ของขวัญจากคนซึน

"ความรักมันก็เหมือนละครนั่นแหละ... ถ้าไม่มีตัวร้าย เรื่องก็ไม่สนุกหรอกนะ จริงไหมคะพี่ธัน?" คำพูดของมินนี่ดังก้องอยู่ในหัวของพายเหมือนเสียงระฆังที่ตีซ้ำๆ ท่ามกลางความเงียบงันของโถงทางเดินหลังตึกคณะวิศวะ บรรยากาศรอบข้างที่เคยอบอุ่นกลับดูเย็นเยียบลงถนัดตา พายยืนตัวแข็งทื่อ ดวงตากลมโตเบิกกว้างจ้องมองมินนี่ที่ยืนยิ้มมุมปากด้วยแววตาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ในขณะที่ธันยังคงยืนนิ่ง ใบหน้าคมสันเรียบเฉยจนเดาอารมณ์ไม่ออก แต่ดวงตาคู่นั้นกลับวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม "มินนี่... แกพูดอะไรน่ะ" พายเอ่ยถามเสียงแผ่ว ความโก๊ะที่เคยมีดูเหมือนจะเลือนหายไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยความรู้สึกหน่วงในอกอย่างประหลาด ธันไม่ตอบ แต่เขาเดินแทรกผ่านมินนี่มาหยุดอยู่ตรงหน้าพาย กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นสะอาดแบบผู้ชายวิศวะที่พายคุ้นเคยทำให้เธอใจเต้นรัวโดยไม่รู้ตัว มือหนาคว้าข้อมือพายไว้เบาๆ แล้วดึงให้เดินตามไปโดยไม่หันกลับไปมองหญิงสาวที่ยืนหัวเราะเบาๆ อยู่ด้านหลัง "พี่ธันคะ! จะพาพายไปไหนเนี่ย!" พายร้องท้วง พยายามยื้อตัวไว้ แต่แรงดึงของคนตัวสูงนั้นหนักแน่นเกินกว่าจะปฏิเสธได้ ธันหยุดเดินกะทันหันเมื่อถึงมุมตึกที่ลับตาคน เขาปล่อยมือพายแล้วเสมองไปทางอื่น ใบหูของเขาขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยจนพายอดไม่ได้ที่จะสังเกตเห็น แม้เขาจะพยายามทำหน้านิ่งแค่ไหนก็ตาม "หัดระวังตัวบ้างเถอะ" ธันพึมพำเสียงเข้ม "มินนี่ไม่ใช่คนเดิมที่เธอรู้จักหรอก ยัยบ๊องเอ๊ย" "ทำไมต้องดุด้วยล่ะคะ พายก็แค่งงว่าทำไมมินนี่ต้องพูดแปลกๆ แบบนั้น" พายก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง นิ้วชี้จิ้มเข้าหากันด้วยความประหม่า ธันถอนหายใจยาว แววตาที่มองพายอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์ตัวเก่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้าอะไรบางอย่างออกมาแล้วยัดใส่มือของพายอย่างรวดเร็ว "อะไรคะ?" พายเงยหน้าขึ้นมองด้วยความฉงน ในมือของเธอคือพวงกุญแจตุ๊กตาเป็ดน้อยสีเหลืองสดใสที่ดูเหมือนพายไม่มีผิดเพี้ยน มันดูน่ารักและน่าเอ็นดูจนหัวใจของคนรับพองโต แต่น้ำเสียงของคนให้กลับทำลายบรรยากาศจนหมดสิ้น "ร้านมันแถมมาตอนฉันซื้ออุปกรณ์น่ะ... เห็นว่ามันตลกดี เลยเอามาให้ ไม่ต้องคิดมาก" ธันพูดรัวเร็วพลางเบือนหน้าหนีไปทางอื่น "อย่าเอาไปทำพังล่ะ ถ้าทำหาย ฉันไม่หาให้ใหม่แล้วนะ" พายมองพวงกุญแจในมือสลับกับใบหน้าของคนปากแข็งที่พยายามซ่อนความเขินด้วยการทำหน้าขรึม เธอหลุดยิ้มออกมาจนตาหยี "ขอบคุณนะคะพี่ธัน... ชอบจังเลยค่ะ" "อืม" เขาตอบรับสั้นๆ ก่อนจะเดินนำออกไป ทิ้งให้พายยืนเขินอยู่ตรงนั้นคนเดียว พายกำพวงกุญแจไว้แน่น ความรู้สึกอบอุ่นซ่านเข้ามาในหัวใจจนลืมเรื่องมินนี่ไปชั่วขณะ แต่ความสุขนั้นกลับอยู่ได้ไม่นาน เมื่อพายเดินกลับมาที่โต๊ะม้านั่งหน้าคณะเพื่อจะไปสมทบกับมินนี่ เธอก็พบว่าคีย์กำลังยืนถือถุงขนมใบใหญ่รออยู่ สีหน้าของคีย์ดูไม่สู้ดีนัก แววตาที่เขามองมาที่พายเต็มไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด "พาย... พี่ว่าเราต้องคุยกันหน่อยเรื่องมินนี่" คีย์ก้าวเข้ามาใกล้ กระซิบเสียงต่ำ "พี่เพิ่งเห็นเธอคุยกับใครบางคนที่หลังตึกเมื่อกี้ คนที่ดูไม่น่าไว้ใจเลย... และดูเหมือนมินนี่จะพยายามจัดฉากบางอย่างให้พายตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบาก" พายชะงัก พวงกุญแจในมือที่ธันให้มาราวกับจะเตือนสติเธอ "จัดฉากเหรอคะ?" "ใช่... และพี่คิดว่าธันก็อาจจะรู้ตัวแล้วเหมือนกัน" คีย์มองไปที่พวงกุญแจในมือของพาย แววตาของเขาฉายแววตัดพ้อเล็กน้อย "ระวังตัวด้วยนะพาย อย่าไว้ใจใครมากเกินไป" ในจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ของพายก็สั่นรัว มีข้อความนิรนามส่งเข้ามาที่หน้าจอ พายกดอ่านด้วยมือที่สั่นเทา: *‘ของขวัญที่ได้รับน่ะ... ระวังมันจะกลายเป็นระเบิดเวลานะคะพาย’* พายเงยหน้าขึ้นมองรอบตัวอย่างหวาดระแวง ท่ามกลางผู้คนที่เดินพลุกพล่านในมหาลัย ทุกคนดูเหมือนจะเป็นมิตร แต่ทำไมเธอกลับรู้สึกว่ากำลังมีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องเธออยู่จากมุมมืด และเมื่อเธอหันไปมองยังตึกเรียนฝั่งตรงข้าม ร่างของมินนี่ที่ยืนกอดอกมองลงมาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบก็ทำเอาพายแทบหยุดหายใจ มินนี่ไม่ได้มาคนเดียว... ข้างๆ เธอมีชายหนุ่มในชุดนักศึกษาต่างคณะที่พายไม่คุ้นหน้ายืนขนาบข้าง เขาถือกล้องถ่ายรูปตัวใหญ่ในมือ และวินาทีนั้นพายก็รู้ตัวทันทีว่า สิ่งที่มินนี่ทำไม่ใช่แค่การปั่นหัวเล่น แต่มันคือแผนการบางอย่างที่กำลังจะทำลายชีวิตในมหาลัยของเธอให้พังพินาศในพริบตา! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับพายและธันในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - ชาพีชหวานน้อย