ความลับใต้มาดนิ่ง

“ถ้าเธอยังไม่หยุดซุ่มซ่าม ก็เตรียมตัวไปเป็นดาวคณะวิศวะแทนที่แล้วกันนะ เพราะตอนนี้หัวของเธอคงจะแข็งกว่าเหล็กเส้นที่ฉันคำนวณอยู่แล้วล่ะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทของธันดังขึ้นทันทีที่พายเกือบจะถลาไปฟาดกับถังขยะข้างตึกคณะบริหารฯ หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว มือไม้ที่ถือแฟ้มงานอยู่เกือบจะร่วงลงพื้นอีกรอบ เธอหันไปค้อนใส่ร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ด้วยใบหน้านิ่งสนิทจนเดาอารมณ์ไม่ออก “พี่ธัน! มาแอบดูคนอื่นเขาตกใจนี่มันนิสัยดีตรงไหนกันคะ แล้วนี่ตามพายมาทำไมอีกเนี่ย พายแค่จะเอาเอกสารไปส่งที่ตึกบริหารฯ เองนะ ไม่ได้จะไปก่อเรื่องที่ไหนซะหน่อย!” พายแหวกลับ แก้ตัวเสียงแข็งทั้งที่ในใจเต้นตึกตักจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความทรงจำเมื่อตอนที่เขามองเธอด้วยสายตาแปลกๆ เมื่อวานยังคงรบกวนจิตใจไม่เลิก ธันไม่ได้ตอบโต้คำด่าของเธอด้วยคำพูดที่เผ็ดร้อนอย่างที่เคย แต่เขากลับถอนหายใจยาว แล้วเดินเลี่ยงไปทางมุมมืดหลังตึกที่เต็มไปด้วยเศษอิฐและกองไม้เก่า พายยืนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินตามไปเพราะความอยากรู้อยากเห็นที่มันมีมากกว่าความกลัว ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้เธอต้องชะงักฝีเท้าจนแทบหยุดหายใจ ธันที่เคยทำหน้ายักษ์ใส่เธอตลอดเวลา กำลังนั่งยองๆ อยู่กับพื้น แผ่นหลังกว้างนั้นดูอ่อนโยนลงอย่างประหลาด เขากำลังใช้มือข้างหนึ่งประคองกล่องกระดาษใบเก่า ส่วนอีกข้างค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยขนสีส้มฟูฟ่องของลูกแมวตัวจ้อยที่นอนขดตัวสั่นเทาอยู่ข้างใน “กินซะ... อย่าพึ่งรีบตายล่ะ เจ้าตัวเล็ก” น้ำเสียงของเขาเบาหวิว อ่อนโยนจนคนฟังอย่างพายรู้สึกใจกระตุก เขากำลังป้อนนมจากหลอดหยดให้ลูกแมวตัวนั้นอย่างระมัดระวัง แววตาที่เขามองสิ่งมีชีวิตตัวน้อยนั้น... มันต่างจากแววตาที่เขามองเธอราวกับคนละคน มันมีความทะนุถนอม ความเป็นห่วง และความอบอุ่นที่พายไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายปากจัดคนนี้ พายยืนนิ่งเป็นหิน ลืมแม้กระทั่งความโกรธหรือความประหม่าที่เคยมี มุมมองที่เธอเคยวางเอาไว้ว่าธันเป็นแค่ ‘พี่ว้ากขี้เก๊ก’ ที่คอยแต่จะหาเรื่องแกล้งเธอ เริ่มพังทลายลงทีละน้อย ความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ... เธอเคยตัดสินเขาจากเปลือกนอกที่เขาจงใจสร้างขึ้นมาตลอด “มองอะไร” ธันเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง แต่เขารู้ตัวว่าพายยืนอยู่ตรงนั้น “ถ้าจะเอาไปเขียนบล็อกประจานว่าเดือนวิศวะแอบมาเลี้ยงแมวหลังตึก ก็เชิญนะ” พายก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว เธอทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เขาอย่างลืมตัว ความโก๊ะประจำตัวทำให้เธอเกือบจะล้มลงไปทับกองไม้เก่าๆ อีกรอบ แต่คราวนี้ธันคว้าแขนเธอไว้ได้ทัน มือหนาของเขาบีบต้นแขนเธอเบาๆ ก่อนจะปล่อยออกเหมือนรู้สึกตัวว่าเผลอทำอะไรลงไป “พายไม่ได้จะแกล้งพี่ธันสักหน่อย” เธอพูดเสียงแผ่ว “พายแค่... ไม่คิดว่าพี่จะใจดีขนาดนี้” ธันนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาวางลูกแมวลงในกล่องอย่างเบามือ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาทอดทับลงมาบนตัวพายจนเธอรู้สึกถึงแรงกดดันที่คุ้นเคย แต่ครั้งนี้มันไม่มีความดุร้ายเจือปน “โลกนี้ไม่ได้มีแค่สิ่งที่เธอเห็นหรอกนะ พาย” เขาหันมาสบตาเธอ แววตาคู่นั้นวูบไหวราวกับมีพายุพัดผ่าน “บางอย่างมันถูกซ่อนไว้ เพราะมันไม่จำเป็นต้องให้ทุกคนเห็น... โดยเฉพาะคนซุ่มซ่ามอย่างเธอ” “พี่ธัน!” พายหน้าแดงก่ำ ไม่แน่ใจว่าเพราะโกรธหรือเพราะเขินกันแน่ “ทำไมต้องจิกกัดพายตลอดเลยคะ!” ธันไม่ตอบ เขาทำเพียงแค่หยิบกล่องใบนั้นขึ้นมาแล้วเดินนำออกไป แต่ก่อนจะพ้นมุมตึก เขาก็หยุดเดินแล้วหันกลับมา “เย็นนี้... มีคนชวนเธอไปดูหนังใช่ไหม” พายชะงัก “เอ่อ... พี่คีย์น่ะค่ะ เขาเพิ่งชวนเมื่อกี้ พี่ธันรู้ได้ไงคะ?” ธันแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาดูเย็นชาลงทันทีจนพายรู้สึกหนาววาบ “ก็แค่เดา... พลังงานคนพยายามจีบมันลอยฟุ้งจนน่ารำคาญตา” เขาหันหลังเดินจากไปทันที ทิ้งให้พายยืนงงกับประโยคสุดท้ายของเขา ก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่คุ้นเคย “พายครับ... ตกลงเย็นนี้ว่าไงครับ ไปดูหนังกับพี่นะ พี่จองตั๋วไว้แล้ว” คีย์ก้าวเข้ามาประชิดตัวพายด้วยท่าทางมั่นใจเกินร้อย พายหันกลับไปมองรุ่นพี่หนุ่มที่ดูดีสมบูรณ์แบบในสายตาคนทั่วไป แต่ในจังหวะนั้นเอง เธอกลับนึกถึงภาพธันที่นั่งป้อนนมแมวด้วยท่าทางทะนุถนอมขึ้นมาจับใจ ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของพายก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่ข้อความข้างในกลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ‘อย่าไป... ถ้าไม่อยากเห็นอะไรที่มันทำลายความรู้สึกตัวเอง’ พายมองไปรอบๆ พยายามหาเจ้าของข้อความ ทันใดนั้น สายตาเธอก็เหลือบไปเห็นธันที่ยืนนิ่งอยู่ไกลออกไปอีกฟากของตึก เขากำลังถือโทรศัพท์ในมือ และจ้องมองมาที่เธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ราวกับเขากำลังรอคอยคำตอบอะไรบางอย่างที่อาจจะเปลี่ยนความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่ไปตลอดกาล ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับพายและพี่ธันนะคะ ชาพีชหวานน้อยจะรีบมาต่อให้ไวที่สุดเลยค่ะ!