปล่า ว่าไอ้โปรเจกต์ที่ทำให้อาจารย์ยอมให้มึงผ่านในเทอมนี้ แท้จริงแล้วเป็นฝีมือใครกันแน่!” ชาพีชหวานน้อยหวังว่าทุกคนจะยังไม่วางนิ้วจากหน้าจอนะคะ เพราะความลับที่ซ่อนอยู่ในโปรเจกต์นั้นอาจจะเปลี่ยนโลกของพายไปตลอดกาลเลยค่ะ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ!