เมาแล้วรั่ว

"พาย! แกจะดื่มเพียวแบบนั้นไม่ได้นะ! นั่นมันวอดก้า ไม่ใช่ชานมไข่มุก!" เสียงแหลมสูงของมินนี่แทบจะจมหายไปกับจังหวะดนตรีที่เร้าอารมณ์ในผับหรูย่านมหาวิทยาลัย แต่สำหรับ 'พาย' ในนาทีนี้ โลกทั้งใบดูเหมือนกำลังหมุนคว้างเป็นวงกลม เธอไม่ได้ยินเสียงเตือนของเพื่อนสนิทหรอก สิ่งที่เห็นผ่านม่านน้ำตาที่เริ่มคลอหน่วยคือใบหน้าคมคายของ 'ธัน' วิศวะปีสามคนนั้น... คนที่ชอบทำหน้านิ่งใส่เธอ แต่กลับคอยคว้าตัวเธอไว้ทุกครั้งที่เกือบจะเดินชนเสา "มินนี่... พี่ธันเขามีใจให้ฉันบ้างไหมนะ?" พายถามเสียงอู้อี้ ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ เธอวางแก้วลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดัง 'ปึก' ก่อนจะเท้าคางมองคนข้างกายที่นั่งไขว่ห้างทำหน้าบึ้งราวกับใครไปติดหนี้เขาหลายล้าน "พาย! เลิกเพ้อเถอะ แกเมาจนจะสิงโต๊ะอยู่แล้ว" ธันขยับตัวเข้ามาใกล้ มือหนาคว้าข้อมือเล็กของพายไว้แน่น น้ำเสียงเข้มดุแต่แฝงไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนไม่มิด "กลับหอเดี๋ยวนี้ อย่าให้ฉันต้องแบกกลับท่ามกลางสายตาคนอื่น" "ไม่กลับ!" พายสะบัดข้อมือออก พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของเขาอย่างท้าทาย "ทำไมพี่ต้องดุด้วย... ทั้งที่พี่ก็แคร์ฉันไม่ใช่เหรอ พี่ธัน... พี่รู้ไหมว่าเวลาพี่ดุ มันทำให้ฉันอยาก... อยากบอกอะไรบางอย่าง" บรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่งลงชั่วขณะ มินนี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับกลั้นหายใจ หันไปส่งสายตาเป็นนัยให้ธัน แต่คนถูกมองกลับทำเพียงขมวดคิ้วแน่น สันกรามหนานูนขึ้นเพราะเขากำลังขบกรามเพื่อสะกดอารมณ์ "พาย ถ้าแกเมาแล้วพูดจาเพ้อเจ้อ ฉันจะคิดว่าแกไม่ได้สติ และสิ่งที่แกพูดมา... ฉันจะไม่ใส่ใจมัน" ธันกล่าวเสียงเย็นชา พยายามกลบเกลื่อนหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ "ฉันไม่ได้เพ้อ!" พายลุกขึ้นยืนกะทันหันจนเกือบจะเซ ถ้าไม่ได้มือหนาของธันคว้าเอวบางเอาไว้ทัน "ฉันชอบพี่! ได้ยินไหม... ฉันชอบพี่มาตั้งแต่เปิดเทอม ชอบจนอยากจะบ้าตายเวลาเห็นพี่ไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่น! ไอ้ที่ทำตัวโก๊ะๆ น่ะ ก็แค่อยากให้พี่หันมามอง... อยากให้พี่สนใจฉันบ้าง ไม่ใช่สนใจแค่จะดุว่าฉันทำอะไรพัง!" ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ แม้แต่เสียงเพลงในผับก็ดูเหมือนจะเบาลงสำหรับพาย ในใจของเธอสั่นระรัว ความกล้าที่สะสมมาจากการดื่มกำลังพุ่งพล่านจนไม่อาจเก็บงำความลับได้อีกต่อไป ธันชะงักไป ดวงตาคู่คมสั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแววตาหยามหยันที่เขาสร้างขึ้นเพื่อป้องกันหัวใจตัวเอง เขาหัวเราะหึในลำคอ พลางมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่ทำให้พายรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า "พูดจบหรือยัง?" ธันถาม พลางขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเธอ "มุกนี้เล่นบ่อยไปนะพาย... คิดว่าถ้าแกล้งทำเป็นสารภาพรักตอนเมา แล้วฉันจะใจอ่อนยอมให้แกมาปั่นหัวเล่นงั้นเหรอ? เก็บความน่ารักมอมแมมของแกไว้หลอกคนอื่นเถอะ สำหรับฉัน... เรื่องพวกนี้มันก็แค่เรื่องตลกของยัยเด็กซุ่มซ่าม" คำว่า 'เรื่องตลก' กระแทกเข้ากลางใจพายอย่างจัง เธอเบิกตากว้าง ความอุ่นร้อนในใจถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง เธอพยายามจะผละออก แต่ธันกลับกระชับเอวเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม "ปล่อยนะ... ถ้ามันเป็นเรื่องตลก พี่ก็ไม่ต้องมาสนใจฉันอีก!" พายตะโกนลั่น ทั้งน้ำตาที่เริ่มไหลอาบแก้ม ทว่าในจังหวะนั้นเอง ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งคนหนึ่งก็เดินตรงเข้ามาหาพวกเขา คีย์... รุ่นพี่บริหารฯ ที่พายเคยปฏิเสธไปหลายครั้ง ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่เป็นมิตรนัก "ดูเหมือนน้องพายจะดื่มหนักไปหน่อยนะครับพี่ธัน" คีย์พูดพลางเอื้อมมือจะมาแตะไหล่พาย แต่ธันกลับปัดมือเขาทิ้งอย่างแรง สายตาคมกริบของวิศวะหนุ่มวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "ถอยไป" ธันคำรามต่ำ "อย่ามาแตะต้องคนของฉัน" พายชะงัก มองใบหน้าของธันที่ตอนนี้ดูโกรธจัดผิดปกติ แต่ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ ร่างของพายก็โงนเงนเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ตีขึ้นสมองจนแทบทรงตัวไม่อยู่ เธอเซถลาเข้าไปซบกับอกแกร่งของธันโดยสัญชาตญาณ ทว่าในวินาทีที่เธอซบลงไปนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของธันก็ดังขึ้นพร้อมกับหน้าจอที่สว่างวาบเผยให้เห็นข้อความจากหญิงสาวคนหนึ่งที่พายจำได้ดีว่าเป็น 'ดาวคณะแพทย์' รุ่นพี่ที่ธันเคยมีข่าวด้วย ข้อความบนหน้าจอนั้นเขียนสั้นๆ แต่ทำเอาพายที่เมาแทบสร่าง... *'ธันคะ คืนนี้สะดวกออกมาเจอกันที่ลานจอดรถหลังผับไหมคะ? มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย'* ธันเหลือบมองหน้าจอ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าจากโกรธจัดเป็นความอึดอัด เขาผลักพายให้มินนี่รับไป ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าพายอีก "มินนี่ พาพายกลับไปพักซะ... ส่วนเรื่องที่แกพูดเมื่อกี้ ลืมมันไปซะนะพาย เพราะต่อให้แกไม่ได้เมา... คำตอบของฉันก็คือไม่ เพราะฉันมีคนที่ต้องไปหาแล้ว" ร่างสูงของธันเดินจากไปทิ้งให้พายยืนนิ่งงันอยู่กลางผับ ราวกับโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า ชาพีชหวานน้อยหวังว่าทุกคนจะยังไม่โกรธพี่ธันจนเกินไปนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ