ความแตกเรื่องเบ๊

“แชะ!” เสียงชัตเตอร์จากกล้อง DSLR ตัวใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านอยู่หน้าตึกคณะบริหารฯ พายยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป สายตาของเธอจับจ้องไปที่หน้าจอ LCD เล็กๆ บนตัวกล้องที่มินนี่ถือค้างไว้ด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ก่อนที่เด็กหนุ่มปริศนาข้างกายเพื่อนสนิทจะขยับเข้าไปใกล้เพื่อกดดูรูปที่เพิ่งถ่ายได้สำเร็จ “ชัดเจนเลยมินนี่... มุมนี้แหละที่เพจคณะต้องชอบ” ชายหนุ่มคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำกลับบาดลึกลงไปในใจพายราวกับมีดกรีด “แค่รูปนี้รูปเดียวอาจจะยังไม่พอหรอกค่ะ แต่ถ้าบวกกับพยานหลักฐานอีกชุดที่ฉันเก็บไว้... เชื่อเถอะว่า ‘เบ๊ตัวจ้อย’ ของเดือนวิศวะคนนั้น จะกลายเป็นหัวข้อทอล์กออฟเดอะทาวน์ไปอีกนาน” มินนี่หัวเราะคิกคักพลางเก็บมือถือลงกระเป๋า ท่าทีที่เคยเป็นเพื่อนซี้จอมปั่นบัดนี้ดูแปลกไปจนพายเริ่มใจเสีย พายเม้มปากแน่นจนห่อเลือด ความอับอายแล่นริ้วขึ้นมาจนใบหน้าชาหนึบ เธอไม่ใช่เบ๊... เธอแค่เผลอทำแก้วกาแฟพี่ธันแตกตอนเอาไปส่งที่ช็อป แล้วก็เผลอทำน้ำหกใส่ชีทเรียนของเขาจนต้องยอมรับข้อเสนอให้ไปช่วยงานแล็บเพื่อเป็นการไถ่โทษ แต่มันกลายเป็นพันธนาการที่ทำให้เธอต้องไปโผล่ที่คณะวิศวะทุกเย็นจนคนเข้าใจผิดไปหมดแล้ว! “มินนี่... นี่มันเรื่องเข้าใจผิดนะ เธอจะทำแบบนี้ทำไม?” พายเค้นเสียงถาม มือสั่นเทาพยายามคว้าแขนเพื่อนเอาไว้ แต่กลับถูกสะบัดออกอย่างไม่ใยดี “ทำไมเหรอ? ก็แค่อยากให้ทุกคนรู้ความจริงไงล่ะ ว่าคนที่ดูใสซื่ออย่างเธอน่ะ แท้จริงแล้วใช้วิธีไหนในการเข้าหาพี่ธัน” มินนี่ก้าวเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูพายด้วยเสียงที่เย็นเยียบ “เตรียมตัวให้ดีนะพาย... คาบวิชาเลือกเสรีบ่ายนี้ ข่าวของเธอจะไปอยู่บนหน้าจอโปรเจกเตอร์ใหญ่กลางห้องโถงแน่นอน” สิ้นคำพูดนั้น ทั้งคู่ก็เดินจากไป ทิ้งให้พายยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางสายตาของเพื่อนในคณะที่เริ่มหันมามองด้วยความสงสัย *ทำยังไงดี... พี่ธันจะเดือดร้อนไหม?* หัวใจของพายเต้นระรัวราวกับกลองรบ เธอไม่มีเวลามานั่งเศร้า ขาเล็กๆ รีบก้าวฉับๆ ไปยังคณะวิศวะ หวังเพียงแค่จะไปหาต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดเพื่อปรึกษาหาทางแก้ แต่นั่นกลับเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดของวัน ทันทีที่พายก้าวเท้าเข้าสู่พื้นที่เขตแดนวิศวะ เสียงจอแจของรุ่นพี่รุ่นน้องในช็อปก็เงียบกริบลงราวกับมีใครกดสวิตช์ปิด สายตานับสิบคู่จับจ้องมาที่เธออย่างพร้อมเพรียง หลายคนซุบซิบ หลายคนมองด้วยสายตาดูแคลน และบางคนก็มองด้วยความเวทนา “นั่นไง... เบ๊ประจำตัวไอ้ธันมาแล้ว” “เออ จริงด้วย เห็นว่าช่วงนี้มาส่งข้าวส่งน้ำบ่อยจัด จนแทบจะตั้งเต็นท์นอนหน้าช็อปอยู่แล้วนะเนี่ย” พายก้มหน้างุด พยายามทำตัวให้เล็กลงที่สุด แต่ทว่าแผ่นหลังกว้างของใครบางคนที่ยืนพิงประตูช็อปอยู่กลับดึงดูดสายตาเธอไว้ทันที ธันยืนกอดอก ใบหน้าเรียบตึงภายใต้แว่นตากรอบเงินที่เขามักจะใส่ตอนทำงานแล็บ ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้คนที่กำลังนินทาพายอยู่ด้วยแววตาเย็นชาที่ทำเอาคนในช็อปถึงกับหุบปากฉับ เขาก้าวเข้ามาหาพายช้าๆ ความสูงที่เหนือกว่าทำให้เขาเหมือนยักษ์ใหญ่ที่ปกคลุมร่างเล็กๆ ของเธอไว้ “มาทำไม?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยไม่มีคำทักทาย “พี่ธัน... เรื่องรูปภาพ... เรื่องที่คณะ...” พายละล่ำละลัก เสียงของเธอสั่นจนแทบจะจับใจความไม่ได้ ธันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงครู่หนึ่งเมื่อเห็นดวงตาแดงก่ำของหญิงสาวตรงหน้า เขาถอนหายใจยาวก่อนจะคว้าข้อมือเล็กแล้วลากเธอเข้าไปในซอกหลืบหลังตึกที่ไม่มีคนพลุกพล่าน “มินนี่ปล่อยรูปเธอแล้วใช่ไหม?” เขาถามโดยไม่ต้องรอคำตอบ ราวกับรู้อยู่แล้วว่านี่คือหมากเกมที่เพื่อนสนิทของเธอวางไว้ “พี่รู้? พี่รู้แล้วทำไมไม่ห้ามล่ะคะ!” พายโพล่งออกมาด้วยความอัดอั้น “ห้ามไปก็เท่านั้น... คนมันจะเล่นงาน ต่อให้เราบริสุทธิ์แค่ไหน มันก็หาทางทำให้เราดูแย่ได้” ธันพูดเสียงเรียบก่อนจะเอื้อมมือมาขยี้ผมพายเบาๆ ราวกับพยายามปลอบประโลม “แต่เธอไม่ต้องห่วง... ฉันจัดการเอง” “จัดการยังไงคะ? ในเมื่อทุกคนเห็นพายเป็นเบ๊พี่ไปแล้ว!” “ก็แค่บอกว่าเธอไม่ใช่เบ๊” ธันเว้นจังหวะ สายตาคมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของพาย “...แต่เป็นคนที่ฉันกำลัง ‘จีบ’ อยู่ ก็จบเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ?” หัวใจของพายหยุดเต้นไปวูบหนึ่ง สมองที่เคยประมวลผลอะไรไม่ถูกนอกจากความกลัว กลับขาวโพลนไปหมดด้วยคำพูดที่เรียบง่ายแต่ทว่ารุนแรงจนแก้มของเธอร้อนผ่าว คำว่า 'จีบ' ที่หลุดออกมาจากปากคนที่ขึ้นชื่อว่าปากจัดที่สุดในคณะวิศวะมันทำให้เธอทำตัวไม่ถูก “พะ... พี่ว่าอะไรนะคะ?” “หูตึงหรือไง?” ธันแกล้งทำหน้าเบื่อหน่าย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเปิดโพสต์ในเพจมหาลัยที่กำลังกลายเป็นประเด็นร้อนแรง “ดูนี่สิ... เจ้าของภาพต้นฉบับเพิ่งจะโพสต์คลิปวิดีโอนี้ขึ้นไปเมื่อกี้” พายมองหน้าจอโทรศัพท์ของธัน ในคลิปนั้นคือเหตุการณ์ตอนที่มินนี่กับชายหนุ่มคนนั้นกำลังตกลงกันเรื่องการแอบถ่ายและใส่ร้ายเธอ ทุกถ้อยคำถูกบันทึกไว้อย่างชัดเจนราวกับภาพยนตร์ที่ถูกจัดฉากมาอย่างดี แต่คนถ่ายไม่ใช่ใครที่ไหน... มันคือกล้องวงจรปิดมุมอับหน้าตึกคณะบริหารฯ ที่แสดงให้เห็นว่ามินนี่ถูกซ้อนแผนด้วยอะไรบางอย่างที่แยบยลกว่า พายเงยหน้ามองธันด้วยความตกตะลึง “พี่... พี่ไปทำคลิปนี้มาได้ยังไงคะ?” “ฉันไม่ได้ทำ” ธันเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกงก่อนจะก้าวเข้าใกล้พายจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับกำแพงปูน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ “คนที่ทำคือคีย์... รุ่นพี่ที่คอยตามจีบเธออยู่ไงล่ะ” พายเบิกตากว้าง คีย์น่ะหรือ? ผู้ชายที่เธอเคยคิดว่าเขาพยายามจะมาตีสนิทด้วยเหตุผลอื่น กลับกลายเป็นคนที่กระชากหน้ากากของมินนี่ต่อหน้าคนทั้งมหาลัย ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนมากก็ดังใกล้เข้ามา พายหันไปมองต้นเสียงและพบกับคีย์ที่เดินนำกลุ่มนักศึกษาบริหารฯ เข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่ดูเรียบเฉย ทว่าแววตาที่เขามองมาที่ธันกลับเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งการเผชิญหน้า “ข่าวลือเรื่องเบ๊น่ะจบไปแล้วนะพาย” คีย์พูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ “แต่ถ้าอยากรู้ว่าทำไมผมถึงทำแบบนั้น... ก็คงต้องถามคนที่อยู่ข้างๆ คุณดูเองว่า เขาไปแลกเปลี่ยนอะไรกับผมไว้ เพื่อให้ผมยอมปล่อยคลิปนี้” ธันขยับยิ้มมุมปาก ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่พายไม่เคยเห็นมาก่อน—รอยยิ้มของผู้ชนะที่เตรียมพร้อมจะฉีกกระชากทุกอย่างที่ขวางหน้า “ไม่ต้องถามหรอก” ธันกล่าวเสียงเย็นพลางโอบไหล่พายดึงเข้าหาตัว “เพราะสิ่งที่ฉันให้เขาไป... มันคือสิ่งที่เขาไม่มีวันได้รับจากเธอตลอดกาล” ชาพีชหวานน้อยหวังว่าความเข้มข้นในบทนี้จะทำให้ทุกคนตื่นเต้นจนไม่อยากวางมือถือนะคะ ไว้มาลุ้นกันต่อตอนหน้าค่ะ!