ปาร์ตี้หมูกระทะ

“หมูกระทะมันมีดีกว่าที่นายคิดนะธัน ถ้าไม่เปิดใจลองไปนั่งคีบเนื้อดูสักครั้ง นายจะรู้ว่าชีวิตที่ไม่มีไขมันกระเด็นใส่เสื้อช็อปน่ะ... มันขาดสีสัน!” เสียงใสๆ ของพายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องชมรมที่มักจะเต็มไปด้วยเสียงคีย์บอร์ด หญิงสาวในชุดนักศึกษาที่กระโปรงเปื้อนรอยลิควิดจางๆ ยืนเท้าเอวทำหน้ามุ่งมั่นอยู่หน้าโต๊ะของเดือนคณะวิศวะที่กำลังทำหน้าเหมือนโดนบังคับให้ไปกินยาพิษ ธันเงยหน้าขึ้นจากจอโน้ตบุ๊ก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสีเงินจ้องมองคนตรงหน้าเขม็ง ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด “เธอจะให้ฉันเอาชุดช็อปสะอาดๆ ไปเสี่ยงตายกับควันไฟในร้านที่คิวยาวเป็นกิโลแค่เพราะ ‘อยากกิน’ ของเธอเนี่ยนะ พาย?” “ไม่ใช่แค่ฉันหรอกค่ะ! มินนี่กับคีย์ก็ไปด้วย แล้วแก๊งพวกนายก็ว่างไม่ใช่เหรอ? หรือว่าพี่ธันกลัว... กลัวว่าถ้าไปแล้วจะเผลอดูแลฉันจนเพื่อนล้อ?” พายสวนกลับทันควันพลางยักคิ้วยียวน ธันชะงักไปครู่หนึ่ง คำว่า ‘คีย์’ ทำเอาคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบผูกเป็นปม เขาปิดหน้าจอโน้ตบุ๊กดัง ‘ปึ้ก’ ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูง บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความกดดันที่ทำเอาพายแอบกลืนน้ำลาย “ใครบอกว่ากลัว?” เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนพวงแก้มใสจนพายต้องถอยหลังไปพิงโต๊ะ “ไปก็ไป แต่ถ้าฉันต้องนั่งข้างไอ้รุ่นพี่นั่น... ฉันรับประกันไม่ได้นะว่าจะเผลอทำเตาถ่านคว่ำใส่กางเกงมันหรือเปล่า” --- บรรยากาศร้านหมูกระทะร้านดังย่านมหาลัยคึกคักไปด้วยเสียงฉ่าของเนื้อหมูบนเตาทองเหลืองและเสียงหัวเราะของกลุ่มนักศึกษา ควันสีขาวพวยพุ่งผสมกับกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย แต่สำหรับโต๊ะยาวที่รวมตัวแก๊งวิศวะและแก๊งบริหารเข้าด้วยกัน ความร้อนจากเตาดูจะน้อยไปถนัดตาเมื่อเทียบกับสายตาของสองหนุ่มที่นั่งฝั่งตรงข้าม คีย์กำลังบรรจงคีบหมูสามชั้นที่ย่างจนสุกพอดีวางลงในถ้วยน้ำจิ้มของพายอย่างอ่อนโยน “พายครับ อันนี้กำลังนุ่มเลย กินเยอะๆ นะ จะได้มีแรงอ่านหนังสือสอบ” พายที่กำลังสาละวนกับการพยายามคีบลูกชิ้นที่กลิ้งหนีช้อนส้อมเงยหน้าขึ้นยิ้มหวาน “ขอบคุณค่ะพี่คีย์ พายนี่ตะกอนทักษะการคีบจริงๆ เลยเนอะ...” ยังไม่ทันขาดคำ มือหนาของใครบางคนที่นั่งข้างๆ พายก็ยื่นตะเกียบไม้คู่หนึ่งมาแย่งลูกชิ้นจากจานของเธอไปจิ้มน้ำจิ้มสุกี้สีแดงสด ก่อนจะวางใส่จานเธออย่างแรงจนน้ำจิ้มกระเด็นใส่ขอบจาน “หัดคีบเองบ้าง อย่าเอาแต่รอให้คนอื่นประเคน” ธันพูดเสียงเรียบขณะที่สายตาจดจ้องอยู่กับเนื้อบนเตาอย่างตั้งอกตั้งใจราวกับมันคือชิ้นส่วนเครื่องจักรกลชิ้นสำคัญ “อ้าว! พี่ธันทำแบบนี้ได้ไงคะ พายกำลังจะคีบเองอยู่แล้ว!” พายมุ่ยปากใส่คนข้างๆ “เห็นแล้วมันขัดตา” ธันตอบสั้นๆ ก่อนจะเลื่อนถ้วยน้ำจิ้มมาใกล้พายมากขึ้น “กินไปเถอะ น่ารำคาญถ้าจะมัวแต่คีบอยู่นั่นแหละ” มินนี่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแอบใช้เท้าสะกิดขาพายเบาๆ แล้วส่งยิ้มกริ่มไปทางธัน เธอรู้ดีว่าอาการ ‘ปากจัดแต่ใจดี’ ของเพื่อนสนิทคนนี้มันปิดไม่มิดหรอก โดยเฉพาะเวลาที่มีไอ้รุ่นพี่หน้าม่อนั่นเข้ามาทำคะแนน “พี่ธันคะ พายว่าคราวหน้าเรามากันสองคนดีกว่าเนอะ ร้านนี้คนเยอะ พี่ธันดูอึดอัดชอบกล” คีย์จงใจพูดกระแทกกระทั้นหวังให้ธันแสดงอาการ ธันแค่นหัวเราะในลำคอ เขาไม่ตอบ แต่กลับยื่นมือไปหยิบขวดน้ำอัดลมมาเปิดให้พาย ก่อนจะวางลงข้างๆ จานของเธออย่างเบามือ “ไม่ต้องห่วงหรอก อึดอัดน่ะมีแน่ แต่ไม่ใช่เพราะคนเยอะ... แต่เพราะบางคนชอบเสนอตัวทำเป็นรู้ดีเกินหน้าที่” บรรยากาศบนโต๊ะเริ่มตึงเครียดขึ้นจนเพื่อนๆ คนอื่นเริ่มมองหน้ากันเลิ่กลั่ก พายที่อยู่ตรงกลางระหว่างสงครามประสาทได้แต่ทำตัวไม่ถูก เธอรีบตักหมูชิ้นใหญ่เข้าปากเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะหัวเราะมุกตลกของมินนี่ ความซุ่มซ่ามประจำตัวก็แผลงฤทธิ์ขึ้นมา พายสะดุดขาโต๊ะเล็กน้อยขณะเอี้ยวตัวไปหยิบตะเกียบ ทำให้น้ำจิ้มสุกี้ในถ้วยกระฉอกใส่เสื้อช็อปของธันจนเป็นคราบวงใหญ่ “อุ๊ย! ขอโทษค่ะพี่ธัน! พายไม่ได้ตั้งใจ...” พายรีบหยิบทิชชู่มาเช็ดอย่างลนลานจนเกือบทำเตาคว่ำ ธันนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะจับมือเล็กๆ ของพายไว้แน่น “หยุด” “พายขอโทษค่ะ... มันซักไม่ออกแน่เลย เสื้อพี่ธันต้องพังเพราะความโก๊ะของพายอีกแล้ว” ดวงตาคู่สวยเริ่มมีน้ำใสๆ คลอเบ้าด้วยความรู้สึกผิด ธันมองคนตรงหน้าที่หน้าถอดสีจนดูน่าสงสาร ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเอ็นดูที่เขาพยายามกดทับไว้ไม่ให้ใครเห็น เขาคว้าข้อมือพายแล้วลุกขึ้นยืนกะทันหัน “ไปห้องน้ำ” เขาพูดสั้นๆ แล้วลากพายออกมาจากวงปาร์ตี้ท่ามกลางสายตาของเพื่อนๆ ที่มองตามด้วยความงุนงง เมื่อพ้นจากสายตาผู้คนและเสียงเพลงในร้าน ธันผลักพายให้ยืนพิงผนังห้องน้ำหญิงที่ค่อนข้างเงียบเชียบ มือหนายันผนังไว้ทั้งสองข้างกักตัวเธอไว้ในพื้นที่แคบๆ เขาก้มหน้าลงมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของเธอ “พี่ธัน... ทำอะไรคะ?” พายถามเสียงแผ่ว หัวใจเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก ธันไม่ตอบ แต่สายตาของเขากลับเลื่อนลงมามองที่ริมฝีปากบางของเธอ ก่อนจะเงยขึ้นมาสบตาเหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ “ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าซุ่มซ่ามต่อหน้าคนอื่น โดยเฉพาะไอ้คีย์นั่น” “ทำไม... ทำไมพี่ต้องสนใจว่าพายจะซุ่มซ่ามกับใครคะ?” “เพราะฉันไม่อยากให้ใครเห็นตอนเธอทำหน้าเหวอๆ แบบนี้ นอกจากฉัน” เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบแตะกัน “และที่สำคัญ... คืนนี้ฉันไม่ได้จะมาแค่กินหมูกระทะ แต่ฉันมาเพื่อจะบอกว่า...” ยังไม่ทันที่ธันจะพูดจบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องน้ำ พร้อมกับเสียงทุ้มที่คุ้นหูของคีย์ที่ตะโกนเรียกชื่อพายดังลั่น “พาย! อยู่ในนั้นหรือเปล่า? พี่เห็นพี่ธันลากเธอมาทางนี้ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ!” ธันสบถในลำคออย่างหัวเสียก่อนจะหันไปมองประตูห้องน้ำที่กำลังจะถูกผลักเปิดออกด้วยความแรง เขาหันกลับมามองพายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลับที่ยังไม่ได้เปิดเผย “ดูเหมือนว่า ‘ตัวน่ารำคาญ’ จะตามมาขัดจังหวะเราแล้วนะ...” เขาขยับตัวออกห่างเพียงเล็กน้อย แต่สายตายังคงจับจ้องที่ริมฝีปากของพายไม่วางตา “แต่เตรียมตัวไว้ให้ดี เพราะหลังจบมื้อนี้... ฉันจะไม่ยอมให้เธอหนีไปไหนอีกแล้ว” --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความโก๊ะและความรักที่เริ่มจะพุ่งทะยานของพายกับพี่ธันนะคะ แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ! รักเสมอ, ชาพีชหวานน้อย