ชีวิตเบ๊ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ

"ถ้ารสชาติมันจืดเหมือนน้ำล้างจานแบบนี้อีกครั้ง พาย... เธอคงไม่ต้องมาเสนอหน้าให้ฉันเห็นอีกตลอดเทอม!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของ ‘ธัน’ ดังลั่นห้องเชียร์ท่ามกลางความเงียบกริบของเหล่าน้องปีหนึ่งที่นั่งตัวลีบ พายยืนถือถุงข้าวกล่องและแก้วน้ำส้มคั้นมือสั่นระริก เธอสูดหายใจเข้าลึกจนแทบจะกลืนเอาฝุ่นละอองของโรงยิมเข้าไปด้วย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาแกล้งเธอ แต่มันเป็นครั้งแรกที่เขาทำต่อหน้าคนนับร้อย! "ขอโทษค่ะ... พอดีวันนี้ร้านป้าใจดีใส่เกลือน้อยไปนิด พายจะรีบไปแก้ตัวใหม่นะคะ" พายพยายามยิ้มสู้ ทั้งที่ในใจอยากจะเขวี้ยงถุงข้าวกล่องทิ้งแล้วเดินเชิดใส่พ่อคนปากร้ายนี่ให้รู้แล้วรู้รอด "แก้ตัว? เธอมีเวลาแค่สิบนาที ก่อนที่พักเบรกของฉันจะจบลง ถ้าของไม่มาวางตรงหน้าฉันตามกำหนด... ก็เตรียมตัวรับชะตากรรมของ ‘เบ๊’ ที่สอบตกวิชาชีพได้เลย" ธันแสยะยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความสนุกที่ได้เห็นเธอทำตัวลนลานเหมือนลูกนกตกน้ำ พายเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอรีบสาวเท้าวิ่งออกจากโรงยิมทันที รองเท้าผ้าใบสีขาวที่เคยสะอาดเอี่ยมตอนนี้กลายเป็นสีมอมแมมจากการวิ่งรอกส่งของให้พ่อเดือนวิศวะจอมเผด็จการนี่เป็นรอบที่สามของวัน! "โอ๊ย! ยัยพาย! แกจะรีบไปไหนเนี่ย!" เสียงของมินนี่ดังขึ้นขณะที่พายเกือบจะพุ่งชนเข้ากับกำแพงตึกบริหาร เพื่อนสนิทสาวรีบคว้าแขนเธอไว้ ก่อนที่พายจะหน้าทิ่มพื้นไปเสียก่อน "มินนี่! ช่วยด้วย! ธันเขาสั่งให้ฉันไปซื้อข้าวใหม่! ถ้าช้าฉันตายแน่ๆ เขาขู่ว่าจะไม่เซ็นชื่อเข้าเช็คชื่อให้!" พายพูดด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อย เหงื่อซึมตามไรผมจนผมเปียกชุ่ม มินนี่เลิกคิ้วสูง ก่อนจะหัวเราะคิกคักพลางยื่นทิชชู่ให้ "แหม... ดูออกเลยนะว่าเขาแกล้งให้เธออยู่ใกล้ๆ เขามากกว่ามั้ง ยิ่งแกล้ง ยิ่งใส่ใจ... เขาหึงที่เห็นพี่คีย์มาเดินส่งแกเมื่อเช้าหรือเปล่าเนี่ย?" "หึงอะไรล่ะ! นั่นน่ะปีศาจชัดๆ! ไม่คุยแล้ว ฉันต้องรีบไป!" พายสะบัดตัววิ่งต่ออย่างไม่คิดชีวิต เธอวิ่งผ่านหน้าคณะวิศวะฯ ตรงดิ่งไปร้านประจำของธัน แต่ทว่า... ทันทีที่เธอไปถึง สายตาเธอกลับปะทะเข้ากับภาพที่ทำเอาลมหายใจสะดุด ‘พี่คีย์’ รุ่นพี่บริหารที่เพิ่งมาจีบเธอ กำลังยืนคุยกับธันที่เดินออกมาจากโรงยิมด้วยท่าทีคุกคาม "ฝากของให้คนอื่นน่ะ มันไม่เท่หรอกนะธัน... ถ้าชอบน้องเขาจริงๆ ก็เลิกทำตัวเป็นเด็กที่ชอบรังแกคนที่ตัวเองชอบเถอะ" คีย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ท้าทาย ธันนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยักไหล่กวนประสาท "เรื่องของผม พี่ดูแลงานบริหารให้รอดก่อนเถอะ อย่ามาเสือกเรื่องคนอื่นให้มากนัก" พายที่แอบดูอยู่หลังพุ่มไม้ได้แต่กำหมัดแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ทั้งเพราะความตื่นเต้นและโมโหที่ถูกมองเป็น ‘ของเล่น’ ให้สองคนนี้เปิดศึกใส่กัน เธอตัดสินใจโผล่ออกไปพร้อมข้าวกล่องในมือ "นี่ค่ะ! ข้าวของพี่ธัน!" เธอตะโกนเสียงดังเพื่อขัดจังหวะบรรยากาศมาคุ ธันหันมามองเธอ สายตาเปลี่ยนจากความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่กลายเป็นความเรียบเฉยที่คาดเดาไม่ได้ เขารับถุงข้าวไปโดยไม่มองหน้าเธอ แต่จังหวะที่มือสัมผัสกัน พายกลับรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แล่นผ่านปลายนิ้ว เขากระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน "สายไป 30 วินาที... แต่เอาเถอะ ครั้งนี้ถือว่าฉันเมตตา เพราะเห็นว่าเธอไปซิ่งรถล้มมาจนหัวเข่าถลอกน่ะนะ" พายชะงัก เธอรีบก้มลงมองหัวเข่าตัวเอง เห็นรอยเลือดซิบที่แผลถลอกจริงๆ ด้วย! เธอไม่ได้สังเกตเลยด้วยซ้ำว่าไปล้มตอนไหน! "พี่รู้?" พายถามเสียงอ่อย ธันไม่ตอบ เขาหันหลังเดินกลับเข้าห้องเชียร์ ทิ้งให้พายยืนงงกับท่าทีที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคนในเสี้ยววินาที แต่ความสงสัยของเธอก็ต้องถูกตัดจบลง เมื่อจู่ๆ คีย์ก็เดินเข้ามาใกล้แล้วยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ "พาย... พี่ว่าธันเขาอันตรายเกินไปสำหรับคนโก๊ะๆ อย่างเรานะ มากับพี่เถอะ พี่จะพาไปทำแผล" ยังไม่ทันที่พายจะได้ตอบอะไร แสงไฟในโถงทางเดินก็ดับพรึ่บลงสนิท ท่ามกลางความมืดมิด พายรู้สึกได้ถึงสัมผัสหนักๆ ของมือใครบางคนที่คว้าข้อมือเธอไว้แน่น แล้วลากเธอเข้าไปในซอกตึกที่ลับตาคน เสียงทุ้มที่คุ้นหูที่สุดดังขึ้นข้างหูเธอในความมืด พร้อมลมหายใจอุ่นร้อน "อย่าคิดจะไปกับมัน... ถ้ายังไม่อยากให้ฉันทำอะไรที่มากกว่าการเป็นแค่ ‘เบ๊’ ของฉัน" แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาวูบหนึ่ง เผยให้เห็นแววตาของธันที่ไม่ได้มีแค่ความซึน แต่ซ่อนความหวงแหนเอาไว้อย่างมิดชิด... จนหัวใจพายสั่นรัวเสียจนคุมไม่อยู่! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับความโก๊ะของพายและใจร้ายใจดีของธันนะคะ!