หลงทางในหัวใจ

"เอาไปทิ้งเถอะพาย จดหมายพวกนี้มันก็แค่เศษกระดาษที่คนขี้ขลาดใช้สื่อสาร" เสียงเรียบเฉยของธันดังขึ้นเหนือหัว ในขณะที่เขายืนค้ำหัวพายที่นั่งแข็งทื่ออยู่บนม้านั่งใต้คณะวิศวะ กระดาษสีครีมเนื้อดีในมือของเธอยังคงถูกกำไว้แน่นจนยับย่น ประโยคสุดท้ายจากคนส่งที่บอกว่า 'การเล่นสนุกของคุณจบลงแล้ว' ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเหมือนม้วนฟิล์มที่ฉายซ้ำไม่หยุด "แต่นี่มันเป็นจดหมายสารภาพรักนะพี่ธัน... แถมเขายังบอกว่าฉันเล่นสนุกอีก พายไม่ได้เล่นอะไรสักหน่อย" พายเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงที่วันนี้ดูจะอารมณ์ไม่ดีเป็นพิเศษ คิ้วเข้มของเขาขมวดมุ่นจนแทบจะผูกเป็นโบว์ ดวงตาคู่คมกริบจ้องเขม็งไปที่จดหมายในมือเธอ ราวกับอยากจะฉีกมันให้ขาดกระจุย "เล่นหรือไม่เล่นมันสำคัญด้วยหรือไง" ธันแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ พายจนไหล่กว้างของเขาเบียดกับไหล่เล็กของเธอ "สำคัญคือเธอจะเก็บไว้ หรือจะให้ฉันช่วยกำจัดทิ้งให้พ้นสายตา... เลือกมา" พายนิ่งไป ความรู้สึกอึดอัดที่เคยเป็นเพียงความซุ่มซ่ามประจำตัว กลับกลายเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่เกาะกินอยู่ในอก มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความสับสน... ทำไมหัวใจของเธอถึงต้องเต้นแรงผิดจังหวะเพียงเพราะท่าทางหวงก้างแบบเนียนๆ ของคนข้างๆ คนนี้ด้วยนะ "พี่ธันหึงหรือเปล่าคะ?" เธอถามออกไปโดยไม่ทันยั้งคิด คนตัวสูงชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอแดดจากตัวเขายิ่งทำให้พายรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลง ธันหันมามองเธอ สายตาคู่นั้นไม่ได้ดุดันอย่างที่เคยเป็น แต่มันมีความไหววูบอะไรบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก "เพ้อเจ้อ" เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางสนามหญ้า "ฉันแค่รำคาญคนที่ชอบทำตัวเป็นมือที่สามมาปั่นหัวคนอื่น... พาย เธอโตพอที่จะแยกแยะออกแล้วนะว่าใครมาดี หรือใครมาเพื่อสร้างปัญหา" "แล้วพี่ธันล่ะคะ?" พายรุกต่อ ใจที่เคยเต้นรัวเริ่มสั่นไหวด้วยความอยากรู้ "พี่ธันมาดี หรือมาสร้างปัญหาให้หัวใจพายกันแน่?" คำถามนั้นทำให้ความเงียบโรยตัวลงมาปกคลุมทันที มีเพียงเสียงนกกระจิบข้างทางที่ดูจะดังขึ้นกว่าปกติ ธันนิ่งไปนานเสียจนพายเริ่มใจเสีย เธอเพิ่งจะรู้ตัวว่าเพิ่งพูดอะไรที่มันรุกหนักเกินไปออกไป มือไม้ของเธอเริ่มอยู่ไม่สุข พายพยายามจะขยับตัวลุกขึ้นยืนแต่ทว่า... หมับ! มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงแต่หนักแน่นจนทำให้เธอนั่งลงที่เดิม ธันไม่ได้หันมามอง แต่ลมหายใจที่ถอนออกมานั้นหนักหน่วง "ถ้าฉันบอกว่าเป็นปัญหา... เธอจะหนีไปหาคนที่เขียนจดหมายนั่นเลยไหมล่ะ" เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย "พาย... เธอมันก็แค่ยัยเด็กโก๊ะที่ไม่เคยรู้อะไรเลย" "พายรู้ว่าพายโก๊ะ แต่พายก็รู้ว่าตอนนี้พายไม่ได้มองใครนอกจาก..." "พี่ครับ! คุณพายครับ!" เสียงตะโกนเรียกดังขัดจังหวะขึ้นมาก่อนที่พายจะพูดจบ คีย์ รุ่นพี่คณะบริหารฯ เดินปรี่เข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกในมือถือสมาร์ทโฟนที่เปิดหน้าจอค้างไว้ "คุณพายครับ! มีคนโพสต์รูปคุณกับพี่ธันลงในเพจคณะแล้ว แถมยังมีข่าวลือแปลกๆ ออกมาว่าเรื่องที่คุณได้รับจดหมายนั่น เป็นแผนการที่พวกคุณจัดฉากขึ้นมาเพื่อสร้างกระแส!" พายเบิกตากว้างจนแทบถลน เธอรีบดึงโทรศัพท์จากมือคีย์มาดู ภาพที่ปรากฏคือรูปของเธอและธันขณะที่กำลังนั่งใกล้ชิดกันเมื่อครู่ มุมกล้องถูกถ่ายมาจากที่ไกลๆ ทำให้ดูเหมือนเธอกำลังก้มหน้าเขินอายซบไหล่ธัน ทั้งที่ความจริงไม่ใช่เลยสักนิด "อะไรนะ? สร้างกระแส?" ธันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้เรียบเฉยจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวเขากลายเป็นเย็นยะเยือกในพริบตา "ใครเป็นคนโพสต์ บอกมา" "แอดมินเพจไม่ยอมบอกครับ แต่มันเริ่มลามไปทั่วแล้ว พาย... พี่ว่าเราต้องรีบไปเคลียร์ที่ห้องกิจการนักศึกษาก่อนที่อาจารย์จะเรียกตัวนะ" คีย์พูดพลางเอื้อมมือจะมาจับแขนพายเพื่อจะพากันไป แต่ธันกลับขยับตัวมาขวางหน้าไว้อย่างรวดเร็ว "มือ... ปล่อย" ธันสั่งเสียงเย็น "ผมแค่จะช่วยคุณพาย" คีย์โต้กลับ ไม่ยอมแพ้ "ฉันดูแลของฉันได้ ไม่จำเป็นต้องให้คนนอกอย่างนายมายุ่ง" ธันตวัดสายตาคมปลาบไปมองคีย์ ก่อนจะหันมาคว้าข้อมือพายแล้วออกแรงดึงให้เธอลุกขึ้นตามแรงของเขา พายเดินตามธันไปอย่างงุนงง หัวใจของเธอตอนนี้มันปั่นป่วนจนรับมือไม่ถูก ทั้งความรู้สึกผิดที่ทำให้ธันต้องมาซวยไปด้วย ทั้งความหวั่นไหวที่ธันแสดงออกว่า 'หวง' เธออย่างออกนอกหน้า ท่ามกลางเสียงซุบซิบของเพื่อนนักศึกษาที่เดินผ่านไปมา ธันหยุดเดินกะทันหันก่อนจะถึงตึกคณะบริหาร เขาหันกลับมาประจันหน้ากับพาย พื้นที่ตรงนี้เป็นมุมอับสายตาที่ไม่มีใครผ่านมา "พาย" ธันเรียกชื่อเธอ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป มันมีความนุ่มนวลซ่อนอยู่ภายใต้ความเก๊กที่เขาสร้างขึ้น "จดหมายนั่น... ที่มันบอกว่าเล่นสนุกน่ะ ถ้าคนที่ส่งมันมาคือคนใกล้ตัวเธอ... เธอจะทำยังไง" พายชะงัก "พี่ธันหมายความว่าไงคะ? ใครใกล้ตัว?" ธันไม่ได้ตอบ เขาหยิบซองจดหมายออกจากกระเป๋ากางเกงตัวเอง แทนที่จะฉีกทิ้งตามที่บอกไว้ตอนแรก เขาค่อยๆ คลี่มันออกมาให้พายดู ข้อความในนั้นไม่ได้มีแค่ประโยคขู่ แต่มันมีบางอย่างที่ทำให้พายต้องหน้าซีดเผือด 'เลิกยุ่งกับธันเสียที ยัยเด็กบริหาร... เพราะคนที่ธันควรจะคู่ด้วย ไม่ใช่เธอ' พายเงยหน้าขึ้นมองธันด้วยความตกใจ แต่ภาพที่เห็นเบื้องหน้ากลับทำให้เธอแทบหยุดหายใจ เมื่อมินนี่ เพื่อนสนิทที่ควรจะอยู่กับกลุ่มเพื่อนในโรงอาหาร กำลังยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ไม่ไกล ดวงตาของมินนี่ไม่ได้เป็นประกายสดใสเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเย็นชาและแววตาที่ยากจะคาดเดา "มินนี่..." พายพึมพำ "ตกใจเหรอพาย?" มินนี่ก้าวออกมาจากเงามืด รอยยิ้มที่มุมปากช่างดูน่ากลัวและไม่คุ้นเคย "ความรักมันก็เหมือนละครนั่นแหละ... ถ้าไม่มีตัวร้าย เรื่องก็ไม่สนุกหรอกนะ จริงไหมคะพี่ธัน?" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหัวใจพายและธันนะคะ ชาพีชหวานน้อยหวังว่าตอนนี้จะทำให้ทุกคนลุ้นจนนั่งไม่ติดเก้าอี้เลยนะคะ!