ข้อแลกเปลี่ยนมหาโหด

"เบอร์โทรศัพท์ฉัน... นายไปเอามาจากไหน!" ฉันตะโกนลั่นผ่านหน้าจอสมาร์ทโฟนที่สั่นรัวในมือ นิ้วโป้งกดรับสายด้วยความหัวเสียสุดขีด โดยไม่ทันดูเลยว่ารายชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอคือ 'พี่ธัน วิศวะสุดโหด' คนที่เพิ่งทำเสื้อช็อปของเขาเปื้อนน้ำยาอุทัยทิพย์จนแดงเถือกไปครึ่งแถบเมื่อวานนี้ "เสียงดังจังนะ ยัยซุ่มซ่าม" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทของคนปลายสายดังลอดเข้ามา มันไม่ใช่คำทักทาย แต่มันคือการเยาะเย้ยที่ทำให้ฉันอยากจะขย้ำโทรศัพท์ทิ้ง "ส่วนเรื่องเบอร์น่ะเหรอ... ก็แค่เดินไปถามฝ่ายทะเบียนว่าน้องปีหนึ่งที่ทำเสื้อรุ่นพี่พัง ชื่ออะไร แล้วขอเบอร์ติดต่อฉุกเฉินมา ยากตรงไหน?" "นั่นมันละเมิดสิทธิส่วนบุคคลนะคะ! พี่ธันเป็นสตอล์กเกอร์หรือไง!" "หึ... จะมองแบบนั้นก็ได้" เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนโทนเสียงให้เย็นเยียบจนฉันรู้สึกเสียวสันหลังวาบ "แต่ถ้าไม่อยากให้ฉันไปยืนตะโกนทวงเสื้อคืนหน้าคณะบริหารตอนพักเที่ยง ก็รีบมาหาที่หน้าโรงอาหารคณะวิศวะเดี๋ยวนี้ มีข้อเสนอจะให้เลือก" สายถูกตัดไปดื้อๆ ทิ้งให้ฉันยืนเคว้งอยู่กลางโถงคณะบริหาร พลางคิดในใจว่าความซวยของ 'พาย' คนนี้มันยังไม่จบสิ้นง่ายๆ เลยใช่ไหมเนี่ย! --- บรรยากาศหน้าโรงอาหารวิศวะมันช่างต่างจากคณะบริหารราวฟ้ากับเหว กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความแมนของหนุ่มๆ ที่ใส่เสื้อช็อปเลอะคราบจาระบีดูจะอบอวลไปทั่ว ฉันยืนกำสายกระเป๋าเป้แน่นจนเหงื่อซึม สายตาพยายามสอดส่ายหาบุคคลที่นัดหมาย จนกระทั่งร่างสูงโปร่งในชุดช็อปสีน้ำเงินเข้มที่ดูดีเกินเหตุเดินตรงเข้ามาหา เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่มีกลุ่มเพื่อนวิศวะตัวยักษ์เดินตามหลังมาเป็นพรวน รัศมีความเย็นชาของพี่ธันทำเอาสาวๆ รอบข้างถึงกับชะงัก สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่ฉันเหมือนพญาเหยี่ยวที่กำลังมองเหยื่อตัวจ้อย "มาเร็วกว่าที่คิดนี่ นึกว่าจะต้องให้ไปตามถึงหอ" เขาพูดพลางกอดอก มุมปากกระตุกยิ้มนิดๆ เหมือนจะสมเพชปนเอ็นดู "พี่ธัน! เข้าเรื่องเลยนะคะ พายรีบ" ฉันเชิดหน้าขึ้น ทั้งที่ในใจสั่นรัวราวกับกลองชุด เขาเดินเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกลิ่นบุหรี่นิดๆ ที่ไม่เหม็นอย่างที่คิด เขาก้มลงมามองหน้าฉันผ่านเลนส์แว่นสายตากรอบบาง "เสื้อตัวนี้... พี่เบิกจากช็อปไม่ได้ เพราะเป็นรุ่นผลิตพิเศษที่ส่งต่อกันมา" "พายขอโทษค่ะ... เดี๋ยวพายจะเอาไปซักที่ร้านซักรีดแพงที่สุดในย่านนี้ให้เลย" "ไม่ต้อง" เขาปฏิเสธเสียงแข็ง ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนจมูกแทบจะชิดกับหน้าผากฉัน "ร้านข้างนอกน่ะเหรอ? ฝีมือไม่ได้เรื่องหรอก... ข้อแลกเปลี่ยนของพี่ง่ายๆ แค่นี้ พายมาเป็น 'เบ๊ซักรีดส่วนตัว' ให้พี่ตลอด 1 เทอมนี้" ฉันตาโตจนแทบจะถลนออกจากเบ้า "อะไรนะคะ! 1 เทอม! พี่บ้าไปแล้วเหรอ!" "หรือจะให้พี่ไปตามทวงที่คณะ?" เขาเลิกคิ้วท้าทาย "แต่พายเรียนหนักนะคะ จะให้มานั่งซักผ้าทุกวัน..." "ก็ซักสิ" เขายักไหล่แบบไม่สนโลก "แค่วันละตัวสองตัว หรือถ้าเสื้อพี่สกปรกมาก ก็รับผิดชอบด้วยการขัดคราบออกเองกับมือ... เลือกเอา ว่าจะเป็นเบ๊ 1 เทอม หรือจะให้พี่ไปประกาศก้องหน้าคณะว่าใครทำเสื้อรุ่นพี่พังจนใส่ไม่ได้" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ตรงนั้นชั่วขณะ ในหัวฉันตีกันให้วุ่น นี่มันนรกชัดๆ! ชีวิตมหาลัยที่วาดฝันไว้ว่าจะได้ไปเดตกับรุ่นพี่หล่อๆ หรือไปนั่งชิลกับมินนี่ กลับต้องมากลายเป็นทาสซักรีดให้กับไอ้รุ่นพี่ปากเสียคนนี้เนี่ยนะ! "ว่าไงล่ะ? ตกลงไหม?" เขาเร่งเร้า มือหนาหยิบเสื้อช็อปสีน้ำเงินที่เปื้อนคราบอุทัยทิพย์สีแดงฉานขึ้นมาคลี่ตรงหน้าฉัน "ถ้าไม่ทำ ก็ถือว่าปฏิเสธ แล้วพรุ่งนี้เราไปเจอกันที่หน้าคณะบริหารนะ พาย" ฉันกัดริมฝีปากแน่นจนได้รสฝาด นี่เขาบังคับกันชัดๆ! แต่จะให้ไปโวยวายกลางคณะบริหารจนโดนมองว่าซุ่มซ่ามจนสร้างเรื่องอีกก็คงไม่ไหว ชื่อเสียงของฉันที่เพิ่งสร้างมาลางๆ คงพังยับเยินพอดี "ก็ได้ค่ะ!" ฉันกระแทกเสียงตอบ "แต่แค่ซักรีดนะคะ ห้ามใช้งานอย่างอื่นเด็ดขาด!" "หึ... แล้วจะรู้ว่าการเป็นเบ๊ให้พี่น่ะ มันมีดีกว่าที่คิด" เขาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะโยนเสื้อตัวนั้นลงบนหัวฉันพอดี กลิ่นน้ำยาซักผ้าจางๆ จากเสื้อช็อปอบอวลไปทั่วจมูก ผมเผ้าฉันยุ่งเหยิงไปหมด พอฉันดึงเสื้อออกจากหัวก็เห็นพี่ธันกำลังเดินหันหลังกลับไปหาเพื่อนๆ ของเขาที่ยืนหัวเราะชอบใจอยู่ไม่ไกล ท่าทางดูผู้ชนะนั่นมันน่าหมั่นไส้ที่สุด! แต่ทว่า... ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวพ้นประตูโรงอาหาร เขากลับหยุดชะงักแล้วหันกลับมามองฉันอีกครั้ง สายตาคู่นั้นไม่ได้ดูดุดันเหมือนเมื่อครู่ แต่มันกลับมีความอ่อนโยนแฝงอยู่ลึกๆ จนฉันเผลอชะงัก "พรุ่งนี้ตอนเย็น เอาไปคืนที่ห้องพักนักศึกษา ถ้าช้ากว่า 6 โมงเย็น... พี่จะถือว่าน้องเบี้ยว แล้วเตรียมรับผลที่ตามมาให้ดี" เขากำลังจะเดินจากไป แต่แล้วเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น... จู่ๆ 'คีย์' รุ่นพี่ปี 2 คณะบริหารที่เป็นคู่แข่งเบอร์หนึ่งของธันก็ปรากฏตัวขึ้น เขาเดินตรงเข้ามาหาฉันด้วยท่าทางยิ้มแย้มพลางเอื้อมมือมาหมายจะคว้าไหล่ฉัน แต่ทว่า ธันที่ดูเหมือนจะเดินไปไกลแล้วกลับหมุนตัวกลับมาด้วยความเร็วสูง พร้อมกับคว้าข้อมือฉันดึงเข้าหาตัวอย่างแรงจนหน้าฉันปะทะเข้ากับอกกว้างของเขา "โทษทีนะคีย์" ธันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาจนน่าขนลุก สายตาเขามองคีย์อย่างผู้ถือสิทธิ์ "พายเขายุ่งอยู่... กับหน้าที่ใหม่น่ะ" คีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปาก "หน้าที่ใหม่? อะไรเหรอครับพาย?" ฉันที่ยังงงกับสถานการณ์และหน้าแดงจัดเพราะอกกว้างของธัน พยายามจะดันตัวออก แต่ธันกลับโอบเอวฉันไว้แน่นกว่าเดิม...แน่นจนเหมือนกำลังประกาศศักดาต่อหน้าคีย์ "หน้าที่ 'คู่ควง' ตลอดเทอมนี้ไง" ธันพูดจบประโยคสั้นๆ นั้น พร้อมกับก้มลงมากระซิบข้างหูฉันด้วยเสียงที่เบาจนคีย์ไม่ได้ยินว่า "นี่ยังเป็นแค่บทนำนะพาย... ถ้าอยากรอดจากพี่คีย์ ก็เล่นไปตามน้ำซะ" หัวใจฉันเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย! ชีวิตมหาลัยของฉันกำลังกลายเป็นเรื่องอะไรกันแน่! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความป่วนของยัยพายนะคะ อย่าเพิ่งทิ้งกันไปไหนนะเจ้าคะ! - ชาพีชหวานน้อย