ปรับความเข้าใจ

"นานแค่ไหนแล้วคะที่ไม่ได้เจอกัน... พี่ธันยังเหมือนเดิมเลยนะ ยังทำหน้านิ่งเหมือนอมทุกข์ตลอดเวลาแบบนี้ พี่ไม่คิดจะทักทายคนที่เคยรู้จักกันหน่อยหรือไงคะ?" น้ำเสียงหวานหยดย้อยที่เจือความเย่อหยิ่งบาดลึกเข้าไปในความเงียบงัน ร่างระหงในชุดเดรสสีแดงเพลิงเดินเฉิดฉายเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายกลบกลิ่นไอความชื้นของฝนที่เพิ่งซาลง พายขยับถอยหลังโดยสัญชาตญาณ มือเล็กกำชายเสื้อของตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงตัวประกอบในฉากละครที่ตัวเอกเพิ่งก้าวเข้ามาแย่งซีนอย่างสมบูรณ์แบบ ธันไม่ได้ตอบรับทันที เขาไม่ได้มองผู้หญิงคนนั้นด้วยซ้ำ ดวงตาคมกริบของเขากลับจับจ้องอยู่ที่มือของพายที่กำลังสั่นน้อยๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายไปยังใบหน้าที่ซีดเผือดของหญิงสาวข้างกาย "มินนี่ พาพายไปรอที่ร้านกาแฟข้างหน้าก่อน" ธันเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามีคำสั่งเด็ดขาดอยู่ในนั้น "เดี๋ยวสิคะพี่ธัน! พายไม่ได้..." "ไปเถอะพาย เชื่อพี่ธันเขาเถอะนะ" มินนี่ที่ยืนอึ้งอยู่นานรีบคว้าแขนพายเอาไว้ ก่อนจะหันไปมองผู้หญิงชุดแดงด้วยสายตาจดจำ "ส่วนคุณ... ถ้าจะมาเพื่อปั่นหัวคนอื่น ฉันว่าคุณคิดผิดแล้วล่ะค่ะ" เมื่อมินนี่ดึงพายออกไปจนพ้นระยะได้ยิน เสียงฝีเท้าที่ก้าวตามมาหยุดลงเพียงไม่กี่ก้าวจากตัวธัน หญิงสาวคนนั้น— 'รินดา' คนรักเก่าที่ธันไม่อยากจะนึกถึง— เหยียดยิ้มที่มุมปาก "ดูสิคะ พี่เลือกเด็กกะโปโลแบบนั้นแทนที่จะเป็นรินดา... พี่ลดมาตรฐานตัวเองลงเยอะเลยนะคะธัน" "มาตรฐานของฉันไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องมายุ่ง" ธันสวนกลับทันควัน ดวงตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในตาของรินดา "และที่สำคัญ... อย่าเอาชื่อคุณไปเปรียบเทียบกับพาย เพราะพายไม่มีอะไรที่เหมือนกับคนอย่างคุณ และที่สำคัญที่สุด พายไม่ได้เป็นเครื่องมือให้ใครมาเหยียดหยาม" "โอ๊ะ! ดูสิคะ มีการปกป้องด้วย" รินดาหัวเราะร่า แต่แววตาของเธอกลับไม่ได้ยิ้มตาม "คิดว่าแค่คำพูดสวยหรูจะทำให้พ้นจากเรื่องของเราเหรอคะ? อย่าลืมนะว่าครอบครัวพี่..." "พอได้แล้ว" ธันขัดขึ้น เสียงของเขาต่ำและทรงพลังจนรินดาชะงัก "ความหลังของเรามันจบไปตั้งแต่วันที่ฉันบอกเลิกคุณที่สนามบิน ไม่ต้องมีคำว่า 'ของเรา' อีกต่อไป เพราะตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ คนที่ฉันสนใจและต้องการจะดูแลมีแค่พายคนเดียว ไม่ว่าคุณหรือใครก็ไม่มีวันเข้ามาแทนที่เขาได้" ธันหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่เหลียวหลังทิ้งให้รินดายืนกำมือแน่นด้วยความโกรธจัดที่ถูกปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้า ทางด้านร้านกาแฟ บรรยากาศบนโต๊ะเต็มไปด้วยความอึดอัด พายเอาแต่จ้องมองฟองนมในแก้วที่ค่อยๆ ยุบตัวลง เธอรู้สึกว่าตัวเองช่างตัวเล็กเหลือเกินเมื่อเทียบกับผู้หญิงคนนั้น สวย สง่า และดูเป็นผู้ใหญ่ ในขณะที่เธอ... เป็นแค่เด็กบริหารจอมโก๊ะที่ทำได้แค่สร้างเรื่องวุ่นวาย เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูง ธันเดินตรงมาที่โต๊ะ เขามองพายที่เอาแต่ก้มหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงเก้าอี้ตัวข้างๆ ออกแล้วนั่งลงเงียบๆ "พาย..." ธันเรียกเสียงแผ่ว "พายโอเคค่ะ พี่ธันไม่ต้องกังวลนะ" พายเงยหน้าขึ้นฝืนยิ้ม แต่ดวงตากลับสั่นไหว "พี่รินดาสวยมากเลยนะคะ... เธอดูเหมาะกับพี่มากกว่าพายเยอะเลย" "หยุดพูด" ธันเอื้อมมือมาคว้ามือพายไว้แน่น ผิวสัมผัสของเขาเย็นแต่หนักแน่น "อย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับใคร โดยเฉพาะกับคนที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับชีวิตฉันอีกแล้ว" "แต่ว่าเขารู้จักพี่... เขารู้เรื่องพี่มากกว่าพาย" "เขารู้จักแค่ตัวตนที่ฉันสร้างขึ้นมาหลอกตัวเองในตอนนั้น แต่พาย..." ธันเว้นจังหวะ สายตาที่เขามองเธอเปลี่ยนจากความเฉยชาเป็นความอ่อนโยนจนพายใจเต้นรัว "พายคือคนเดียวที่รู้จักธันคนนี้จริงๆ รู้ว่าฉันหงุดหงิดเวลาหิว รู้ว่าฉันชอบกาแฟแบบไหน และเป็นคนเดียวที่ทำให้อยากกลับบ้านมาเจอทุกวัน" พายนิ่งอึ้ง หัวใจที่เคยห่อเหี่ยวกลับพองโตจนแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เธอมองเข้าไปในตาของธัน พยายามมองหาคำโกหก แต่เธอกลับพบเพียงความจริงจังที่สะท้อนเงาของเธออยู่ข้างในนั้น "พี่พูดจริงเหรอคะ?" "ฉันไม่เคยล้อเล่นกับเรื่องความรู้สึก โดยเฉพาะกับพาย" ธันขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน "อย่าให้ใครมาทำให้พายสั่นคลอน เข้าใจไหมครับ?" ในวินาทีที่พายกำลังจะเอ่ยปากตอบรับ แสงไฟจากรถยนต์คันหรูที่จอดเทียบหน้าร้านก็สาดส่องเข้ามาผ่านกระจกใส ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวลงจากรถพร้อมกับถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่ เขาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'คีย์' รุ่นพี่คณะบริหารฯ ที่พายจำได้แม่นว่าเขามักจะจงใจแวะเวียนมาหาเธอเสมอ คีย์เดินตรงมาที่โต๊ะ เขามองธันด้วยสายตาท้าทายก่อนจะยื่นดอกไม้ให้พายท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันไปทั้งร้าน "พาย... วันนี้พี่ได้ข่าวว่ามีเรื่องวุ่นวาย เลยเอาดอกไม้มาให้หวังว่าจะทำให้ใจดีขึ้นนะ" คีย์เอ่ยยิ้มๆ พร้อมกับเหลือบมองธันที่เริ่มคิ้วกระตุก "และพี่ว่า... ถึงเวลาที่พายควรจะตัดสินใจได้แล้วนะ ว่าจะอยู่กับคนที่ทำให้ตัวเองเดือดร้อน หรือคนที่พร้อมจะดูแลพายจริงๆ" ธันกำมือแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประจันหน้ากับคีย์ในระยะประชิดจนบรรยากาศรอบข้างร้อนระอุขึ้นมาในทันที พายมองสลับระหว่างคนสองคนด้วยความตื่นตระหนก เธอไม่รู้เลยว่าการเลือกของเธอในวินาทีนี้... อาจเปลี่ยนความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสามคนไปตลอดกาล ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนที่คอยติดตามและเป็นกำลังใจให้ "ชาพีชหวานน้อย" เสมอมานะคะ!