ไปเที่ยวทะเลกันเถอะ

"ถ้าพี่ก้าวเข้ามาใกล้กว่านี้อีกก้าวเดียว พายจะ...จะกรี๊ดจริงๆ ด้วยนะ!" พายแผดเสียงสั่นๆ ท่ามกลางความมืดมิดที่กลืนกินทุกอย่างจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเอง หัวใจดวงน้อยเต้นรัวเหมือนกลองชุดจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในโถงทางเดินหอพักรวมกับบรรยากาศกดดันทำให้เธอยิ่งประหม่า มือเล็กกำชายเสื้อของตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่ "กรี๊ดสิ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูตอบกลับมา แต่มันกลับฟังดูราบเรียบจนน่าโมโห "ถ้าอยากให้คนทั้งหอวิ่งมาเห็นสภาพเธอในชุดนอนไม่ได้นอนแบบนี้ ก็เอาเลย" พายชะงัก ลมหายใจที่ติดขัดค่อยๆ ผ่อนลงเมื่อจำน้ำเสียงกวนประสาทนั้นได้ทันที "พี่ธัน! เล่นบ้าอะไรเนี่ย! พายเกือบหัวใจวายตายแล้วนะรู้ไหม!" แสงสว่างจากไฟฉายในโทรศัพท์มือถือของธันสว่างวาบขึ้น แสงสีขาวนวลเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบเฉยตามสไตล์คนขี้เก๊ก เขากำลังยืนกอดอกพิงผนัง มองมาที่เธอด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะดุแต่แฝงความห่วงใยไว้ลึกๆ "ใครบอกให้เธอมายืนเกะกะตรงนี้แต่แรก" ธันเดินเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวเขาลอยมาแตะจมูก "คีย์เพิ่งเดินออกไปทางบันไดหนีไฟเมื่อกี้... เห็นไหมว่าที่ที่เธออยู่มันอันตรายแค่ไหน" พายขมวดคิ้ว "พายก็แค่จะเอาเอกสารค่ายไปให้รุ่นพี่ ก็พี่คีย์เขาบอกว่า..." "พอเลย" ธันตัดบท มือหนาคว้าข้อมือเธอแล้วออกแรงดึงเบาๆ "ไม่ต้องทำอะไรแล้ว กลับไปนอน ถ้าพรุ่งนี้ตื่นสายตอนรถบัสออกเดินทางไปค่ายอาสาที่ทะเล อย่าหวังว่าฉันจะหันกลับมารับเธออีก" *** บรรยากาศเช้ามืดวันรุ่งขึ้นวุ่นวายกว่าที่คิด พายแบกกระเป๋าเป้ใบโตจนตัวเอียงกะเท่เร่ เดินสะดุดขาตัวเองจนเกือบหน้าทิ่มพื้นไปหลายรอบ ก่อนที่มือหนาของใครบางคนจะคว้าหลังคอเสื้อเธอไว้ได้ทัน "ซุ่มซ่ามให้มันน้อยลงหน่อย" ธันคว้ากระเป๋าใบหนักจากมือเธอไปถือไว้เองหน้าตาเฉย "ขึ้นรถไปได้แล้ว มินนี่จองที่ไว้ให้แล้วนั่นไง" "ขอบคุณค่ะพี่ธัน" พายยิ้มจนตาปิด ก่อนจะวิ่งดุ๊กดิ๊กไปหามินนี่ที่โบกมือหยอยๆ อยู่บนรถบัส การเดินทางไปค่ายอาสาที่จังหวัดริมทะเลครั้งนี้ควรจะเต็มไปด้วยความสนุกสนาน หากไม่ใช่เพราะว่าที่นั่งบนรถบัสถูกจัดไว้อย่างบังเอิญ... หรืออาจจะจงใจ พายต้องนั่งติดกับคีย์ รุ่นพี่บริหารฯ ที่เอาแต่ชวนเธอคุยเรื่องงานค่ายจนเธอไม่ได้พักสายตาเลยสักนิด ธันที่นั่งอยู่เบาะหลังสังเกตเห็นทุกอย่างผ่านเงาสะท้อนของกระจกหน้าต่าง คิ้วเข้มขมวดมุ่น มือที่ถือหนังสืออ่านเล่นสั่นเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิดที่พยายามซ่อนไว้ "น้องพายครับ ถ้าคืนนี้ว่างๆ พี่ว่าเรามาจัดกิจกรรมสันทนาการริมหาดกันสองคนดีไหม?" คีย์ลดเสียงลงให้ได้ยินกันแค่สองคน ท่าทางสนิทสนมเกินพอดีทำให้ธันตัดสินใจลุกขึ้นยืน "โทษทีนะคีย์ พอดีพายต้องไปช่วยงานวิศวะที่เต็นท์พยาบาล คืนนี้เรามีตารางงานกันอยู่แล้ว" ธันเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน กดเสียงต่ำอย่างทรงอำนาจ "ไปกับฉัน เดี๋ยวนี้" พายทำตาโต "เอ๊ะ? พายต้องไปเหรอคะ?" "ต้องไป" ธันคว้าแขนเธอแล้วลากลงจากรถบัสทันทีเมื่อถึงที่หมาย หาดทรายสีขาวสะอาดตาและเสียงคลื่นกระทบฝั่งไม่ได้ทำให้บรรยากาศระหว่างพายและธันผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ธันยังคงเดินจ้ำอ้าวพากันไปที่จุดกางเต็นท์ในเขตป่าชายเลนที่ห่างจากกลุ่มนักศึกษาคนอื่นๆ "พี่ธันหยุดก่อนค่ะ!" พายรั้งแขนเขาไว้จนธันต้องยอมหยุดเดิน "พี่เป็นอะไรของพี่เนี่ย หงุดหงิดอะไรพายหรือเปล่า?" ธันหันกลับมาประจันหน้า ใบหน้าคมคายของเขามีร่องรอยของความสับสนและ... ความหึงหวงที่ปิดไม่มิด "ก็เห็นอยู่ไม่ใช่เหรอว่ามันจีบเธอ" ธันสวนกลับเสียงขุ่น "แล้วเธอก็ยิ้มให้มันไปทั่ว... พาย เธอเป็นคนแบบไหนกันแน่ถึงได้ซื่อบื้อขนาดนี้" "พายไม่ได้ซื่อบื้อนะ!" พายเถียงกลับทันควัน "พายก็แค่มีมารยาท แล้วพี่ล่ะ? ทีพี่มินนี่มาหาพี่ พี่ก็ยังไม่เห็นจะไล่เขาแบบที่ไล่พี่คีย์เลย!" ธันชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของเธอ "ที่ฉันทำแบบนั้น เพราะฉันไม่ได้แคร์ว่ามินนี่จะคิดยังไง... แต่กับเธอมันไม่เหมือนกัน" คำพูดนั้นทำเอาพายใจเต้นรัวจนเหมือนจะระเบิด ก้อนเนื้อในอกซ้ายสั่นไหวอย่างรุนแรง เธออ้าปากค้าง จะพูดอะไรสักอย่างแต่เสียงคลื่นลมก็กลบคำพูดไปหมด ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินแม้แต่เสียงหัวใจของกันและกัน กลับมีเสียงกิ่งไม้หักดังมาจากพุ่มไม้ด้านหลัง เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาแต่จงใจเดินเข้ามาใกล้จุดที่พวกเขายืนอยู่มากกว่าหนึ่งคน! ธันรีบดึงตัวพายเข้ามาหลบหลังต้นไม้ใหญ่ สายตาคมกริบกวาดมองไปในความมืดก่อนจะกระซิบเสียงลอดไรฟัน "มีคนตามเรามา... อย่าส่งเสียงเด็ดขาด" พายตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นเงาร่างของชายชุดดำสองคนโผล่พ้นพุ่มไม้ พร้อมกับมีดพกที่สะท้อนแสงจันทร์วับแวม พวกมันไม่ได้มาเพื่อล้อเล่น แต่มันกำลังตรงดิ่งมาทางที่พวกเขายืนอยู่พร้อมกับอาวุธในมือ! ชาพีชหวานน้อยหวังว่าทุกคนจะยังไม่วางนิ้วจากหน้าจอ เพราะบทต่อไปความลับที่ซ่อนอยู่ในค่ายอาสาแห่งนี้จะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นไม่เป็นจังหวะแน่นอนค่ะ!